Skip navigation

Een korte week.

  • Maandag

Mix en vlees uit de diepvriezer

Zo maakt u eens kennis met de cryptische omschrijvingen uit mijn weekmenu. Dus. De week ervoor was een geplande maaltijd in de diepvriezer beland, wegens lasagne van de schoonmoeder gekregen. Deze maaltijd werd uit de diepvriezer gehaald. Mix paysanne van de Colruyt, en gepaneerde kalkoen met boursin. Makkelijk en best wel lekker.

  • Dinsdag

Zalm in tomatensaus met gember

Vind ik zo lekker, dat ik dit met de regelmaat van de klok klaarmaak. Ondertussen zijn er wel kleine wijzigingen aan het recept, maar in essentie blijft het ongeveer hetzelfde. Er belanden zo bijvoorbeeld steeds meer groenten in.

  • Woendag

Hamburgers

Ik zou hamburgers maken met gegrilde groenten zoals op de site van Meus gevonden, maar eigenlijk had ik daar niet veel zin meer in. Zie, voor wie denkt dat een weekmenu u in een strak en rigide keurslijf dwingt, maar neen. Er kan nog altijd vanalles veranderen. Die gegrilde groenten werden vervangen door rauwkost, en we zijn (luie wijven als we zijn) frietjes gaan halen voor erbij.

  • Donderdag

Quiche met broccoli en hespblokjes

Lekker hoor. Verder niet veel bij te vertellen.

En wat we met ons tweetjes in het weekend allemaal naar binnen gespeeld hebben, dat gaan we u lekker (lekker, heeft u hem? heeft u hem?) niet vertellen!

Advertenties

De wijvenweek was leuk. In zoverre zelfs, dat ik weer inspiratie heb om te gaan schrijven. Er staan al wat berichten annex ideeën klaar in de concepten.

Bedankt, wijvenweek. Bedankt, wijvenblogs. Bedankt, i., lilith en Michel. I owe you one.

In de loop van de week dacht ik: ik doe niet aan inhaaldag, ik doe aan conclusies. Maar toen bleek opeens dat ik toch aan inhaaldag zou moeten doen. De conclusies wil ik u echter niet onthouden, dus een extra wijvenweek berichtje.

  • Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten – hippe wijven dragen corrigerende hemdjes van de Hema. Ik wil dat ook.
  • Guilty pleasures en kleine kantjes – mijn blogposts zetten andere wijven aan tot actie. Zijn ze toch nog ergens goed voor.
  • Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening – er zijn ook dagen dat meningen er niet toe doen. Hoe belangrijk ze ook zijn.
  • Dromendag – wijven dromen. Veel. Over vanalles. Hopelijk worden sommige van die dromen ook werkelijkheid.
  • Zelfscensuur – wijven hebben zo hun dingen waar ze niet over bloggen, en ook door de wijvenweek laten de meesten zich niet ompraten om daar wél over te bloggen.
  • Het multitaskende superwijf – er zijn veel wijven die veel te perfectionistisch zijn. Alles moet goed: het werk moet altijd en overal in orde zijn, de kinderen moeten er altijd tiptop uitzien en zich netjes en flink gedragen, het huis moet er altijd gelekt bijliggen, ze moeten er zelf even tiptop uitzien als de kindjes… laat het uit, wijven, wat minder mag ook. Geniet wat meer van het leven, van niets doen, van boeken lezen, gazetten lezen, tijdschriften lezen, TV kijken, uitgaan, whatever. Maar laat je niet zo opjagen door de maatschappij, je peergroup, je familie, je vrienden, je kinderen. Geniet van het leven. Je hebt er maar één, en het kan snel voorbij zijn. Ik heb het ook tegen mezelf, ja. En dit ruikt ook een beetje naar een mening, toch?

Kijk, we zitten hier met een inhaaldag. Een inhaaldag voor een mening. Laten we eens een mening ventileren. Een mening over een onderwerp waar ik zelf niets meer mee te maken heb, want ik wil geen kinderen meer (ik heb er al genoeg, en ik ben te oud, en ik wil ’s nachts niet meer uit mijn bed, en ik wil niet weer naar de kleuterschool). Maar het is wel een wijven-thema. En een thema waar ik al heel lang achtersta.

Het bevallingsverlof in België is te kort. 15 weken, waarvan 1 week verplicht te nemen voor de uitgerekende bevallingsdatum (en je dus nog langer voor de uiteindelijke geboorte kan thuiszitten, en korter na de geboorte, als dat kleintje nog geen goesting heeft om de wereld te aanschouwen), dat is veel te kort. Voor de meeste vrouwen toch. Er zijn er, ja, die 3 maanden thuis zitten te lang vinden, en liever zo snel mogelijk ‘weer onder de echte mensen’ komen. Respect daarvoor. Maar er zijn er ook zoveel die op voorhand 3 maanden een zee van tijd vinden, om dan uiteindelijk die 3 maanden te zien voorbijvliegen, en er na de schamele 3 maanden absoluut niet klaar voor zijn hun kind uit handen te geven. Er is nog borstvoedingsverlof, ja, maar dan moet je wel borstvoeding geven hè.

Zelf ben ik, toen mijn dochter geboren is, gestopt met werken als bediende, en ben ik thuis als zelfstandige beginnen werken. Omdat ik het absoluut niet zag zitten dat kleine hummeltje over te dragen aan een ander. Dat was de voornaamste reden. Ook omdat mijn exgenoot weinig thuis was, en ik wist dat ik voor alles alleen zou opdraaien… ook dat zag ik niet zitten. Ik heb me mijn beslissing nooit beklaagd, heb heel tevreden mijn kinderen zelf thuis ogpevoed terwijl ik er ook in slaagde te werken en iets te verdienen. Ik had het niet anders willen doen.

Maar, in andere landen kan het wel, dat mensen langer kunnen thuisblijven na de geboorte van hun kind. Ik kan niet wachten tot Europa vindt dat het overal gelijk moet, en dan liefst naar het Scandinavische model, dankuwel!

Er is veel waarover ik zou kunnen stoefen.

Over mijn kinderen, waar ik zo trots op ben, want ze doen het goed.

Over mijn ventje, waar ik zo content mee ben, want het is een lieverdje en een zoetje en ik heb veel aan hem en ik zie hem graag.

Maar ik ga stoefen over mezelf. Over wat ik de afgelopen tijd verwezenlijkte op het werk, want daar ben ik trots op en ik mag daarover stoefen. Over het nieuwe boekhoudprogramma dat halverwege vorig jaar geïmplementeerd werd. Het eerste halve jaar werd opnieuw ingebracht, en daarna werd er naarstig gewerkt, werd er geleerd en uitgeprobeerd. En het is gelukt, volgende week de laatste loodjes van het boekjaar 2011, en de jaarrekening zal 3 maanden vroeger dan de vorige jaren gepresenteerd kunnen worden. Ik ben trots! Op mezelf. Dat terwijl ik geeneens een diploma boekhouden heb, en ik daarnaast nog een hoop andere dingen doe ook. Het multitaskende superwijf ja, met daarnaast nog een XL huishouden te runnen ook. Naar het schijnt durf ik het allemaal wel eens te onderschatten, moet ik trotser zijn op mezelf, is het allemaal niet zo evident als ik het wil laten geloven.

(maar ik schat dat ik er volgende week, of de week erna – maar dan mag het niet want dan is er cursus – wel eens zal uitliggen met een migraine aanval, makkelijk te voorspellen na een stresserende periode)

Dingen waarover ik niet blog. Zelfcensuur. In de suggesties van de wijven van de wijvenweek wordt het allemaal nogal licht en luchtig gehouden, maar ik ga het zelf maar eens wat heavier houden.

Kijk, het zit zo. Vroeger schreef ik wel wat persoonlijker spul op mijn blog. Over de kinderen en zo, en over mezelf. Over muziek ook, veel over muziek. Toen werd mijn zus ziek. Toen begon het allemaal wat stroever te verlopen. Mijn zus werd ziek, en ik wist niet wat ik moest/kon/mocht schrijven. Moest ik daarover schrijven? Ik wist het niet. Mijn zus haar toestand ging wat omhoog en omlaag en omhoog en omlaag, of toch de hoop in verband met mijn zus haar toestand. Maar uiteindelijk is alles zo ongelooflijk snel gegaan, goed een half jaar nadat ze ziek werd, was ze er niet meer.

En toen ging het helemaal niet meer. Ik ken genoeg mensen die vrij gemakkelijk over dit soort dingen kunnen schrijven. Ik vind het mooi, en moedig. En ook “fijn” om te lezen (let op de aanhalingstekens), ook omdat ik er troost uit kan halen, of kan vergelijken. Maar ik kan het zelf heel moeilijk. De voornaamste reden is dat ik weet dat hier nogal wat familieleden meelezen, en dat ik, door erover te schrijven, steeds weer wonden open rijt. En neen, niet heel mijn leven heeft met mijn zus te maken, maar het was wel zo dat in de maanden na haar overlijden, de maanden, het jaar, het jaar daarna, nu,  er voor mij toch veel rond draaide. Al was het maar in mijn hoofd. En dus schreef ik daar niet over. En ook steeds minder over dingen die me na aan het hart lagen. En dan schreef ik gewoon steeds minder. Met periodes over het weekmenu, soms ligt dat een tijd stil, soms doe ik daar weer een tijdje aan.

Het lijstje onderwerpen waarover ik niet blog, wordt ook steeds uitgebreider. Niet of nauwelijks over het werk, dat hoort hier niet. Weinig over de kinderen ook, ze worden steeds groter, en ze hebben daar steeds minder behoefte aan dat hun (stief)moeder over hen schrijft. Over onze exen en alle tribulaties die we meemaken met hen al helemaal niet. Dat hoeft niet iedereen te weten. Soms denk ik ook dat ik een saai leven heb. Niet veel om over te schrijven. Soms lijkt het niet meer dan slapen, huishouden, werk, huishouden, slapen. Ook niet veel tijd om de dingen goed te overdenken en iets coherents te schrijven over meer diepgaande onderwerpen.

Ik denk er wel regelmatig over na. Als het hier weer eens lang stil is. Als ik bij anderen lees. Dan bekruipt me wel eens de behoefte. Maar ik weet het niet. U wel?

Een materiële droom.

Als klein wijfje droomde ik dat er achter de garage voor mij een veranda zou gebouwd worden. Waar ik mijn poppen en hun meubeltjes dan fijn zou kunnen zetten. En waar ik zou kunnen spelen. Ik maakte er heelder plannen van, met tekeningen en al.

Als groot wijf heb ik nog steeds een gelijkaardige droom. Alleen wat uitgebreider. Dat we met de lotto winnen (dat we niet met de lotto spelen, is een klein detail dat we graag even over het hoofd zien). En dat we een huis kopen. Een mooi, groot huis. Een echt herenhuis, hier in de buurt, met een prachtige gevel. Met een souterrain, waar een grote garage is voor de auto en waar al onze fietsen kunnen binnenstaan. Met daarachter een utility room voor de diepvriezer en wasmachine en toestanden, en een server room. Op het gelijkvloers een woonkamer en keuken, alles mooi ruim en licht, met een terras en een trap naar de tuin. De eerste verdieping is onze verdieping, met een master bedroom, een badkamer en een dressing. Tweede verdiep is voor de meisjes, elk hun kamer en een gedeelde badkamer. Daarboven dezelfde indeling, voor de jongens. En dan nog een zolder. Met stevige vloeren zodat het niet kraakt langs alle kanten als je erover loopt. Maar wel een plankenvloer, dat wel uiteraard.

Een droom waar ik me helemaal kan in verliezen. Niet dat ik niet graag in ons huis woon. Fantastisch huis, dat waar we in wonen. Maar toch, weetjewel…

Oh ja, een poetsvrouw of -man en een tuinvrouw of -man passen ook wel in die droom.

Als ik het weekmenu van vorige week doorkijk, kan ik me al niet meer voorstellen dat dat pas vorige week was. Lijkt al langer. Tijd is een rekbaar begrip. Het klopt helemaal niet in mijn hoofd, die timing. Maar goed.

  • Maandag

Lasagne van de schoonmoeder

Ze kwamen onze keuken in orde zetten. Kast vervangen wegens ergens foutgegaan op de verschillende plannen, kastdeur met schart in (ah ja, we zijn van Gent en dat zal geweten zijn) vervangen, eindelijk plinten onderaan, plinten bovenaan ook vervangen wegens dikke vlek die er niet meer uitwilde, apothekerkast in orde gezet… allemaal heel netjes gedaan nu. De schoonouders kwamen huiszitten en op de werkmannen hun handen kijken omdat wij alletwee geen verlof konden nemen, en dat is goed gegaan. Ik had gemakkelijk eten voorzien, maar schoonmama had een pot lasagne mee, dus dat was nog gemakkelijker. Planning een beetje omgegooid. De kasten konden netjes weer gevuld worden terwijl de lasagne opwarmde. Lekkere lasagne met courgettes teehee (nu kon er eens een ander zagen over courgette terwijl het anders altijd de dames zijn die zagen over champignons) en ik zat er voor niks tussen! Neh.

  • Dinsdag

Spinaziestamppot met kabeljauwburgers

Het gemakkelijke eten van gisteren verhuisde naar vandaag, het gemakkelijke eten van vandaag vloog in de diepvriezer voor volgende week. Gemakkelijk, tja, ge moet wel iedere vijf voet naar uwen microgolfoven lopen om te roeren in die spinaziepuree. Tsss.

  • Woendag

Salade liégeoise

Ik heb mijn ban op verse boontjes opgeheven, omdat ik zo’n goesting had in salade liégeoise. Veel te lekker jong.

  • Donderdag

Broccoliwok met kip

Zoon vroeg hierom, was lang geleden. Beetje anders, met slierten die ik niet meer moest koken, maar gewoon de pan in kon mikken om even op te warmen. En ik was de sojascheuten vergeten. Maar het was megalekker.

  • Vrijdag

Spaghetti

Met champignons, zonder courgettes. Het moeten niet altijd dezelfden zijn die zagen.

  • Zaterdag

Omelet

Een omelet met olijven, zongedroogde tomaten, spekjes en mozzarella. En een omelet met spekjes, tomaten en mozzarella. En tomaten, komkommer en vinaigrette. En boterhammen.

  • Zondag

Gehaktballetjes met tomatensaus en mozzarella

Een recept dat op de site van Meus stond, maar dat ik nu zo snel niet terugvind. Ovenschotel met penne, tomatensaus met ballen en mozzarella. Heel lekker. Stevige tomatensaus met veel ajuin en sjalot, look, verse tomaten, tomaten uit blik, passata, verse kruiden. Volgende keer doe ik er nog worteltjes bij ook.

Ik ben niet goed in het schrijven van meningen. Zo’n lange, gefundeerde, complexe blogpost over een maatschappelijk relevant thema: kruipt me wat teveel tijd in. Ik héb meningen hoor, over van alles en nog wat, maar ze hier verkondigen, pffff.

Ik had een idee voor een meningske. Een beetje onnozel, een beetje grappig. Maar na het nieuws vanmorgen dat er 22 kinderen en 6 volwassenen verongelukt zijn in Zwitserland, heb ik daar opeens helemaal geen zin meer in. Zelfs een hoogdravende mening over een maatschappelijk relevant thema lijkt nu futiel. Naast dat immense, oneindig grote menselijke leed.

*insert triestige smiley en ~diepe zucht~ x heel veel*

Kleine kantjes genoeg hoor, alhier. Maar dit is er eentje waar een mooie term voor bestaat in het Engels: procrastination. Procrastination is my middle name. Uitstelgedrag. Velen onder u bekend, daar ben ik zeker van.

Kapster bellen? OK, zal ik eens doen. En dan denk ik daar op alle mogelijke verkeerde momenten aan. Als ik in bad zit. Als ik in bed lig. Als ik op de fiets zit. Op maandag, want dan werkt ze niet. Ik zal het wel eens doen. Meestal duurt het zo’n 2 à 4 weken tot ik ertoe kom. En ondertussen heb ik wel een stel zagers en klagers aan mijn been. Maar ja.Dat helpt toch niet echt.

Betalingen? Mmm ja, zal ik woensdag doen. Pffff ik heb geen zin om te zien hoeveel er op de rekening staat.

Eigenlijk, serieus, is het toch al wat beter dan vroeger. Ik stel ietsje minder uit. Maar daar staat tegenover dat ik veel meer vergeet. Mja. En ondertussen ben ik getrouwd met nog zo’n procratinator. We kunnen er wat van, samen.

Een gebrek aan geduld is nog zo’n klein kantje. Maar daar ga ik het nu niet over hebben. Alleen dat het erger wordt met ouder worden, en dat valt me vies tegen, want ik had gedacht dat met de leeftijd ook het zen-gehalte in mij zou stijgen. Niet dus. Zeer jammer.

Kribbigheid, nog een klein kantje. Dat soms wel groot is. Kribbigheid, snibbigheid, pinnigheid, you name it. Want pas op, als mijn zenuwen werken, dan ben ik nogal goed van de tongriem gesneden. Vroeger had ik het nog veel erger dan nu. Als ik aan het PMS’en was, was het niet normaal. Ik kon toen dingen zeggen, en terwijl ik ze zei, wist ik: ge zegt dat beter niet Oosterlinck, zwijgt nu nekeer. Maar toch lag het eruit. Bweurk. Maar ik kan het nog altijd hoor. Ambetant lopen en dan een ander den duvel aandoen met sarcastische opmerkingen. Met pinnige opmerkingen. Tssss.

Dat een bloedhekel heb aan sommige zingende wijven, ik twijfel of dat een klein kantje is dan wel een guilty pleasure. Want je kan er mensen zo fijn mee op de kast jagen, en dan is het een guilty pleasure, toch?

En nu moet ik aanzetten naar het werk, want het is hoog tijd en ik ben dat ook weer aan het uitstellen! Aaaargh!

 

Ps: zingende wijven, ZINGENDE wijven! Het moest weer rap gaan, want ik ben nog rap van onderwerp veranderd, er stond hier al 2 dagen een ander berichtje klaar, maar 10 minuten voor ik naar het werk moet, besluit ik nog van gedacht te veranderen, moet het rap gaan, rap gaan, en vergeet ik een woord. ZINGENDE wijven dus.