Skip navigation

Tag Archives: lui

  • Sneeuw is koud. En nat. Als het dooit.
  • Ik heb een boek gekocht waar tot mijn verbazing een bladwijzer in zit. Zo’n reepje om van de kaft (binnenin) af te scheuren. Heel mooi gedaan. Alle boeken zouden dat moeten hebben.
  • Een dag helemaal niets moeten, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, is de zaligheid zelve.
  • Ik wil zomer. Of lente, dat is ook al goed.
  • Mijn voet doet weer pijn. Ook al draag ik mijn steunzolen trouw. Humzie hum.
  • Zo tussendoor eens een boek in het Nederlands lezen, dat leest lekker. Maar veel te snel.
  • Ik moet weer veel te veel doen dezer dagen.
  • Wat maken idle hands nu ook weer?

En toen viel de elektriciteit uit, voor heel eventjes. Een seconde, twee misschien? En dan weer aan. Net te kort om alle klokken weer goed te moeten gaan zetten. Maar wel lang genoeg om de PC’s abrupt te doen stoppen. Niet gezond, niet gezond. Dit was al de tweede keer op vrij korte tijd. Tja, we wonen in Gent zeker?

En verder? Weinig nieuws.

  • het klussen heb ik opgegeven
  • veel hangen in de zetel
  • veel TV kijken
  • veel PC prutsen
  • lekker eten
  • veel slapen

Want maandag, maandag is het weer werkendag. Awoert!

Weken heb ik ernaar uitgekeken, naar de vakantie. En ’t was al fijn. Ik heb al genoten, van niet naar school te moeten ’s morgens, van maandag en donderdag zonder judo-rush, van geen huiswerk, van niet vroeg hoeven opstaan… heerlijk. De kinderen genieten er ook met volle teugen van. Niets moeten, lekker lummelen, feesten… meer moet dat niet zijn.

Vandaag dan vertrokken ze naar hun andere huis, naar respectievelijk de mama en de papa. Twee waren er al op logement bij meme en opa en gingen van daar naar mama, de andere twee werden deze namiddag opgepikt. Vroeger dan verwacht, en dan nóg eens vroeger dan verwacht, waardoor het een chaotische spurt werd, en ik hier wat verweesd achterbleef. Want zo vind ik het niet echt fijn, als we moeten spurten en lopen. En twee uur later had ik al een verdrietige jongen aan de lijn, hij was zijn nieuwsjaarbrief vergeten. Maar dankzij internet kon dat toch netjes opgelost worden.

En nu kunnen we dus genieten van 8 dagen zonder kinderen. Ook daar keek ik al een tijdje naar uit. Nu moet even écht niets, vooral omdat we ook wat verlofdagen geregeld hebben. Ik moet er nog wat aan wennen, aan dat idee van niets te moeten, maar dat komt dik in orde.

We hebben de kerstperiode overleefd. Lange dagen, vol eten en drinken. Kerstavond thuis, met de kinderen, met hapjes en gourmet en ijs na. En cadeautjes, en een film. Kerstdag bij mijn zus, met andere zus en schoonfamilie van zus en neefjes en nichtjes. En veel eten dat we allemaal meegebracht hebben: hapjes bij ’t aperitief, een koud buffet met allerlei lekkers (de tabouleh van andere zus is om een moord voor te plegen) en een dessertbuffet. Gek hoeveel eten we allemaal samengebracht hebben. Tweede kerst bij schoonouders, met hapjes en keuze tussen visschotel en spaghetti en taart en andere desserts. Aan de sandwiches met kaas zijn we nooit toegekomen. Bij mijn tweede tas koffie dacht ik even dat het mijn oren zou uitkomen, en toen ben ik radicaal gestopt.

En nu, bekomen. Twee kindjes bij de grootouders, twee kinderen die hier al dan niet in pyjama rondlummelen, naar ’t stad om FNAC- en Standaard-bons te verbrassen (’s morgens in de vroegte, nog weinig volk), en voor de rest niet veel. DVD- en boekencollectie op de PC updaten. Gourmetstellen terugbrengen naar de slager. Morgen nog naar de apotheek en de bank. And that’s it. Internetten, spelletjes spelen, boeken lezen, TV kijken en tussendoor wat huishoudklussen doen. Niks meer. Ha! Haha! Wahaha!