Skip navigation

Monthly Archives: september 2007

Als je niet tegen zeuren kan, stop dan nu met lezen. Want ik ga even zagen en zeuren.

Ik ben het namelijk beu. Mijn permanente leeftijd moet zowat 22, 23 jaar zijn, schreef ik al eerder. Maar momenteel voel ik me 95. Een week ziek geweest, daarna gaan werken, maar ik voel me nog altijd slecht. Snotteren, een hoest van hier tot ginder, en moe.

Die vermoeidheid kan en zal ook met iets anders te maken hebben: ik heb pijn in mijn voet. Al drie weken lang. Permanent. Soms wat meer, soms wat minder. Als ik niet veel gestapt heb, wat minder. Als ik veel gestapt heb (en op een werk- en schooldag doe ik nu ongeveer 5 kilometer te voet), heel veel pijn. Tot nu eigenlijk, nu doet ie ook pijn als ik een dag niet veel gedaan heb. Daarstraks zijn we naar de Makro geweest, en dat ging helemaal niet lekker. Mankepoot, en ik geraak niet vooruit.

Ik had al besloten om eventueel maandag met Milan naar de dokter te gaan, afhankelijk van zijn gezondheidstoestand (nog snotteren? nog moe? ongemak aan zijn oren?). Maar nu heb ik besloten sowieso naar de dokter te gaan maandagavond, want de pijn aan die voet is niet meer te houden. Toch zeker niet met alle kilometers die ik afleg. Die permanente pijn, een mens wordt daar zo moe van.

Zo, ik ben uitgezeurd. Maar wordt ongetwijfeld vervolgd.

Eve heeft het op haar weblog zo goed, helder, duidelijk en mooi verwoord, dat wat mij betreft ik het hier niet meer hoef te doen. Maar wat ik wel nog wil doen, is jullie allemaal aansporen om de petitie te tekenen op www.reddesolidariteit.be. Go go go, het moest al gedaan zijn!

Eerste werkdag terwijl ik nog niet 100% ben (kou hebben terwijl het in den bureau 24,5 graden is, wat zegt dat over mijn fysieke toestand? Niet veel goeds, wat mij betreft), heel veel over- en weer gekoers vandaag, eten maken, cake bakken, taarten afbakken, PC van Nic kapot… I’m knackered. Hmmm… mijn heerlijk bedje met zachte lakentjes en warm dekentje… here I come!

Ik had appels gekregen van schoonmoeder, appels voor appelmoes. En die zou ik vandaag klaarmaken, met kip en frietjes. En miljaar, dat heeft gesmaakt! Die zelfgemaakte appelmoes was gewoonweg heerlijk. Zoet maar toch nog een beetje zurig, en met een beetje kaneel. Perfect, al zeg ik het zelf. En de kip en frietjes hebben ook gesmaakt.

Volgens de dokter van het medisch onderzoek is Janna 20 cm gegroeid op 2 jaar. Help! Het mag gerust ook wat trager!

Ik heb eindelijk nog eens een boek op een paar dagen uitgelezen (ziek zijn zal daar wel voor iets tussenzitten). De vrouw op de foto van Leif Davidsen. Speelt zich af in het Spanje van de jaren 90, maar grijpt terug op het Spanje van Franco en de val daarvan, de val van de Duitse muur, de koude oorlog en de alomtegenwoordige tentakels daarvan, ETA, IRA, Stasi… Verschrikkelijk spannend, maar ook oneindig triest. Mooi. Ik kon niet stoppen met lezen.

En dan switch ik nu naar een boek dat Janna in twee dagen uitlas voor een boekbespreking: Het uur nul van Dirk Bracke. Heel mooi volgens haar. We zullen zien.

Daarna vrees ik zo’n beetje dat de voorhanden zijnde literatuur op is (als ik niets over het hoofd gezien heb), en ga ik me verdiepen in de Engelse versie van The Lord of the Rings. 1500 pagina’s of iets daaromtrent, ik kan nog wel even voort.

Een leuk kantje aan bloggen waarvan ik me niet bewust was toen ik met deze blog begon: het houdt herinneringen levendig. Af en toe lees ik eens een eindje terug, en vandaag viel me op hoe ik zo veel meer herinneringen heb aan het afgelopen jaar, dan aan de jaren ervoor. Ik schrijf over ons leven, over details die anders al lang in de vergeetputten van mijn geheugen zouden gedumpt zijn, en het is fijn om deze details terug boven te halen. Dat is zeker een pluspunt van het bijhouden van een weblog!

Alleen Vacature zat in de brievenbus vanmorgen, van de rest van de weekendgazet geen spoor te bekennen. Verdoeme toch. Gepikt? Plezant zeg. Hopelijk was het de buurman, die bij het uitlaten van de hond dacht dat ons gazet daar ietske teveel voor het rapen lag. En komt hij ze later nog binnensteken. Maar ik vrees er een beetje voor, gezien Vacature en wat reclame er wel waren.

Het Journaal had vertraging vandaag. En dat bracht herinneringen terug. Aan den BRT. Vroeger gebeurde dat regelmatig, zo van die vertragingen. Er gebeurde niets. Dan kwam er een pancarte. Een tijdje later muziek. Dan werd er in de huiskamer gemopperd dat het wel even zou duren. Dan dacht je steeds dat die muziek stiller ging spelen, en dat het ver gedaan zou zijn. Tot die muziek écht stiller ging spelen, en wegviel. Ah, het gaat beginnen. Joep, daar kwam de muziek weer terug. Het gemopper in de huiskamer werd luider. De muziek viel weer weg. Maar de pancarte bleef. Toch nog even.

En wie herinnert zich het befaamde Interludium nog? Ha, voorwaar, ik verlangde ernaar terug vandaag, met die onnozele bollen met een borst met tepel erbij, en dat onnozel muziekske in een loop. Het Interludium was veel spannender!

Vreemd, wat voor herinneringen zo’n vertraging van het Journaal allemaal losmaakt. En speculaties ook. Als ze dat generiekske niet in gang krijgen, waarom slaan ze dat niet gewoon over? Er kan ook een bom ontploft zijn in de studio. Of ’t is staking.

Whatever. We zijn niet naar de VTM gezapt (daar is meer voor nodig), en hebben braafjes naar het late nieuws op één gekeken.

Mannekes, ik ben ziek. Serieus ziek. En het wordt voorlopig alleen maar slechter. Mijn sinussen zijn ontstoken, dat wist ik al, maar ondertussen denk ik dat ik ook griep heb. Overal pijn, wat koorts, verschrikkelijk mottig en moe en futloos, hoesten… een vuile voze hoest waarbij mijn longen er bijna mee uitkomen en mijn keel ook al deftig zeer doet. En mijn stem weg is. Not funny. NOT funny.