Skip navigation

Monthly Archives: maart 2008

Ik wilde er al eerder over schrijven, maar vergat het steeds. Lewis, ’s zaterdags op Canvas. Wat mij betreft één van de beste Britse detectiveseries ever. Lewis draagt de erfenis van Morse met verve, zo zei de commentaarstem afgelopen zaterdag. En daar ben ik het helemaal mee eens.

Superieur in beeld gebracht, mooie en soms zeer spannende verhalen, en de acteurs zijn subliem. Lewis kenden we al van bij Inspector Morse, maar Hathaway is voor mij dé ster van de serie. Onderkoeld, op alle mogelijke manieren. En Lewis en Hathaway spelen fantastisch samen. Met af en toe een hapje heerlijke humor.

Ik kan al niet wachten tot volgende zaterdag!

wijvenweek

Vermits Janna het niet zo plezant vond dat ik me er gisteren vanaf maakte met ‘vanavond niet schat, ik heb hoofdpijn’, hier een extra dagje.

Ik vond de wijvenweek best gezellig. En dat is wat ik denk dat het moest zijn. Gezellig. Niet controversieel, niet feministisch, niet op de barricaden. Gewoon, wijvenpraat. Wijvengezwam in de wijvenweek. Ik heb een aantal blogs toegevoegd aan mijn feedreader. Ik heb een week nog meer gelezen dan anders.

En wat is er mis met het woord wijvenweek? Wat mij betreft niks, integendeel. Het bekt lekker, met die alliteratie. Het had voor mij geen negatieve connotatie. Weet je, ik noem mijn dochter soms zelfs wijveke. Mijn wijveke. Net zoals haar grootmoeder haar wijfie noemt, of wijfietje.

Maar, het is niet nieuw. Vroeger werd ik meidje genoemd. Door mijn ma, en door mijn zussen ook. Meidje. Ooit zat ik op de drempel van de achterdeur, samen met een meisje uit de buurt. Geen vriendinnetje, daarvoor vond ik haar altijd te kleinzerig, te pietluttig, te preciezerig, te godsvrezend, te kleinzielig. En zij vroeg me dat. Of ik dat niet erg vond, dat ze me meidje noemden. Net alsof ik hun meid was, hun hulpje, hun poetsvrouw. Ook zij had het niet begrepen. Het was een koosnaampje, uit liefde. Geen denigrerende scheldnaam.

Ach wat. Als je ’t zelf weet, is het goed zeker… en het was goed.

Kijk, daar word ik nu eens warm van zie. Bloch is niet meer, maar er is wel een site. Een begin van een site, er zal veel meer online komen. Mooi vind ik dat.

(via kokeneten)

wijvenweek

Vandaag niet schatjes, ik heb hoofdpijn.

Ik heb hier eerder al lyrisch gedaan over Brudio Stussel, maar vandaag is het om gillend weg te lopen. Die jaren 80 top 80, ik word daar doodzenuwachtig van. Man man man, wat was de populaire muziek in de jaren 80 toch slecht. Om slecht van te worden, zo slecht. Queen, anyone (daarmee stond ik op)? Guns ‘n’ Roses (bwaaaaaaaark die vent zijn stem)? Dire Straits (*gaap*)?

Nog een nummertje of 8 en ’t is gepasseerd. Niks te vroeg wat mij betreft.

wijvenweek

Wat mannen niet begrijpen van vrouwen. Ach, het is me te algemeen. De ene man begrijpt dit vreemde trekje bij vrouwen, de andere dat. Er zijn mannen die ook graag veel schoenen hebben. Er zijn mannen die zich volvreten met chocolade. Er zijn mannen die graag shoppen. En laat dat nu net drie dingen zijn die mij als vrouwen weinig zeggen.

Maar kom, laat ik toch maar een voorbeeldje geven. Mannen begrijpen niet dat elke maand maandstonden erger is dan zich alle dagen moeten scheren.

Maar ook dat gaat bij ons niet op, want ik heb geen maandstonden en hij scheert zich maar om de 10 dagen of zo.

wijvenweek

Kinderen. Ja, ik heb er. Ik was 25 toen mijn dochter geboren werd. De bedoeling was: op mijn verjaardag. Ik vond dat een fijn idee. Maar het kind was koppig en bleef nog tien dagen ter plekke zitten. Zoon volgde net geen twee jaar later. De bedoeling was: op mijn schoonmoeders verjaardag. Schoonmoeder was niet gecharmeerd, bijgevolg was het kind ook koppig en bleef nog een week ter plekke zitten.

Op mijn blog heb ik een categorie ‘Kroost’. Ik verwijs liever naar mijn kroost met de noemer kroost dan het gehate woord kids bijvoorbeeld. Dan veel liever kroost. Of kinderen. Of kinders (plat Oost-Vlaams uit te spreken). Of mijn mormels. Mijn monsters. Mijn allerliefste, schattige bloedjes.

Ik heb een periode gehad dat ik geheel en totaal bezeten was van mijn kinderen. Ik dacht aan niets anders. Ik droomde van hen. Ik praatte over niets anders. Maar gelukkig, dat gaat voorbij. Er kwam weer plaats in mijn hersenen voor andere dingen, andere interesses. Ik leerde met veel blutsen en builen dat kinderen krijgen loslaten is. Een cliché zo groot als de Mont Ventoux, maar het is wel zo. Als moeder leer je al loslaten op het moment dat dat kleintje geboren wordt. En dan komen er steeds weer nieuwe stappen. Na al die jaren gaat dat loslaten me stukken makkelijker af, ik ben trots op iedere stap die ze onafhankelijk leren zetten. Ooit dacht ik dat ik het erg moeilijk zou hebben als mijn kinderen groter zouden worden, maar het is net omgekeerd: hoe groter ze worden, hoe fijner ik het vind. Je kan er echte gesprekken mee voeren, ze leren steeds zelfstandiger dingen doen, en ik kijk toe en ben content. Hoe groter mijn kinderen worden, hoe kleiner de moederkloek in mij wordt.

Maar vaak vraag ik me af: voelde mijn moeder zich vroeger net als ik nu? Voor mij leek ze, toen ik kind was, zo heel erg volwassen. Veelwetend. Rustig. Zelfverzekerd. En ik, nu ik moeder ben, moeder van een puber en een pre-puber? Nu de 40 nadert? Binnenin voel ik me niet volwassen. Niet rustig en zelfverzekerd en veelwetend. Ik vraag me veel af, voel me soms een 20-jarige, ben helemaal niet zeker of ik de dingen wel goed doe. Zou zij zich toen ook zo gevoeld hebben? Ik vraag me dat vaak af. Ik zou het haar gewoon eens moeten vragen, denk ik.

wijvenweek

Eigenlijk valt het best nog wel mee, met dat huishouden van mij.

Vanmorgen netjes om 8u05 de deur uit om de bus van 8u15 te halen en lekker vroeg om 8u35 op het werk te arriveren. De afwasmachine stond te draaien, de wasmachine staat op timer zodat ze klaar is als ik thuiskom van het werk. Strijkplank, strijkijzer en mand was staan klaar. De machine was van gisteren is zelfs al netjes opgevouwen, nog gedaan voor ik vertrok. De keuken is opgeruimd. We hadden een lekker vers broodje vanmorgen.

Niet slecht, toch?

Ik ga Windows opnieuw installeren. God weet wanneer ik terugben. Wish me luck!

Awel, het doet me een beetje denken aan Music for Life. Als die mannekes iets speciaals doen, zijn ze altijd in vorm! Veel plezant gezever en vooral, stápels goeie muziek! Ik begin ook in vorm te komen, de radio staat vaak op. En we spelen van muziekkwisje tegen elkaar, zo van “van wie is dat?”, en “met wie was die getrouwd?”, “raad de groep, ’t is een lange naam” (terwijl ik zelf nog amechtig zit na te denken van wie dat nu ook weer was). Vannacht gaan we een paar uurtjes van TV opnemen, lijkt me zo.