Skip navigation

Monthly Archives: april 2012

Dit is het laatste berichtje op het WordPress domein alhier, meneertje Mertens en ik hebben met vereende krachten mijn blog naar ons eigen domein verhuisd, eindelijk! Ik blijf wel bij het mij vertrouwde WordPress, en ook de lay-out verandert (voorlopig?) niet.

Wil je me blijven volgen, dit is de nieuwe URL: http://www.zonderdank.be/saturnein/

Hopelijk zie ik je daar terug. Als je via een feedreader leest, vergeet niet de link aan te passen!

Advertenties

Ik ben niet goed in het schrijven van boekbesprekingen. Ik ga dat hier dus ook niet doen.

Maar, Just Kids, geschreven door Patti Smith, over haar relatie met fotograaf Robert Mapplethorpe, ik kan het u alleen maar aanraden. Twee mooie mensen, twee fascinerende levens, creativiteit in overvloed in en rond hen, Patti Smith die goed, levendig, ontroerend en raak schrijft: lezen, dat boek. Nu.

In het laatste deel zocht ik tijdens het lezen de foto’s op het internet op, hoewel de meesten me levendig voor de geest stonden.

De cover van het album Horses, door Robert Mapplethorpe

Gisteren was het Ronde van Vlaanderen. Ik keek daar al weken naar uit. Zoals ik in de periode ervoor ook altijd weken uitkijk naar De Omloop, de start van het Belgische wielerseizoen.

Er wordt nogal gemopperd, over die Ronde en zo. Veel te veel aandacht. Veel te veel dingen die moeten wijken. Hype. Maar kijk, de koers en ik, wij zijn dikke vriendjes. Dat is al een aantal jaren zo, en ik mag dat, want ik kreeg dat met de paplepel mee.

Mijn grootvader was een wielerfreak. Reed zelf met zijn fiets naar alle kermiskoersen in de omliggende dorpen. Kwam (en mijn grootmoeder mopperde dan ook) bezweet thuis, want traag fietsen, dat kon hij niet. Soms reed hij een paar rondjes mee met zijn favoriete koereur, om hem aan te moedigen. Hij was toen de 65 jaar al gepasseerd. Als ik eraan terugdenk, moet ik nog steeds grinniken.

Hele namiddagen spendeerde hij voor de TV, kijken naar de Tour de France. Daarna in zijn rieten zeteltje aan de straat, aan de overkant in de schaduw, wachten tot de speciale Tour-editie van de krant rondgebracht werd.

De ironie? Toen de Tour eindelijk door het dorp van mijn grootouders passeerde, was hij zo oud en zo slecht te been, dat hij niet kon gaan kijken. Ook al passeerden de renners aan het eind van de straat. Hij keek op TV.

Mijn vader, dat was ook een wielerfreak. Maar dan van het actieve soort (hoewel mijn grootvader ook actief was), hij fietste zelf. Kermiskoersen. Af en toe ging ik mee, ik herinner me de garages die opengesteld werden voor de renners, en de geur van de zalf die ze gebruikten om hun benen in te smeren. En het geluid van voorbijzoevende fietsers. Een keer heeft hij gewonnen, in het dorp van mijn grootouders nota bene. Vallen deed hij ook af en toe, soms ook zwaar, de keer met de 3 gaten in zijn hoofd was nogal notoir.

Na de kermiskoersen bleef hij fietsen, in de winter thuis op de rollen, in de garage of de gang (dat geluid), in de zomer als wielertoerist met een groepje vrienden. Ik herinner me de rijst die hij at, en de rauwe biefstuk, ’s ochtends als ontbijt.

Op zijn fiets is hij ook overleden, tijdens een fietstocht met die vrienden. Zodat ik gisteren kon zeggen tegen mijn wederhelft, toen de ronde door een dorp nabij Oudenaarde passeerde: daar is mijn vader overleden, op zijn fiets.

Een van die vrienden die erbij was toen hij stierf, was later een leerkracht die ik tegenkwam in het hoger onderwijs. Die me, in aanwezigheid van een volledige (nieuwe, mij quasi onbekende) klas vertelde hoe hij erbij was toen mijn vader overleed. Wat ze nog allemaal geprobeerd hadden om hem te redden. Heel bizarre ervaring was dat.

De koers heeft me een tijd niet veel gezegd, maar stilletjesaan begon de microbe toch te bijten. En nu volg ik de koers. De grote wedstrijden. De renners. Het internet is een zegen op dat vlak. Facebook en Twitter.

En ik vind dat de mensen mogen weurtelen over hypes en teveel aandacht en wat al meer. Mij kan het niet schelen. Ik hou van de koers, het zit in me ingebakken. Ik mag dat dus, en hoef me nergens voor te verontschuldigen.

Een tijdje geleden zag ik op Fietsbult, mijn favoriete Gentse fietsblog, een filmpje van iemand die zijn weg van thuis naar het werk met een cameraatje gefilmd had. Het filmpje deelde ik op Facebook, met mijn eerste impulsieve reactie: koel, dat wil ik ook! En kijk, een maat van ons antwoordde dat, als ik dat echt wilde, hij daar wel voor kon zorgen. Als dat niet koel was.

Zo gezegd, zo gedaan, en sinds vorige week dinsdag staat er een action cam op mijn fietsstuur. Bedankt Eric! Woensdag een testritje gedaan, donderdag een beetje geprutst, en vrijdag een beter gelukte poging.

Dit was echter maar om te proberen, het echte werk komt na de paasvakantie, als het weer drukker is op de baan. Want donderdag en vrijdag was het maar stilletjes. Maar van het eerste filmpje mogen jullie al eens meegenieten. Ik doe er maar een vijftal minuutjes over naar het werk, dus volgt hieronder het (zo goed als) integrale filmpje.

Mijn verkeersovertredingen mogen jullie erbij nemen: ik rij nogal eens op het voetpad, en op de terugweg rij ik een stuk tegen de richting. Na de paasvakantie zal ik eens een volledig reglementaire weg volgen, en dan zal wel duidelijk worden waarom ik die niet alle dagen volg. Voor alle duidelijkheid: ik doe een stukje van die onreglementaire terugweg al fietsend, maar ik stap ook een stuk af en doe dat te voet. Anders zou het helemaal te gevaarlijk zijn. Tijdens dat stappend stukje zag ik dat mijn fietstas open was, dus daar was even een onderbreking.

Geniet mee van auto’s die op het zebrapad geparkeerd staan, voetgangers die op het gemakje oversteken, fietsers die zonder kijken de grote baan opgefietst komen, auto’s die de boel blokkeren als het hen uitkomt… maar al bij al was het een gezapig ritje.