Gelukkig

Daarstraks stond ik in de keuken spaghetti te maken, en hoorde ik Clocks van Coldplay. Hét nummer van ons tweetjes, dat ook mooi onder de fotoreportage van onze trouwdag gemonteerd werd. En al meezingend besefte ik weer eens: ik ben gelukkig. Echt waar.

Zonder foto

Tja, het zal dan toch zonder illustratie zijn, ik zal ietske meer aan mijn fototoestel moeten foefelen voor ik er weer foto’s uit krijg. Ahum.

Soit, ‘t is om te vertellen dat onze tuin weer van een urban jungle tot een mooi stadstuintje verworden is. Vorige woensdag al geploeterd om een hoop onkruid uit te trekken, en ‘mijn held’ Milan heeft alles klaargezet voor het containerpark.

Zaterdag dan naar het containerpark (mannenwerkje), en naar de serre om plantjes. Die dan zaterdagnamiddag geplant, tot de constatatie gekomen dat ik er echt te weinig had, nog eens naar de serre om een extra voorraad en verder geplant. Zondag platte rust (nah ja, ongeveer), en gisteren met vereende krachten het terras gehogedrukreinigd, de ruiten gekuist, en het gootje van het houtkot uitgekuist.

Nu hebben we eindelijk weer een tuintje om trots op te zijn. Hoera!

Vakantiegevoel

Na een aangenaam en productief weekend (waarover deze namiddag meer, met illustratie), was het vanmorgen weer van werken geblazen. Maar ik kreeg zowaar het gevoel dat het al grote vakantie was.

Niet alleen het aanhoudende zomerweer geeft dat gevoel. Ook het feit dat de twee jongsten een facultatieve verlofdag hebben, en bij de grootouders zijn. Wat een over-en-weer naar school uitspaarde, en mij dus een klein half uurtje extra thuis gaf. En dan was het nog minder druk op de baan ook, er zullen wel meer scholen zijn die het verlengde weekend nog wat langer gemaakt hebben. Op het werk is het ook al rustig.

Er mogen nog meer zulke dagen komen! Maar ik vermoed dat ik daar nog anderhalve maand op zal moeten wachten, met tussenin een stresserende examenperiode. Deze dag hebben we in ieder geval toch gehad!

Mother

M is for the million things she gave us
O means only that she’s growing old
T is for the tears she shed to save us
H is for her heart of purest gold
E is for her eyes, with love-light shining
R means right, and right she’ll always be

put them together, they spell

MOTHER

a word that means the world to us

Lief hè, van mijn kindjes… met een mooie bloem erbij. En wellicht het allerlaatste knutselwerkje voor moederdag van mijn jongste.

Ons broodje is gebakken

Ons broodje is gebakken, letterlijk dan. We kunnen weer zelfgebakken brood eten. Al na twee jaar was de bakvorm van onze broodbakmachine volledig versleten, ook al is dat machien genen bucht van Dunaldy maar een zogenaamd pro machien. Nu wordt hier nogal intensief gebakken (voor 6 mensen is dat dagelijks een brood, soms ook 2), maar dan nog, zo’n bakvorm zou daar toch tegen bestand moeten zijn. Niet dus: tefal afgesleten, maar erger nog: het rubber onderaan was helemaal verstorven, en het deeg lekte in de machine. Wat na een tijd onhoudbaar werd.

Dus, nieuwe bakvorm besteld, die na 10 dagen wel binnen zou zijn. Ook niet dus, 6 weken hebben we moeten wachten. Tot mijn grote ergernis, want ik ben het niet meer gewoon brood te halen bij de bakker, en dat was altijd een gedoe. En mijn brood is veel lekkerder! Neh!

Gisteren kon ik dan uiteindelijk weer brood beginnen bakken, en vandaag hebben we allemaal lekkere gersteboterhammetjes met noten mee naar school/het werk. Njammie!

Uh?

Ugent zoekt druggebruikers, volgens Deredactie:

“In het onderzoek zal nagegaan worden hoe het gesteld is met de kwaliteit van leven van heroïneafhankelijke personen die in die periode een dergelijke behandeling opgestart zijn”, klinkt het bij de onderzoekers.

“Er wordt ook onderzocht in hoeverre bij deze groep sprake is van herstel, “chronische afhankelijkheid” of eventueel mortaliteit. “

De onderzoekers willen ook nagaan welke factoren een rol spelen in het afkick-proces.

Wie interesse heeft, kan bellen naar het nummer (…)”

Wacht. Ze willen ook onderzoeken in hoeverre er sprake is van eventueel mortaliteit? Hoe kan een dode druggebruiker nu bellen naar een nummer om mee te doen aan een onderzoek? Of snap ik iets niet?

EDIT: zie reacties, het tekstje was niet volledig

Ellende

Zowat iedere keer dat ik op de site van De Morgen of deredactie kijk, is het dodenaantal door de cycloon in Myanmar gestegen. 350, 2000, 4000, 10000, 220000… ellende.

De rechtszaak Fourniret, de Oostenrijkse pervert Fritzl… ellende.

En ik laat het allemaal over me heenglijden. Veel vrouwen worden gevoeliger aan dit soort ellende als ze kinderen krijgen. Ze kunnen zich heel goed invoelen, hoe het zou zijn must het hun kind overkomen. Ik heb het ook een tijd gehad… ik herinner me dat ik met mijn baby op schoot naar de begrafenis van Julie en Melissa zat te kijken, en de tranen niet kon tegenhouden.

Maar ergens is dat gestopt. Ben ik me beginnen afsluiten voor al die ellende. Het raakt me niet meer, omdat ik niet meer wíl dat het me raakt. Omdat ik er niet dieper over wil nadenken. Omdat ik me ervoor wil afsluiten. Is dat erg? Ik weet het niet. Er wel over nadenken en me er wel door laten raken, vreet energie. Energie die ik niet op overschot heb. En ik kan er toch niets aan verhelpen. Egoïstisch, ja. Uit zelfbehoud.

Botten

Kijk hè, dames, dat gaat niet. Dat gaat écht niet. Het is warm, om niet te zeggen zeer warm, en dan kleedt men zich wat lichter. Een korte rok, een T-shirt zonder mouwen… maar doe daar dan bij god toch geen botten onder aan! Dat lijkt écht, écht, écht nergens naar. Ik vond die hele botten-mode zo al nergens naar lijken, maar dit is er echt over. Het toppunt van slechte smaak!

‘t Volkske

Nog een paar dagen, en Het Volk is niet meer. Een stukje geschiedenis dat verdwijnt, of toch verbannen wordt naar een ondertiteltje van een andere krant.

Waar is de tijd… dat een jongske ’s namiddags laat zijn ronde deed, al fluitend en roepend, om de extra edities na de dagelijkse Tour-rit aan de man te brengen. Waar is de tijd… dat je in de Forelstraat langs de drukkerij kon lopen en de persen in actie kon zien. Waar is de tijd… dat mijn grootouders zaagden dat er zo weinig in die gazet stond, maar ze toch bleven kopen. Omdat er zoveel streeknieuws in stond.

Nu, ik las het Volkske ook al lang niet meer (vroeger in het weekend nog wel eens bij mijn grootouders), maar ik vind het toch jammer dat het krantenlandschap weer wat verschraalt.

Zalig

Het was een zalig weekeinde, en het is zalig vandaag.

Een lang weekeinde, dat voor een keer niet *knipt met de vingers* voorbij was. Een lang weekeinde dat een lang weekeinde was. Zalig met vrienden in de tuin gegeten, zalig in het zonnetje gegeten, met als gevolg half gebruinde armen (de onderste helft) en een verbrande décolleté. En dienst wederom dienst, L. hare PC werkt weer (hopen we toch), en ons kraantje van de WC lekt niet meer. Joepie!

Vandaag is het al even zalig, heerlijk zonnig ochtendweer, zo meteen spring ik weer op mijn fietsje om naar het werk te rijden. En ze geven al goed weer tot donderdag.

Hopelijk duurt het tot op z’n minst zaterdag, want ik heb me voorgenomen in de tuin te werken. Onkruid wieden, boompjes uittrekken, rommel opruimen, naar de serre om plantjes en voor wat meer kleur zorgen dan enkel groen en paars. De blauwe regen ziet er fantastisch uit, dat moet gezegd.