Skip navigation

Monthly Archives: december 2007

Ik heb er geen, goeie voornemens voor het nieuwe jaar. Daar doe ik niet meer aan mee. Take every day now as it comes, dat zal het zijn.

Ik wens iedereen een fijn oudejaar, een gelukkig nieuwjaar en al wat je wil voor 2008!

Advertenties

Haha.

Weken heb ik ernaar uitgekeken, naar de vakantie. En ’t was al fijn. Ik heb al genoten, van niet naar school te moeten ’s morgens, van maandag en donderdag zonder judo-rush, van geen huiswerk, van niet vroeg hoeven opstaan… heerlijk. De kinderen genieten er ook met volle teugen van. Niets moeten, lekker lummelen, feesten… meer moet dat niet zijn.

Vandaag dan vertrokken ze naar hun andere huis, naar respectievelijk de mama en de papa. Twee waren er al op logement bij meme en opa en gingen van daar naar mama, de andere twee werden deze namiddag opgepikt. Vroeger dan verwacht, en dan nóg eens vroeger dan verwacht, waardoor het een chaotische spurt werd, en ik hier wat verweesd achterbleef. Want zo vind ik het niet echt fijn, als we moeten spurten en lopen. En twee uur later had ik al een verdrietige jongen aan de lijn, hij was zijn nieuwsjaarbrief vergeten. Maar dankzij internet kon dat toch netjes opgelost worden.

En nu kunnen we dus genieten van 8 dagen zonder kinderen. Ook daar keek ik al een tijdje naar uit. Nu moet even écht niets, vooral omdat we ook wat verlofdagen geregeld hebben. Ik moet er nog wat aan wennen, aan dat idee van niets te moeten, maar dat komt dik in orde.

Het is toch een universeel probleem. De verdwijnende sokken. Ik hoorde al theorieën over wasmachines die sokken opeten. Over sokken die een eigen leven leiden. San heeft het over het zakje-met-de-enkele-sokken. Eve had het onlangs ook al over enkele sokken.

Ook ik verzamel steeds meer enkele sokken. In de grote wasmand wordt het stapeltje steeds groter. Sokken die hun broertje kwijt zijn. Broertje, ja, want het blijken toch overwegend de jongens te zijn die sokken kwijtraken. Milan is de absolute kampioen. En dan moeten wij af en toe op jacht gaan. In zijn kamer. Naar eenzame sokken. Want dat zijn ze: eenzaam. En het klinkt wat poëtisch ook. Eenzame sokken.

We hebben de kerstperiode overleefd. Lange dagen, vol eten en drinken. Kerstavond thuis, met de kinderen, met hapjes en gourmet en ijs na. En cadeautjes, en een film. Kerstdag bij mijn zus, met andere zus en schoonfamilie van zus en neefjes en nichtjes. En veel eten dat we allemaal meegebracht hebben: hapjes bij ’t aperitief, een koud buffet met allerlei lekkers (de tabouleh van andere zus is om een moord voor te plegen) en een dessertbuffet. Gek hoeveel eten we allemaal samengebracht hebben. Tweede kerst bij schoonouders, met hapjes en keuze tussen visschotel en spaghetti en taart en andere desserts. Aan de sandwiches met kaas zijn we nooit toegekomen. Bij mijn tweede tas koffie dacht ik even dat het mijn oren zou uitkomen, en toen ben ik radicaal gestopt.

En nu, bekomen. Twee kindjes bij de grootouders, twee kinderen die hier al dan niet in pyjama rondlummelen, naar ’t stad om FNAC- en Standaard-bons te verbrassen (’s morgens in de vroegte, nog weinig volk), en voor de rest niet veel. DVD- en boekencollectie op de PC updaten. Gourmetstellen terugbrengen naar de slager. Morgen nog naar de apotheek en de bank. And that’s it. Internetten, spelletjes spelen, boeken lezen, TV kijken en tussendoor wat huishoudklussen doen. Niks meer. Ha! Haha! Wahaha!

… nog fijne kerstdagen gewenst (tja, ’t is nog altijd kerstdag en morgen tweede kerstdag, niewaar). Hopelijk heeft u veel van vrede op aarde gedaan, lekker gegeten met vrienden en/of familie, of passeren deze dagen razendsnel als ze u geen zak interesseren en kerstlichtjes en -liedjes u gestolen kunnen worden. Wij zijn halverwege, morgen nog een dagje familie en dan is het ook weer gepasseerd. ’t Was wel gezellig én lekker gisteravond en deze namiddag. En ’t is, haha, vakantie! I love it.

Hoera, ze hebben het gespeeld! En ze hebben mijn naam genoemd! Ik ben beroemd! Voor 5 seconden of zo. Maar ’t was toch leuk 🙂

Net als vorig jaar word ik enthousiaster naarmate Music for Life vordert. Het is gewoon leuke, nee fantastische radio. Voor een goed doel, natuurlijk. Een heerlijke mix van zalige en soms minder zalige muziek. Daarnet heb ik mijn duit in het zakje gedaan, en 3 plaatjes aangevraagd. Dus als je Lateralus van Tool, Everybody’s Gotta Learn Sometime van Beck of In the Shadows van The Rasmus hoort langswaaien, denk dan eens aan uw saturneintje 🙂

Idioot maar grappig testje bij De Standaard. En ik val een beetje door de mand, want wat staat daar in het begeleidend tekstje?

onderhandelaar

Leedvermaak, ja, ahum. Ach 😀

(via patricia)

Hoera, ’t is vakantie! Examens gedaan, toetsen gedaan, rapporten ontvangen. En nu, boekentassen uit het zicht, en lekker niksdoen, spelen, computeren, tekenen, nieuwjaarsbrieven maken (tot het ons de strot uitkomt, eigenlijk), ruziemaken, zagen, vervelen, televisie kijken…

Maar niet meer naar school, niet meer ’s morgens in de ijzige kou door weer en wind, geen huiswerk meer, geen boterhammen smeren, centen bij elkaar rapen voor deze en gene activiteit… rust.

En ik? Nog een dagje werken. Lonen doorgeven zodat we ons geld op tijd krijgen. En dan meer dan een week verlof. Waarvan de helft kinderloos. Ik kijk er zo naar uit. Zó heel erg naar uit! Waaaaah!