Skip navigation

Monthly Archives: juni 2008

Morgen niet:

  • om 6u opstaan
  • de kinderen uit hun nest halen
  • de twee jongsten naar school brengen
  • gaan werken
  • opruimen, was, plas
  • fruitsap maken
  • eten maken
  • judo-gedoe

Morgen gewoon niksen. Olé! Het enige wat moet, morgen, is regelmatig eens denken aan alles wat niet moet.

Advertenties

Tweede plannetje voor de vakantie. Wijvenfilms kijken.

Vandaag: Pride and Prejudice. De film was heel mooi, maar kan echt niet tippen aan de serie. Wegens plenty of reasons, Colin Firth natuurlijk being the most important. En dat de serie veel uitgebreider is. En bij momenten véél grappiger. Maar Keira Knightley speelt Lizzie wel heel goed. En Matthew Macfadyen was heel erg wennen, maar werd steeds beter naargelang de film vorderde. Mooi. Maar de serie ga ik nog eens herkijken.

Ik begin zo stilletjesaan in vakantietempo te komen. De stress gaat er wat uit, het genieten kan beginnen. En het uitvoeren van mijn plannetjes.

Zoals daar is vandaag: een aantal stapeltjes CD’s, DVD’s, CD-r’s, foto’s, software… wegwerken. En dat is al gelukt. De foto’s liggen boven, een deel van de stapeltjes is gedelegeerd naar Nic zijn bureau (gemakkelijke manier van opruimen, haha), alle CD’s zitten weer netjes in hun doosjes en op hun plaats in het rek, en de recentste CD’s die nog niet gecatalogeerd waren, zitten nu ook netjes in de database.

Next: de stapel papieren in de kast… en tegelijkertijd belastingen invullen. Daarvoor ligt alles klaar, behalve de uittreksels van de lening, daarvoor ga ik alle uittreksels van vorig jaar eens moeten doorspitten. Damn!

Het is eindelijk zover. Het aftellen is gedaan. De vakantie is begonnen.

En nu moet ik nog helemaal in de stemming komen. Ik loop een beetje verloren. Ik heb geen zin om aan iets te beginnen. Terwijl er heel veel te doen is. Leuke dingen. Dingen waar ik naar uitgegeken heb.

Het betert wel. Als ik in de stemming gekomen ben.

Net als huub gisteren, ben ik een beetje trots vandaag. Want er staat een foto van me op Gentblogt!

gentblogt

Namelijk deze foto:

Sint-Gregorius

(klik op de foto voor een grotere en betere versie)

Een foto waar ik heel content van ben. Genomen dinsdag op de speelplaats van het BuBaO Sint-Gregorius, toen ik stond te wachten op het laatste oudercontact voor Milan. In de blakende zon, het was heerlijk weer. De school was hoegenaamd niet verlaten, maar er was geen mens op de speelplaats.

Op de foto zie je de container waarin Milan 3 jaar doorgebracht heeft. Heel mooi en kleurrijk beschilderd (bespóten mama), maar wel warm, loeiwarm zelfs bij warm weer. En er zitten naar het schijnt ratten onder. Ahum. Je zou toch wel denken, hopen dat de Broeders van Liefde eindelijk eens wat geld hebben om die containers te vervangen door deftige klassen voor de kinderen van de bovenbouw van het type 8. Er zijn wel verbouwingswerken aan de gang, maar of die daar iets mee te maken hebben?

In ieder geval, ik vond het een mooie afsluiter van Milan zijn 4 jaren daar. Zoals ik al schreef, hij is er helemaal opengebloeid, en weer gelukkig geworden. 4 jaren met ups en downs, met hier en daar wel een klein tsjevenstreekske voor mijn ongedoopte jongen. Maar toch, ik was en ben en blijf ervan overtuigd dat deze school de beste keuze was voor mijn jongen, ondanks het feit dat een katholieke school helemaal tegen mijn principes inging. Hij heeft het er goed gehad. Er zit daar een fantastisch team dat heel mooi werk verricht. Moest er iemand van hen hier toevallig eens langskomen en lezen: ongelooflijk bedankt!

Of toch bijna. Nog 1 dag (een uurtje rapport afhalen, een halve dag, een hele dag, al naargelang), en dan zit het schooljaar erop. Eentje hyper wegens A-attest, eentje die niet weet of hij nu blij of verdrietig moet zijn omdat zijn lagere-school-carrière erop zit, en 2 die gewoon content zijn dat het vakantie is.

En twee grote mensen die ook content zijn. Nog één dag. Het aftellen loopt op zijn einde. Bijna vakantie! Oef!

Ik heb ze in mijn handjes, de tickets van Coldplay. Nu is het concreet. Wahey!

Ik zat vandaag naar de verslagen en foto’s te kijken van het kamp waar momenteel 70 kinderen vertoeven, en ik moet zeggen, het raakt me. 70 kinderen met kanker, die niet mee kunnen met de klas of jeugdbeweging op kamp wegens te groot infectiegevaar, kunnen op een veilige manier én gratis op kamp met lotgenootjes. Kijk naar het dagboek, en laat je raken. En als de volgende actie Kom op Appels eraan komt, koop een hele voorraad appels. Om zo op te eten, om fruitsap van te maken, om appelmoes van te maken om in te vriezen, om appeltaart en/of appelcake te maken… Want het is voor een heel mooi doel.

(via Bruno)

Waar had ik het over in mijn vorige bericht? Dat het een overwinning was voor Milan én voor mij dat hij ’s vrijdags met de fiets naar school mocht.

En het ging goed. Heel goed. Ging. Tot vandaag. Om kwart voor vier was hij nog steeds niet thuis, daar waar hij normaal iets voor half vier thuis is. Ikke behoorlijk zenuwachtig. Dan hoor ik de deur opengaan. Oef. Hij is er. Dan zie ik hem binnenstappen.

Met een grote witte plakker op zijn kin. Mjah. Hij is gevallen. Op zijn kin. Gelukkig heeft een mama hem goed geholpen, zij heeft hem terug naar het secretariaat gebracht (hij was nog niet ver), en de zoon heeft zijn fiets teruggebracht. Op het secretariaat hebben ze zijn geschaafde kin ontsmet, een pleister op zijn geschaafde vinger gedaan, hem papieren meegegeven voor de verzekering, en hem verzekerd dat hij best naar de dokter zou gaan. Waarna hij erop stond dat ze niet naar huis zouden bellen, hij wilde met de fiets naar huis.

Hop naar de dokter, zijn kin was niet alleen geschaafd, er moest ook één draadje in. En dan was het ergste leed geleden. Behalve dat zijn kaak nog pijn doet van de schok, en hij niet goed kan eten van de pijn.

“Waarom moet mij dat toch altijd overkomen?”, vraagt hij zich dan vertwijfeld af. Zo zielig, het mannetje.

Raar woord hè, schoolverlatersavond. Het afscheidsfeest van de schoolverlaters. Ik zou er nog wat over vertellen.

Het deed me wat. Ze hadden een Fata Morgana in elkaar geflanst, de leerlingen moesten opdrachten uitvoeren (pannenkoeken bakken voor de hele school, een slinger zo lang als de speelplaats maken, handtekeningen verzamelen van iedereen op school, olympische ringen maken met kroonkurken, enzovoort), en de leerkrachten voerden een tegenprestatie uit als beloning. En daar zaten heel mooie dingen tussen. In het begin moest ik zelfs vechten tegen de tranen. Twee leerkrachten zongen een eigen tekst op Hey there Delilah, en dat was heel mooi. Bij die afscheidstekst moest ik denken aan Milan zijn jaren daar, zijn begin… maar ook algemeen. Al die kinderen die daar afscheid nemen. Al die kinderen die hun voorgeschiedenis hebben van problemen en moeilijkheden, en waarvan een groot deel nu toch een heel stuk verder staat dan in het begin. Buitengewone kinderen op een buitengewone school.

Want die school is (buiten)gewoon fantastisch. Hoe Milan daar gearriveerd is, een hoopje ellende, een kind gekraakt in het gewone onderwijs, gesloten als een schelp. Stilletjesaan, met goede hulp en met goed advies voor buitenschoolse bijstand, is hij opengebloeid en verworden tot het heerlijke ventje dat hij nu is. Niet dat hij toen geen heerlijk ventje was, maar nu is hij een gelukkig heerlijk ventje.

Ik heb nog lang nagepraat met zijn eerste leerkracht, een crème van een meester, die ons op het juiste spoor gezet heeft qua begeleiding (Hendrickx-therapie). Hij was ons dankbaar (stel je vóór: híj was óns dankbaar) dat we volgehouden hebben en dat Milan twee volle jaren therapie gevolgd heeft. Hij vond dat fantastisch. Hij heeft ons de tip aan de hand gedaan om, bij de overstap naar het middelbaar, die ongetwijfeld zwaar zal zijn, terug een tijdje therapie te gaan volgen bij zijn kinesiste. Het was bij mij zoals in de stripverhalen: *ping* er ging een lichtje branden. Dat ik daar nog niet aan gedacht had.

Hij bracht me ook een aantal dingen weer in herinnering, waar ik de laatste tijd weer mee worstel (vooral door commentaar van buitenstaanders): Milan is snel moe, dat is normaal, heeft vaak hoofdpijn, dat is normaal. Alles wat Milan doet, kost hem 3 keer meer energie dan bij ons. Vermoeidheid is normaal. We hadden het erover dat ik Milan de laatste maand op vrijdag met de fiets naar school laat gaan. Een overwinning, zei ik. Zowel voor Milan als voor jezelf, zei de leerkracht. Bingo! Hij heeft een aantal rake dingen over mezelf ook gezegd… en of ik zelf ook niet beter eens Hendrixtherapie zou volgen. Want Milan heeft dit alles wel van iemand hoor. En we lijken op elkaar. Humhum.

Ik was een beetje ondersteboven gisteren, maar eigenlijk doet dat wel deugd. Emotioneel geraakt worden en aan het denken gezet worden, eens niet door geliefden maar door buitenstaanders.