Ortho

Vandaag hadden we tot ons groot jolijt (not, geen van de drie had goesting) een afspraak bij de orthodontist.

Janna voor een na-controle, alles staat nog naar behoren. Even gevraagd hoelang ze die controles nog moet hebben: tot ze 21 is. Duh.

Milan is ons volgende beugelbekje. Gelukkig start de behandeling niet tijdens de vakantie, daar heeft niemand zin in. Eerste afspraak op 2 september, voor foto’s en afdrukken en bekijken hoe de behandeling zal verlopen. En daarna wordt de beugel pas geïnstalleerd. Hij zal wel langer moeten dan Janna, er is niet alleen tandcorrectie, maar ook kaakcorrectie. Oh the joy.

Bij Janna was beugeldragen een evidentie, zowat iedereen in haar school had er op een bepaald moment wel eentje. Bij Milan is dat al wat minder, daar zie je nauwelijks jongens met beugels. Maar toch, zijn vriend zal toch ook binnenkort een beugel dragen, best wel een opluchting, vind ik.

Maar nu nog even beugelloos genieten van de vakantie.

En we moesten niks betalen vandaag. Hihi.

Aftellen

Het aftellen loopt zo stilletjes aan naar zijn einde toe. Nog één dag, en het is vakantie. Hiep hiep hoera!

De resultaten van Janna zijn al binnen, en die zien er heel goed uit. Geen enkele buis, en voor de hoofdvakken goede punten. Ze heeft ook superhard gewerkt, ze heeft echt goeie punten verdiend! Het ophalen van het rapport is enkel nog een formaliteit.

Zo meteen naar het oudercontact van Milan (ik, samen met Milan), en naar het oudercontact van Jens en Lies (Nic). We zijn benieuwd!

Zus

Mijn zus is ziek. Je kan haar relaas volgen op de weblog die ze vanuit haar ziekenhuiskamer begonnen is. Klik!

Nieuw!

Le nouveau tuinkabouter est arrivé:

Is ie niet moooooooi? Ik vind ‘m gewoonweg fantastisch.

Boeken

Ik ging hierheen, en ik kwam terug met een fietszak vol boeken. 12 boeken voor 18 euro. Daar word ik blij van.

Een hamertjeuuh, en een beiteltjeeuuh

Deze is toch nog altijd om je dood te lachen, toch?

Beetje zielig

Hij is geplakt. Maar hij ziet er een beetje zielig uit, niet?

Tuinkabouter

Heel klein biechtje: eigenlijk heb ik een heel klein zwakje voor de ultieme kitsch die de tuinkabouter toch is. Er staat er eentje op de beginpagina van mijn oude en zeer gedateerde site (klik), ooit kreeg ik er voor nieuwjaar eentje van mijn zus (zo’n echte), ik kocht er drie kleintjes bij (allemaal met assortie tuingerief), onlangs kocht ik nog een grote (mwah niet echt groot maar toch) en een kleintje (beide kabouters van sneeuwwitje).

In De Vlasschaard schilderen de bejaarden tuinkabouters, en die staan daar mooi te wezen aan hun cafeteria. Ik wilde er net voor we verhuisden eentje meepikken, foei, maar goed, die kon toch niet in mijn fietstas, oef.

Maar nu. Dit alles. Om te zeggen dat onze oudste tuinkabouter, de authentieke, gesneuveld is. Op een betonnen boordje. Gevallen. In onze tuin. Snif. Hij ligt in stukken op het terras. Hopelijk valt hij nog te lijmen, want ik ben zeer verdrietig. Snif.

Dood

Ik heb een weekje van vzw’tje verhuizen gedaan. En nu ben ik dood. Overal pijn. Blauwe plekken op mijn armen. Beurse handen. Rode voeten. Overal pijn.

Maar maandag kunnen we weer aan het werk. En dan moet ik maar 5 minuten fietsen om op het werk te arriveren. Hoezee! En die nieuwe locatie bevindt zich in een zeer hippe buurt, als we al die plannen mogen geloven. Hah!

Ik ga een beetje verder sterven, als het niet geeft. Slaapwel.

Kiezinge

Op de 17 jaar dat ik hier woon, moest ik voor de derde keer naar een ‘nieuw’ stembureau. Helemaal in het begin ging het naar De Wijze Boom, niet zo lang later naar de school in de schaduw van de Heilig Hart-kerk, en vandaag voor het eerst naar het Stedelijk Buurtcentrum in de Wittemolenstraat.

Een constante is er evenwel: het gaat altijd snel. We gaan vrij vroeg ’s morgens, tegen half negen. Aan sommige andere kantoren is het vaak wat aanschuiven, maar het kantoor waar wij moeten stemmen, daar is het altijd zo goed als leeg en kunnen we gelijk in het stemkotje.

Andere constante ook: het gefoefel met de stembrieven en het potloodje of vooral, het koordje aan dat potlood. Draaien, keren, kreukelen, trekken aan dat koordje… maar ‘t was wel een mooi scherp geslepen potlood.

Op goed twintig minuten waren we heen en weer, stemmen en koeken halen bij den Turk.

Ik doe dat eigenlijk graag, gaan kiezen. Het geeft altijd zo’n speciaal gevoel, op zondagmorgen al zoveel volk op de been, je burgerplicht vervullen… en dan het vacuüm tussen zo vroeg gaan stemmen, en wachten op de uitslagen. Ik heb naar niet één programma gekeken over de verkiezingen, maar vandaag hang ik aan mijn TV gekluisterd. I love it!

En ja, ik heb voor de goeie gestemd. U ook?