Skip navigation

Tag Archives: pijn

Het was niet echt een onderzoek naar de invloed van vloeken op pijn, maar het komt dicht in de buurt: wie zijn hand in ijskoud water steekt, en ondertussen vloekt, kan beter tegen de pijn dan iemand die niet vloekt. (klik)

Ik vind dat een vrijgeleide om te vloeken wanneer ik pijn heb, wanneer het me niet afgaat, als iets me irriteert, als iemand me irriteert… want dat is allemaal hetzelfde volgens mij. Ha, je zal me wel horen komen!

(er staat volgens mij ook een zeer interessant interpretabel zinnetje in dat artikel over catastrofale mannen)

Advertenties

Zoals ik al een beetje verwachtte, gaat de tandenhistorie van Milan nog verder. In Nederland kregen we melding dat die vermaledijde tand Milan ambeteerde, zijn kaak was geïrriteerd, en de tand zag er niet goed uit. Nog maar eens een afspraak gemaakt, en het verdict: de tand moet eruit. Niet te redden. Een foutje van de natuur. Mja.

Vrijdagvoormiddag worden we verwacht in Maria Middelares om zijn tand te laten trekken. Dagje vakantie voor Milan, dagje vakantie voor mama. Maar veel vakantie zal er wel niet aan zijn.

Wel grappig, de tandarts maakte de afspraak in het ziekenhuis zonder effe bij mij te checken of dat wel paste… die ging er zonder meer van uit dat dat geen probleem is. ’t Zal wel niet, morgen dagje verlof vragen, maar dat is niet voor iedereen zo. Gelukkig kan Herman ons uit de nood redden om tijdig daar te geraken, we keren dan wel met tram en bus en een dikke wang terug.

Milan heeft een heel slechte nacht gehad, met heel veel pijn en een navenant aantal pijnstillers, en zo zijn we dan eens op de Huisartsenwachtpost op de Baudelokaai geraakt.

Gek, we wonen in een stad, maar soms waan ik me in een klein dorpje: een stel andere patiënten die ik zag buitenkomen, waren kennissen van ons, en de dokter bleek een collega van me te zijn. It’s a small world.

Het is dan toch geen wijsheidstand die Milan ambeteert (daar is hij wat te jong voor), maar een kies die volledig bedekt is door tandvlees, en er dus niet doorgeraakt. Dat, gecombineerd met een zware verkoudheid, keelpijn, gezwollen klieren… deze combination from hell geeft hem vreselijke pijn waardoor hij vannacht nauwelijks geslapen heeft. Dafalgan vervangen door Ibuprofen, en deze pijnstiller is wel zwaar genoeg om het leed een flink aantal uur te doen verdwijnen. Zodat hij toch een beetje kan recupereren.

En ondertussen hebben we de tandarts aan de lijn gehad. Woensdag kan hij gaan (tegen dan zouden de verkoudheid en de zwellingen wat geweken moeten zijn), maar als hij evenveel last blijft hebben als nu, kunnen we er maandag al tussen. Maar dan met wat extra regelingen voor school en zo. We zien wel. De opluchting is al groot, want bij slechte wijsheidstanden kreeg ik al vreselijke rillingen!

Mijn supersexy hippe nieuwe steunzolen: ze zijn binnen. Binnen in mijn schoenen zelfs. Ik heb het gevoel dat ik op gehalveerde tennisballen loop. Mijn tenen zweven in mijn schoenen. Maar da’s de bedoeling wellicht. En ik voel meteen enige verlichting: als ik gewoon sta te staan, heb ik geen pijn meer. Hoera! Maar verder: het zal even wennen zijn. Nu ja, ik heb er wat voor over om weer pijnloos door het leven te lopen. Continu pijn hebben is namelijk not funny. I said: Not Funny.

Vanmorgen stond een wenende Janna beneden. En geloof me, wenen doet zij niet vaak meer. Ze had pijn, ze kon haar hoofd bijna niet meer draaien en haar arm niet meer opheffen van de pijn, na een luide krak in haar nek toen ze opstond. Huilen van de pijn deed ze, en bleef ze doen. Dan maar besloten om nóg een bezoekje aan de groepspraktijk te brengen. Resultaat: een ontstoken monnikskapspier, heel erg pijnlijk maar kan weinig kwaad. Pijnstillers nemen, warm houden, proberen te ontspannen en in beweging te blijven. En morgen zou het al veel beter moeten zijn.

Who’s next in ons ziekenhuis hier?

Mijn voet. Vandaag naar het Sint-Jozef in Gentbrugge geweest (zo’n ouw-mannen-kliniek zeg), dienst orthopedie. De brug van mijn voet is te hoog, waardoor hij vooraan te zwaar belast wordt. Toch voor de zekerheid nog foto’s laten nemen, om te zien of er geen stressfractuurtje is. Meer dan een uur zoekgemaakt op de dienst radiologie. Geen stressfractuur. Steunzolen. Vanaf volgende week dinsdag mag ik ze halen. Nog een week pikkelen. Auw. De afgelopen dagen het heel rustig gehouden, de pijn was minder. Vandaag heel druk, teveel gestapt (en waarschijnlijk wat teveel geduw en gefrot en gedoe aan mijn voet), veel pijn. Nog een week. En dan hopelijk stilaan beterschap.

De hele dag door pijn hebben, daar wordt een mens zo moe van. Maar dan denk ik tegelijkertijd: al goed dat mijn twee voeten geen pijn doen. Djeezes. Maar ik vraag me zo stilaan af of ik niet beter af zou zijn met een stel krukken. Want ik moet nog even door: volgende week dinsdag een afspraak bij een dinges. Ik ben zo moe dat ik zelfs op de naam niet kom. Een orthopedist. Een podoloog. En dan hopen dat die snel een oplossing heeft. Want nu sleep ik me echt wel de dagen door.

Als je niet tegen zeuren kan, stop dan nu met lezen. Want ik ga even zagen en zeuren.

Ik ben het namelijk beu. Mijn permanente leeftijd moet zowat 22, 23 jaar zijn, schreef ik al eerder. Maar momenteel voel ik me 95. Een week ziek geweest, daarna gaan werken, maar ik voel me nog altijd slecht. Snotteren, een hoest van hier tot ginder, en moe.

Die vermoeidheid kan en zal ook met iets anders te maken hebben: ik heb pijn in mijn voet. Al drie weken lang. Permanent. Soms wat meer, soms wat minder. Als ik niet veel gestapt heb, wat minder. Als ik veel gestapt heb (en op een werk- en schooldag doe ik nu ongeveer 5 kilometer te voet), heel veel pijn. Tot nu eigenlijk, nu doet ie ook pijn als ik een dag niet veel gedaan heb. Daarstraks zijn we naar de Makro geweest, en dat ging helemaal niet lekker. Mankepoot, en ik geraak niet vooruit.

Ik had al besloten om eventueel maandag met Milan naar de dokter te gaan, afhankelijk van zijn gezondheidstoestand (nog snotteren? nog moe? ongemak aan zijn oren?). Maar nu heb ik besloten sowieso naar de dokter te gaan maandagavond, want de pijn aan die voet is niet meer te houden. Toch zeker niet met alle kilometers die ik afleg. Die permanente pijn, een mens wordt daar zo moe van.

Zo, ik ben uitgezeurd. Maar wordt ongetwijfeld vervolgd.