Skip navigation

Category Archives: ergernissen

Ik zal eens een Fietsbultje doen.

Sinds kort werk ik aan de Dampoort. Ik woon in de buurt van het Heirnispleintje. Mijn woon-werkverplaatsingen doe ik met de fiets.

Doorrijden: geen probleem. Fijn zelfs. Via de straatjes achter de Dendermondsesteenweg kom ik uit naast Het Vuil Geebeetje, steek daar op het fietspad de Land van Waaslaan over, rij via de Pilorijnstraat (denk ik toch? Ik kan er niet goed meer aan uit op Google Maps), de Antwerpsesteenweg en het Antwerpenplein naar de Koopvaardijlaan.

Maar. Het terugkeren. Dat is wat anders. Ik kom dus van de Koopvaardijlaan, en moet richting Dendermondsesteenweg. Richting Dendermondsesteenweg, want om dat kreng van een steenweg te vermijden, rijd ik liever weer via Het Vuil Geebeetje de kleine straatjes tussen Land Van Waaslaan en Dendermondesteenweg in, om zo uit te komen aan het Heirnisplein.

En daarvoor kan ik kiezen tussen de cholera en de pest.

Laten we van de reglementaire weg de cholera krijgen. We komen de Koopvaardijlaan uit, rijden naar rechts en toeren met ons veelootje de hele Dampoort rond. Dus we passeren Dok Zuid, de Dampoortstraat, de Hagelandkaai, de Schoolkaai, de Kasteellaan, het station, het gezellige stukje fietspad aan de lichten en de Midas, en dan begin Dendermonsesteenweg steken we die over om op de kassei te belanden en zo uiteindelijk aan het Vuil Geebeetje naar rechts te gaan. Fijn!

Laten we dan eens van de niet-reglementaire weg de pest krijgen. Ik kom de Koopvaardijlaan uit, en sla linksaf. Vroeger mocht je dit stukje fietspad nog in twee richtingen berijden tot aan de verkeerslichten onder de brug, maar nu niet meer. Dus ben ik al niet meer reglementair bezig. Vroeger mocht je ook niet verder fietsen richting Antwerpsesteenweg, dat mag nu nog steeds niet. Ik blijf nog even niet-reglementair bezig tot ik aan het zebrapad op de Antwerpsesteenweg kom, daar stap ik af en steek ik te voet de Antwerpsesteenweg en de Land Van Waaslaan over. Waarna ik op het plein weer mijn fiets opwip, richting Het Vuil Geebeetjes en mijn favoriete straatjes om dat onding van een Dendermondsesteenweg te vermijden.

Tof hè. Tja, ik kies dus voor de pest en vat mijn rit naar huis niet-reglementair aan. Want de hele Dampoort rondfietsen, aan die dagelijkse aanslag op mijn leven heb ik echt geen behoefte.

Die Dampoort, kan dat écht niet wat fietsvriendelijker?

Advertenties

Nee dus. Condooms zijn nog altijd te mijden voor de katholieke kerk, erger nog, het gebruik van condooms maakt de aids-epidemie alleen maar erger. Volgens de paus. In Afrika. Waar de aids-epidemie afmetingen aanneemt die schrijnend zijn.

Schandalig, crimineel zelfs. Een andere paus, maar nog steeds dezelfde crimineel onveranderde mening. *zucht*

Het is maar een paar dagen geleden dat ik ongemakkelijk werd bij het lezen van een bericht, maar het overkwam me opnieuw. Bij het lezen wat er gebeurt met het zusje van Lien. Je houdt het gewoon niet voor mogelijk, dat mensen zo voor het blok gezet worden, en niet weten waar naartoe voor de zorg van een familielid dat anders is dan vele anderen. En weet je, ik zou ook zo’n mens zijn die een ‘handleiding’ schrijft, die een lijst maakt van dingen waarop gelet moet worden, juist om het dat verzorgende personeel gemakkelijker te maken, én ook de persoon waarover het gaat. Maar nee, dan ben je moeilijk en lastig. Ach. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er een goede oplossing komt, waar iedereen zich goed kan bij voelen. Want dit is schrijnend.

Nadeel van het wonen naast mensen die deel uitmaken van het lesgevend heir?

Die hebben tijdens de examens blijkbaar veel tijd. Om te verbouwen. Om te kloppen, hameren, dagenlang te schuren met een elektrisch machien (dat alles de vorige 2 of 3 examenperiodes), en chappe te gieten, uren aan een stuk met een lawaaierige camion voor de deur (vandaag).

Dat is vooral een nadeel als je zelf een studerende dochter midden in de examens hebt. Die de PC uit laat, en dus ook geen muziek opzet. En zich al studerend zit te ergeren aan het lawaai. En wij met haar.

“De reiziger moet de nodige schikkingen treffen”, dixit zowel De Lijn als de NMBS. Jaja, staken voor meer koopkracht, maar ondertussen mogen de reizigers hun auto van stal halen en meer kosten maken om op het werk te geraken.

Neeje, ik ben geen rechtse. Neeje, ik ben niet tegen het stakingsrecht. Maar van deze stakingen voor meer koopkracht krijg ik het vliegend sch**t.

En ondertussen zit ik te piekeren hoe ik mijn zoon die dag op school moet krijgen. Ja, hij wordt binnenkort 13. Néén, hij gaat *niet* alleen met de fiets die dag. Neen, hij kan dat verdorie nog niet. En ja, daar is een goede reden voor. OK?

Hm. ’s Morgens zou ik eventueel nog samen met hem kunnen fietsen. Zal wel lollig worden, als het nog stukken drukker is door geen openbaar vervoer. ’s Namiddags zou ik hem dan met de fiets weer moeten gaan halen. Lalala, wat leuk, wat leuk.

School is twee dagen bezig, ik ben één dag gaan werken, en ik ben al moe. Zó’n oogskes toen ik opstond vanmorgen. Ben het al beu ook. Ik ben grumpy, doe de dingen tegen mijn goesting, heb het gevoel dat er in het huis niets meer van mij is. *grom*

En morgen boodschappen doen, en zorgen dat er voldoende cash in huis is, in de juist afgemeten bedragen. *grom*

Al goed dat er een rustig weekend zit aan te komen.

Ik erger me dood aan mezelf. Ik heb een week vakantie, en ik slaag er niet in te ontstressen.

Die laatste week vakantie is er vaak eentje vol allerlei afspraken: oogarts, boeken halen op school, dat soort dingen. En dan zorg ik er zelf voor een berg stress bij: ik wil de diepvriezer uitkuisen, ik wil de boekenchaos op mijn kamer opruimen… eigen keuze dus. Alhoewel: als ik het nu niet doe, dan stel ik het weer eindeloos uit.

Maar het gevolg is: er malen allerlei lijstjes door mijn hoofd. Dan dit, dan dat, kan dat dan nog? En ik raas mezelf compleet zot. En van genieten van het weekje verlof is geen sprake. Stom kieken dat ik ben.

Ik heb altijd wel last gehad van die lijstjes in mijn hoofd, van dat stressen over de timing van dingen. Ik ben echter een tijd in staat geweest dat redelijk op de achtergrond te schuiven. Maar nu lukt het dus even niet. Wellicht ook door het nakende nieuwe schooljaar, en alles wat dan weer moet na twee maanden van niets moet en alles mag…

Vandaag met een collega naar het UZ Gent geweest, om wat boeken af te geven bij de Vakgroep Huisartsgeneeskunde.

En we werden daar lichtelijk niet goed. Heel dat gebouw K3 ziet er compleet onderkomen uit, oeroude ramen en raamlijsten, onderkomen ingang… de gang op de eerste verdieping ziet er vintage jaren 70 uit. Niet onderhouden, vieze kleurtjes, bejaarde lichten… een ziekenhuisgang, maar wellicht omdat er geen patiënten komen, is vernieuwing er geen prioriteit.

En dan denk ik, een beetje elitair wellicht, “is dat de manier waarop wij onze intelligentsia stimuleren om aan de medische vooruitgang te werken?” Een aangename werkomgeving helpt toch om plezier te hebben aan je werk?

Collega en ik waren meteen al bezig met herinrichten… mooie kleurtjes aan de muren en deuren, aangename verlichting, die hoek zou toch een fantastische lounge kunnen zijn… maar ja, wie zijn wij, en waar zijn de centen.

Triestig vond ik het.

Ik kan soms toch zo’n kip zijn.

Gisteren ben ik met de bus naar het werk gegaan, wegens al helemaal zoppenat geregend bij het naar school brengen van de jongsten, en het gelijk helemaal niet willen stoppen van die regen. Het ging heel vlot, om 8u20 vertrokken en om 8u50 op het werk. Super. Dat zou ik vandaag ook doen.

Een minuut nadat ik aan de halte stond, was daar al een bus. Super. Gaan zitten, krantje uitgehaald. Hum, die bus rijdt snel. Oei, die neemt de bocht niet, die rijdt de brug op? Moet die nu nog verder rondrijden of zo? Goh nee, ik ben de 3 in plaats van de 6 opgestapt. Stom kieken. OK, dan maar verder naar de eindhalte, en daar de 9 nemen, die stopt ook aan het werk. Nog heel dat plein daar rondgelopen (in de gietende regen, zonder paraplu) voor ik de juiste halte vond. Nog 7 minuten wachten op de bus. Die rijdt dan heel Gent rond, een half uur later ben ik eindelijk op het werk.

En dan moet je weten dat ik nog op het display van de bus gekeken heb, en écht dacht dat ik op een 6 stapte. Miljaarde.

En nee, ik geloof écht niet in vrijdag de 13e.

Zo. We hebben ernaast gepakt. Naast tickets voor het concert van Coldplay in het najaar in Antwerpen.

Het was het gebruikelijke geërger. De voorverkoop ging van start om 8u vanmorgen. Kort voor acht uur kon ik niet kijken, want dan breng ik de jongsten naar school. En blijkbaar is er iemand in geslaagd om 10 minuten vóór de klok van 8 tickts te kopen. Een maat van ons heeft via SMS tickets kunnen bemachtigen. Maar SMS is niet geactiveerd bij ons, onnozelaars. En hij wist niet dat hij eigenlijk voor ons ook tix mocht scoren. Dumb. Dumber. Dumbest.

Om 8u was ik paraat: site plat. Server too busy. Simpelaars. In geen uren nog op de site geraakt. Deze namiddag wel: uitverkocht.

Maar goed. We gaan hetzelfde scenario toepassen als bij Janna toen die naast Tokio Hotel tickets pakte: alle dagen gaan kijken of er misschien tickets vrijkomen. Bij haar is dat gelukt, bij ons misschien ook. Maar ik ga er niet wakker van liggen.