Skip navigation

Monthly Archives: september 2009

Wat is de zin van het leven? Dat vraag ik me af. Soms mis ik een god, of een godsdienst, als kapstok om de zin van het leven aan op te hangen. Of een god op wie ik de schuld kan steken van dingen die gebeuren. Maar ik geloof niet, en dan is het soms diep nadenken en afvragen waarom we dit alles doen, in dit leven. Wat het nut ervan is. Iemand antwoorden op deze vragen?

Het zijn een beetje vijgen na pasen, ik weet het, het is al bekend van vorige week. Maar toch herhaal ik het hier graag nog eens: Music for Life vindt dit jaar opnieuw plaats in Gent. Hoera!

Dat doet me echt plezier, want vorig jaar was het toch dikke fun. Het is zowat het enige minpunt van de verhuis van het werk naar de Dampoort: nu passeer ik niet meer aan de Zuid. Kan ik de opbouwwerken niet volgen, en passeer ik er niet meer als Music for Life volop in actie is. Beetje jammer wel. Maar ik zal er wel eens speciaal naartoe trekken. Ik kijk er al naar uit, en ben benieuwd wie de presentatoren zullen zijn.

De film vond ik maar niets. Saai. Stom. Ik had vóór dat ik de film zag, wel al het boek gekocht. Want De Da Vinci Code had ik echt wel graag gelezen.

Dus begon ik onlangs met lange tanden aan het boek Angels & Demons (in het Engels). En kijk, het valt goed mee. Veel beter dan de film. Veel dynamischer, veel gedetailleerder (natuurlijk), het leest lekker vlot. Oef. Want als ik een boek begin, wil ik het wel uitlezen. Hoe slecht ik het ook vind. Tsja.

Fobieën, weet u wel. Angsten. U welbekend. Zoals claustrofobie. Arachnofobie. Maar ook xenofobie. En verlatingsangst. Smetvrees. Hoogtevrees. Bindingsangst. U kent ze wel, hè?

Maar wist u ook dat er iets bestond als anglofobie (angst voor Engeland of Engels)? Of apotemnofobie (angst voor amputaties)? En neofobie (alles dat nieuw is)? Of nog: gamofobie (angst voor het huwelijk of langdurige relaties)?

Echt grappig wordt het als het gaat over autoglossofobie (angst voor de eigen taal). Of triskaidekafobie (angst voor het getal 13) . En friggatriskaidekafobie (angst voor vrijdag de dertiende).

Helemáál grappig wordt het als het gaat over hippopotomonstrosesquippedaliofobie (angst voor lange woorden).

Maar ik ging echt tegen de grond van het lachen toen ik las dat er oog iets bestaat als ergofobie: angst voor werken. Jahaaaaa!

Met dank aan Wikipedia, mijn dochter en Jara.

Of hoe FeedDemon zichzelf bij mij de nek omwringt. Ik ben heel lang heel enthousiast geweest over FeedDemon, in die mate zelfs dat ik ervoor wilde betalen, en ervoor betaald heb. Toen ging FeedDemon over naar Newsgator. Geen probleem, alles bleef hetzelfde. Een tijdje geleden werd FeedDemon dan opeens gratis. Mwah, geen probleem, goh ja, ik heb ervoor betaald, maar ik ga daar niet moeilijk over doen. Dit in tegenstelling tot vele anderen, mocht ik lezen op de weblog van FeedDemon-maker Nick Bradbury. Toen werd er geëxperimenteerd. Kwam er een reclameblokje in FeedDemon. Toen werd een gevraagd om een betalende versie (opnieuw), zonder reclameblokje. Zag ik eigelijk ook wel zitten. Toen werd er langs alle kanten gereorganiseerd bij Newsgator, en zouden ze de synchronisatie stopzetten. Waarop overgeschakeld werd naar synchronisatie via Google Reader. Mja, waarom niet. Overgeschakeld, en man man wat ging dat opeens snel. Geen eeuwigheden om te synchroniseren langs alle kanten, supersnel. Cool. Maar om te synchroniseren via Google Reader, moest je die Google Reader wel gaan instellen. Dus was ik even gepasseerd via Google Reader, en tiens, dat zag er toch wel leuk uit nu. Nog eens gepasseerd. En nog eens. En er nog eens gaan lezen. En nog eens. En raad eens? Pffffff. Ik lees nu zo goed als altijd mijn feeds via Google Reader, en FeedDemon heeft na vele jaren een heel klein beetje afgedaan bij mij. ’t Zijn toeren. Hij heeft er zelf om gevraagd, meneer Bradbury.

We hebben hier van schermendans gedaan. Een scherm van Nic naar Lies, wier scherm kapot was. Mijn beste scherm naar Nic. En voor mij een gloednieuw Philips 22″ breedbeeld scherm. Content dat mijn slechte oogjes daarmee zijn, nu kan ik de letters nóg groter zetten!

Toen ik afgelopen woensdag met Milan bij de orthodontist zat, werd ik op wel zéér brutale wijze teruggekatapulteerd naar de roaring seventies. Eerst was daar, zo op de achtergrond maar toch luid genoeg, deze klassieker:

Dat viel nog mee. Alhoewel ik een klein beetje een hekeltje had aan Neil Diamond als kind. Maar kom.

Daarna werd het helemaal erg, want het volgende nummer was ongelooflijk vreselijk erg:

Toegegeven, het filmpje maakt het nog veel erger.

En wat het ergste is: het nummer blijft on-mee-do-gen-loos in je hoofd plakken.

Het was niet echt een onderzoek naar de invloed van vloeken op pijn, maar het komt dicht in de buurt: wie zijn hand in ijskoud water steekt, en ondertussen vloekt, kan beter tegen de pijn dan iemand die niet vloekt. (klik)

Ik vind dat een vrijgeleide om te vloeken wanneer ik pijn heb, wanneer het me niet afgaat, als iets me irriteert, als iemand me irriteert… want dat is allemaal hetzelfde volgens mij. Ha, je zal me wel horen komen!

(er staat volgens mij ook een zeer interessant interpretabel zinnetje in dat artikel over catastrofale mannen)

Meneertje Mertens en ik mogen vieren vandaag. In katoen. Want we zijn 2 jaar getrouwd. 2 jaar gelukkig getrouwd zelfs! 6 jaar dat we elkaar kennen. En dat we gelukkig samenzijn.

Cheers!

U, aandachtige lezer, vraagt zich na de berichten van de afgelopen dagen misschien af vanwaar de energie komt om al deze verfraaiingswerken aan het huis te verrichten. We hadden het daarbij nog niet eens over ons tuintje, dat tijdens het voorjaar en de zomer over een pracht aan kleurige bloemen beschikte, waar wij helemaal vrolijk van werden. En ook niet over de aardbeiplantjes die gepoot werden in plantenbakken die al jaren leeg stonden te verkommeren. En ook niet over de plannen om dat houtkot eens uit te ruimen in de herfst. Vanwaar al deze energie?

Wel, sedert mid-augustus zijn meneertje Mertens en ik eindelijk samen eigenaar onzer woning. Na veel onderhandelen over de prijs (tot het me de strot uithing, eerlijk gezegd, ik heb meer dan eens zin gehad om de handdoek in de ring te gooien, we zijn op een bepaald moment zelfs op zoek geweest naar een ander huis), na veel gepalaver, gestress, gezemel en gezeik, zijn we toch overeengekomen, zijn de nodige papieren getekend, is een (sociale) lening afgesloten, en zijn ons aller handtekeningen gezet op een notariële akte.

Iets wat uiteraard uitgebreid gevierd is. Het geeft een gans ander gevoel, dat geef ik u op een briefje.

Jaja, u mag ons beiden nu gerust grootgrondbezitters en kasteelheer en -dame noemen!