Skip navigation

Monthly Archives: februari 2008

Nog niet veel te lezen over het concert van de Smashing Pumpkins gisteren in Vorst Nationaal. Iedereen ligt wellicht nog uitgeteld in de zetel na de meer dan 3 uur durende lawaaimarathon… zo voel ik me in ieder geval toch. Ik was blij dat ik een dagje vrij genomen had, en we hebben in de namiddag een goeie 2 uur liggen ronken in de zetel.

Het ging op en af met dat concert gisteren: na opener Porcelina kon het naar mijn gevoel niet meer stuk, maar dat was buiten Corgan en de zijnen gerekend, die er tegen het eind (al ruim een half uur nadat hij the end of the concert aangekondigd had) een zware lap feedback en gitaargepriegel tegenaan gooiden, waardoor ik bij momenten echt wel m’n biezen wou pakken en naar huis wou gaan. Maar dat doet een mens niet, en gelukkig kregen we dan nog de bizarre cover van Lips Like Sugar als bis. Bizar, omdat één of andere hit (Disarm? Cherub Rock? Bullet? whatever) een betere afsluiter geweest was.

Best wel mooie dingen gehoord (Tonight, Mayonaise, 1979 akoestisch, wat nog? Perfect, Stand Inside Your Love), maar ook wel wat minpunten, en één daarvan was de slechte geluidsmix. Het kan in Vorst Nationaal (Crowded House, Tool waren heel goed), maar hier lukte het niet. Vanhamel ging al compleet de mist in door het slechte geluid, bij de Pumpkins was het beter, maar niet genoeg. Waardoor alles soms verwerd tot een onaanhoorbare brij. Jammer.

Maar ik ben blij dat ik erbij was, nadat ik naast tickets greep voor de AB vorig jaar. Dit was beter dan de Pumpkins-concerten die ik eerder zag (vooral de stem van Corgan was veel beter), maar algemeen genomen heb ik wel al veel betere concerten gezien.

Oh ja. Corgan hield ook een uitgebreide speech, en excuseerde zich daarbij nog voor het concert in Brussel dat ooit voortijdig (understatement: na 2 nummers) afgebroken werd wegens ziekte van hemzelve. Was wel sympathiek.

Wat er fijn was (en is) aan Valentijn dit jaar? Dat we gewoon samen waren. Samen opstaan, samen gaan slapen. Zonder te moeten regelen. Of zonder dat we, zoals wel vaker de afgelopen jaren, niet samen waren en enkel konden bellen.

Het is iets dat nog vaak door mijn hoofd speelt. Weet je nog… en terugdenken aan de avonden alleen, het over en weer gesleur, de uren aan de telefoon. Gedaan, fini, foetsjie… we zijn nu altijd bij elkaar. Heerlijk!

Nog eentje. De geluidskwaliteit suckt, maar het nummer is zo mooi. Back to 1984. Nog voor de glamour toesloeg. Bachelor Kisses.

… om het af te leren. Voor ik bij Prefab Sprout aankwam, dacht ik aan the Go-Betweens. Waarom, is me wel duidelijk, lijkt me. Streets of Your Town.

… die van Prefab Sprout. Op het kapsel van de madam en het kostuum van de meneer na is het wat minder eighties, en de muziek is tijdloos en zeer kippenvelverwekkend. Johnny Johnny.

Ziedewel dat het gedaan is met het mooi weer! Koud! Brrrrr! En mistig en vies en vochtig! Dat is dus even wennen. Maar dat het al lente was, dat kon niemand me toch wijsmaken. Ondanks de krokussen in ons verder winters desolaat hofke, en de vele paaslelies in de middenberm op de Citadellaan. De groendienst van de Stad Gent doet soms echt wel wondermooie dingen.

Trouwens, van wondermooi gesproken, deze namiddag tijdens het controlebezoek met Janna aan de tandarts, herkende ik ineens een deuntje op de radio. Eerst dacht ik nog even aan the Go-Betweens, maar bij het refrein viel de euro: Appetite van Prefab Sprout. Zo mooi! En verbaasd vroeg ik me af welke radio dit nog draait: neen, niet Radio 1, maar 4FM. Chapeau! Daarna kwam nog iets moois, maar ik ben al vergeten wat.

Weer een groep die ik in de jaren 80 grijsgedraaid heb, maar waar ik nog nooit een video van gezien heb. Filmpje blijkt er very 80-ish uit te zien, en de zanger zo lelijk als ik me herinnerde. Maar dat doet niets af aan zijn stem, en aan het fantastische nummer. Ik zal echt eens moeten zien voor een naald voor de platendraaier.

Ik geloof er niet veel van. Wedden dat het binnen een week of 2 ook overdag vriest en er een laagje sneeuw ligt? Of zoiets?
Wat niet wegneemt dat het nu wel heerlijk weer is natuurlijk 🙂

We hebben vanavond gegratineerde spruitjesstamppot (stoemp vind ik zo’n lelijk woord) gegeten, en dat was zalig lekker! Zelfs voor niet-zo-spruitjes-liefhebbers als mezelve was het lekker. Een beetje zwaar, en er was meer dan genoeg, maar dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Mooooooooh! Bloch stopt ermee! Ik ben er even niet goed van… een Gents monument dat verdwijnt… triestig.

En bizar dat een bakker het niet meer bolwerkt, maar inderdaad, 24 mensen worden daar tewerkgesteld, dat is niet niks,  en kost stukken van mensen.

Milan had vorige week een schoolbezoek, en heeft daar voor de keuken gekozen. Waarna hij thuiskwam met de melding dat hij toast hawai had leren maken. Dat mocht hij deze vakantie dus eens doen voor ons, en gisteravond hebben we heerlijk gesmuld van Milan’s toast hawai.

Hij had blijkbaar ook wat hygiëne-regels aangeleerd, want voor hij aan de werken begon, heeft hij netjes zijn handen gewassen. Waarna hij prompt vergat zichzelf mee te rekenen in het aantal toasts die hij moest maken. Maar Nic en ik wilden er nog wel eentje extra, dus kon hij er gelijk nog wat bijmaken.

Het was lekker!