Skip navigation

Tag Archives: humor

Tja, Gunter Lamoot. Ik ben zijn naam nog even gaan opzoeken, want zijn naam fout schrijven zou al wijzen op een omhooggevallen arroganterik, in mijn richting dan. Ahum. Maar ’t was juist.

Ik lees hier in de reacties dat de man in ’t echt dus allerminst omhooggevallen en allerminst arrogant is. Ik wil gerust mijn mening bijstellen, maar feit is dat de kans klein is dat ik de man eens in ’t echt zal ontmoeten, want ik verkeer niet in die kringen.

En ik maak natuurlijk de fout om af te gaan op wat je ziet op TV of hoort op de radio en op zijn humor, om daar conclusies uit te trekken. Natuurlijk is dat niet juist, en het is zelfs dom.

Feit is dat zijn humor me helemaal niet ligt. Nu, iemand vinden wiens humor me ligt, dat is niet simpel. Ik heb het niet zo voor comedy. Het komt allemaal nogal geforceerd op me over, de mensen aan het lachen maken. Betalen om te gaan lachen. Naar de film gaan om te gaan lachen. Lachband. Nope, zo werkt het niet voor mij. Af en toe vind ik wel eens een komiek waarmee ik kan lachen, maar dan nog, na een tijdje is de lol er meestal toch af. En er zijn komieken die ik niet (meer) kan uitstaan. Echt, die me onmenselijk irriteren. Urbanus, om er maar eentje te noemen. Mens, kan ik dié niet meer af? Niet te doen. Geert Hoste. Bráák. Heb ik nooit afgekunnen. Om maar een paar meer voor de hand liggende namen te noemen.

In De Slimste Mens vind ik de combinatie Louis Tobback – Marc Eyskens oneindig veel grappiger dan de combinatie Urbanus – Gunter Lamoot. Die twee samen, heerlijk vind ik dat. Maar ik moet toegeven, Sien Eggers en Frank Focketeyn vond ik het zaligste wat ik in tijden gezien heb. Man man man, heb ik gelachen. En wat me daarbij opvalt, is dat die twee constant met elkaar bezig zijn, en niet met het belachelijk maken van anderen.

Gunter Lamoot? Ik vind het allemaal zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend. Zo plat. Zo op de man, zo niet op de bal. Zo mensen belachelijk maken. En dat vind ik niet leuk.

Maar eigenlijk denk ik toch wat positiever over hem nu ik weet dat het geen slechte mens is. Dank jullie wel.

Advertenties

Je leest er inderdaad over op menig blog van ouders. De examens. 6 down, 4 to go. Engels morgen, en deze mama heeft braafjes woordjes opgevraagd. We kruipen samen in het grote bed, en ik vraag op. En we giechelen en we lachen en we zeveren en we gibberen. We gaan dat nog missen, die examens, want dat dagelijkse opvraag-halfuurtje is gezellig.

Ze zijn gezellig, mijn puber en pré-puber. Ze komen goed overeen. Het zijn twee handen op één buik. Met puberige en pré-puberige humor, die ik zeer humoristisch vind.

Milan die steeds probeert zijn zus een zoen te ontfutselen. Maar hij moet al zeer snel zijn, want zus wil geen zoen. Bah. Vies. Ik wil geen kinderen. Weg! Clochard!

Milan die met een mopperige kop naar beneden komt ’s morgens. Zo laat ik hem achter, terwijl ik de twee jongsten naar school breng. Tegen dat ik terug kom, heeft Janna hem al helemaal opgebeurd, en is hij zijn vrolijke, springerige zelf. Twee langbenige hindes.

Milan die een schep minder spinazie neemt dan de rest. Ik die hem opdraag nog een schep te nemen, want groenten zijn gezond. Janna die hem toevoegt: “Je hebt een mooi lijf Milan, je moet daar zorg voor dragen”. Milan die haar lichtelijk verbaasd aankijkt, en braafjes nog een schep spinazie neemt.

Waar zaten we. Nog 4 examens. Het zal toch een opluchting zijn.

Haha.

Veel redenen tot schaterlachen vandaag in het nieuws. Armand Dedecker kan positief zijn: vóór het einde van het jaar hebben we een regering, denkt hij. Ja hallo, zo ken ik er nog wel een paar. En Karel De Gucht, die vindt dat het nu welletjes geweest is. Want het imago van België begint schade op te lopen in het buitenland. Begint? Ik denk dat dat imago al helemaal aan diggelen ligt. Maar goed, grappig vond ik dat allemaal wel. Positivo’s!

Gewoonweg zalig 🙂

Gisteravond toch goed in een deuk gelegen. Ik was, naar aanleiding van Janna’s eerste concert en de TMF awards, aan het rommelen in mijn oude concerttickets. Bij al die spullen zitten ook nog wat memorabilia aan de dood van mijn vader, meer dan 25 jaar geleden. Een doodsprentje, een artikeltje uit de krant, een paar hele oude foto’s… en ook een bon die ik ooit eens van hem kreeg. Janna begon luidop te lezen, zonder al stilletjes verder te lezen. Waardebon – goed om een keer in het bos te… en toen lag ze plat van het lachen. Plat inderdaad, maar wel grappig. Het soort grapjes waar mijn vader heel erg voor te vinden was. En blijkbaar heb ik dit al die jaren bijgehouden.

bon