Skip navigation

Monthly Archives: april 2008

Satur9's Muxtape

Ik had de mixwits en muxtapes hier en daar al zien voorbijwaaien, en wilde me daar ook wel eens aan wagen. Mixwit leek me eerst het leukst, maar bij het uitproberen was muxtape dan toch beter.

Dus, voor wie zin heeft op zich in Satur9’s Music te verdiepen, alhier moet u zijn. Een greep uit mijn MP3’S (*). Niet echt een willekeurige greep, want ik ben toch vrij gericht gaan zoeken naar nummers die me kippenvel bezorgen, die ik tijdloos en mooi vind. Maar ook niet allesbepalend, want wat heb je nu aan 12 nummers als je moet gaan kiezen? Waar zijn de Smashing Pumpkins? (die zitten er niet tussen omdat ik Luna wilde en daar heb ik hier even geen MP3 van) Waar is Coldplay? (die vond ik dan weer te voor de hand liggend). Maar goed. Ik vind het zelf een mooie collectie liedjes. Ik heb een beetje mijn best gedaan om ze in een volgorde te zetten waar ik tevreden van ben (alhoewel een ander die misschien net idioot vindt), maar helemaal tevreden ben ik daar echt nooit van.

Veel luisterplezier!

(*) geen paniek, heel wat van wat op deze muxtape staat, heb ik legaal in mijn bezit. Ik durf nauwelijks nog uitrekenen wat ik de laatste pakweg 25 jaar aan LP’s en CD’s uitgegeven heb…

Advertenties

Dat was effe schrikken, toch? Voor wie niet via een feedreader naar hier komt? Jaja, ik ben het nog. Een nieuw jasje voor mijn blog, dat mag wel eens na meer dan 2 jaar (ik ben mijn verjaardag trouwens weer vergeten). Ik vind het wel mooi, hopelijk jullie ook!

Voor wie regelmatig al fietsend Gent doorkruist, is deze weblog wellicht fijn om volgen: Fietsbult. Alles wat in Gent fietsgewijs scheef en recht is, wordt geïllustreerd met mooie foto’s. Goed initiatief!

Via Patricia fladderde een stokje mijn richting uit, een heel leuk stokje dan nog. Want boeken, daar draait het leven toch om? Bij haar boek werd ik meteen nog een stuk enthousiaster, want John Irving, daar heb ik een boontje voor! Ooit, in een ver verleden, zag ik de film The World According to Garp, en ik was verkocht. Hilarisch, maar ook triestig en melancholisch. Maar vooral grappig. Het boek was snel gekocht, yup, ook in het Engels, en ik heb het graag gelezen. Tranen met tuiten heb ik gelachen, maar ook gehuild, vooral op het einde van het boek. Een boek dat ik binnenkort nog eens zal herlezen. A Prayer for Owen Meany was inderdaad minder goed, maar ik vond er toch ook lekkere stukken in. John Irving las ik ook het liefst in het Engels, anders gaat er zoveel verloren. Ook nu nog lees ik vaak boeken in het Engels, in de hoop dat het wat trager gaat, en ik de boeken dus wat minder snel verslind. Anders is het echt hopeloos met mij. Ondanks alle drukte vind ik alle dagen tijd om te lezen, al is het maar een half uurtje in bed om de man met de hamer tegen te komen.

Terug naar het stokje nu.

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.

Meestal lees ik thrillers en detectives, maar bij wijze van uitzondering is het boek dat ik nu lees eens een roman. Ik kreeg hem van een collega die hem kocht voor 10 euro op de Ajuinlei. Ze geeft boeken liever door dan dat ze ze zelf houdt, en zo kwam dit boek bij mij. Met de bedoeling het na lectuur weer verder aan iemand door te geven. De Vliegeraar van Khaled Hosseini. De verwachtingen zijn hoog, en die worden al lezend ingelost. Heel mooi boek, maar ik zit nog niet halverwege.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.

Als u maar niet de politie belt, oké?

3. Post the next 3 sentences.

Alstublieft? ‘Ja, neem jij hem mee naar huis. Goed idee,’ zei meneer Nguyen. Zijn ogen achter het ziekenfondsbrilletje met dubbelfocusglazen verloren Baba geen moment uit het oog.

Ik zit nog geeneens aan pagina 100, dus dit moet nog komen. Maar wat ik tot nog toe gelezen heb, bevalt me zeer.

Een stokje verdergooien vind ik altijd moeilijk. Laat ik eens gooien naar bloggers die recent aan mijn feedreader toegevoegd zijn: Sabine en De Gentse Zwijger.

Ik ben vandaag flink geweest. Ik heb mijn banden van mijn fiets opgepompt, en ben met de fiets naar het werk gereden. Flink toch, hè? En het was nog aangenaam ook. Lekker weertje, niet te veel ambetante zotten op de baan, de Sint-Pietersnieuwstraat-Plateaustraat vervangen door de Bagattenstraat-Nederkouter (liever hots-bots dan gevaarlijk en steil en ook nog hots-bots), en het nieuwe fietspad aan de Neermeerskaai is ook goed te pruimen. Nu flink volhouden, en bij goed weer altijd met de fiets heen en terug!

Mens toch, het leven met kinderen is soms zo intens. In positieve en in negatieve zin. Ik voel de energie zo uit me wegvloeien. Sebiet naar bed… mijn bootje in een stille zuidzee, zachtjes dobberend, ver weg van alles, met een heerlijk zonnetje en een blauwe hemel, alleen het geluid van kabbelende golfjes.

’t Is hier weer stilletjes de laatste dagen. Niet zoveel positiefs om over te schrijven, in de persoonlijke sfeer dan, en dan doe ik dat maar liever niet. Negatief in de zin van situaties met de kinderen die me soms de strot uithangen maar die geen nadere toelichting hoeven. Moe zijn. Hoofdpijn hebben. Me vervelen op het werk (ssjjjjjjt!). Dokters- en tandartsbezoeken tot in het oneindige. Daar weid ik allemaal liever niet over uit.

Maar natuurlijk zijn er ook positieve dingen. Dat Milan zijn tandhistorie goed lijkt af te lopen. Aangenaam was het niet voor hem dit weekeinde, maar hij heeft zich kranig gedragen, en het ergste is nu wel achter de rug. Maandag nog een controle, en dan is het finito. Flinke jongen. Dat Milan vandaag weer een stapje vooruit gezet heeft door alleen (in het doorgaan wel met zus en vriendin) naar de Game Mania te gaan (en in het terugkeren wel met telefonische ondersteuning van ondergetekende). Weer wat verder in de richting onafhankelijkheid. Dat we vanavond een lekker potje… nee wacht, een lekker bakkie friet gaan eten. Dat we een rustig weekeinde in het verschiet hebben.

Maar verder is de inspiratie ver te zoeken. Tot die opeens weer ploep als de scheuten van de varen in de tuin tevoorschijn zal schieten.

Hij is eruit, de tand.

Het heeft wat zenuwachtigheid gekost (Milan liep nogal hyper, de laatste twee dagen), 4 spuiten vooraleer het hele zaakje deftig verdoofd was, een paar traantjes en vooral veel flinke vent.

En nu leeft hij op een dieet van zacht, lauw voedsel (spaghetti, soep met geweekte beschuitjes), ijs, kaasjes en pijnstillers. Gezellig in zijn pyjama. Het wordt een rustig weekend, ik zweer het u.

‘The Architect’, zowat het flauwste wat dEUS ooit heeft opgenomen, blijft banale eightiesfunk maar is, paradoxaal genoeg, ook hun grootste hit.

Aldus Dirk Steenhaut in De Morgen. Ik snap ook al de hele tijd geen bal van wat er nu zo goed zou zijn aan ‘The Architect’. En ik blijk daarbij in goed gezelschap te verkeren.

Zoals ik al een beetje verwachtte, gaat de tandenhistorie van Milan nog verder. In Nederland kregen we melding dat die vermaledijde tand Milan ambeteerde, zijn kaak was geïrriteerd, en de tand zag er niet goed uit. Nog maar eens een afspraak gemaakt, en het verdict: de tand moet eruit. Niet te redden. Een foutje van de natuur. Mja.

Vrijdagvoormiddag worden we verwacht in Maria Middelares om zijn tand te laten trekken. Dagje vakantie voor Milan, dagje vakantie voor mama. Maar veel vakantie zal er wel niet aan zijn.

Wel grappig, de tandarts maakte de afspraak in het ziekenhuis zonder effe bij mij te checken of dat wel paste… die ging er zonder meer van uit dat dat geen probleem is. ’t Zal wel niet, morgen dagje verlof vragen, maar dat is niet voor iedereen zo. Gelukkig kan Herman ons uit de nood redden om tijdig daar te geraken, we keren dan wel met tram en bus en een dikke wang terug.