Skip navigation

Monthly Archives: augustus 2008

’t Is ermee gedaan, met de zomervakantie 2008. Jammer. Ik kan er wel aan wennen, leven op dit tempo. Maar zo gaat dat nu eenmaal niet. Morgen weer voor iedereen corvee.

Eentje gaat naar de 4e humane. Ze had een goed rapport, maar het hoofdvak economie was maar slapjes (voor de hele klas, als het klasgemiddelde voor het examen maar 54% is, dan schort er iets aan het examen), en toch niet helemaal haar ding. Humane zal haar veel beter liggen.

Eentje gaat naar het eerste middelbaar. Grote stap, naar het beroepsonderwijs. Morgen ga ik nog eens mee met de bus, tot aan het hoekje. Niet tot aan de poort, zo gek ben ik niet.

Twee gaan naar het 4e leerjaar. Eentje zou normaal naar het 5e gaan, maar rekenen was te zwak. Dus zitten ze vanaf morgen in dezelfde klas. Eens benieuwd wat dat zal geven. Voor ons zal het wel overzichtelijk en duidelijk zijn, maar of het voor hen leuk zal zijn? We zien wel.

Zelf hebben we nog een dag verlof, om de overgang wat vlotter te laten verlopen. Kunnen we overdag nog een paar uurtjes zalig op ons gemak zitten. Om er daarna beter tegen te kunnen.

En vanavond iedereen vroeg naar bed!

Advertenties

Bij het eerste nieuwsbericht dat ik daarnet las, dacht ik even dat het 1 april was. VRT doekt Radio Donna op. Om een nieuw radiostation rond Peter Van de Veire op te bouwen.

Huh? Donna weg? Niet dat ik dat persoonlijk een groot gemis zou vinden, maar toch. Het ging een tijd slecht met Donna door de commerciële concurrentie, maar de laatste tijd ging het toch iets beter? En dan hup met de botte bijl erin? En Van de Veire, ging die zich niet een tijd op TV-werk toeleggen?

Nah ja. We zullen wel zien wat het geeft zeker. Ik ben alvast benieuwd. Naar de reacties ook.

… dat ik nu in de zetel mag gaan liggen, mijn koppijn soigneren met niets doen. Het onderdeel koppijn soigneren met een koekske en een yoghurtje hebben we al gehad. Voor alle duidelijkheid: met koppijn soigneren bedoel ik ze de kop inkloppen met een pijnstiller, en ze dan onder controle houden met genoeg eten in mijn maag. Want als mijn maag grommelt, wordt mijn koppijn weer wakker.

Waarom ik mijn koppijn mag soigneren? Awel, den diepvries is uitgekuist. Helemaal! Netjes, niet te doen. Nog ontstellend leeg, dat wel. Maar eerst moet ie effe draaien. Gelukkig hebben we nog een oud diepvriezerke staan waarin alles kan wat niet jaren over datum is, zoals zo’n 2/3 van de inhoud van de diepvriezer. Ahum.

Ik ben content van mezelf. Een week of twee geleden heb ik al de ijskast van onder tot boven en terug uitgekuist, en nu de diepvriezer.

Alleen zorgen dat ik nu geen 5 jaar op mijn lauweren rust.

Eén van mijn stressposten was een bezoek aan de oogarts. Met drie. Toen ging er eentje nog een paar dagen op vakantie, toen waren ze nog met twee. Janna en ik dus hup de bus op, nog een eindje stappen, 12 mensen aan de balie voor ons die ook nog moesten betalen, en dan de wachtzaal in.

10 minuten later mochten we al binnen. En hoop en al een kwartier later waren we weer buiten, met de verzuchting van de oogarts of het bij iedereen maar zo makkelijk kon gaan. Janna een kwartje slechter, nieuwe glazen niet nodig. Bij mij geen verandering.

Duh, hadden we net zo goed kunnen thuisblijven. Een drietal uur weg (onze bus waren we ook net kwijt in het terugkeren, ha), en een dikke 40 euro armer.

Soit. Morgen nergens heen. Diepvriezer uitkuisen. Oh the joy!

Ik werd er zot van gisteren, maar ik heb het gevonden. Motorpsycho! Niet Planetheorhyme of zoiets, maar Phanerothyme. Heh. Zalig, luister en kijk mee!

En deze is mijn favorietje, maar vond ik enkel in een live versie:

Lekkerrrrr!

Het is nu al een week of twee dat ik zit te zoeken naar iets om op mijn MP3-speler te zetten. Meerbepaald liedjes van een bepaalde groep, maar ik kan begot niet op hun naam komen, en ik kan maar ergens vaag een stukje melodie neuriën, en ik kan hen verder niet plaatsen. Behalve dat ze een nummer of een CD moeten hebben die klinkt als Planetheorhyme of zoiets, maar dat kan niet want daar vind ik niets van terug. Jongens toch, daar word ik zot van, maar dat helpt niet, want ik vind het gewoon niet! *grom*

Ik erger me dood aan mezelf. Ik heb een week vakantie, en ik slaag er niet in te ontstressen.

Die laatste week vakantie is er vaak eentje vol allerlei afspraken: oogarts, boeken halen op school, dat soort dingen. En dan zorg ik er zelf voor een berg stress bij: ik wil de diepvriezer uitkuisen, ik wil de boekenchaos op mijn kamer opruimen… eigen keuze dus. Alhoewel: als ik het nu niet doe, dan stel ik het weer eindeloos uit.

Maar het gevolg is: er malen allerlei lijstjes door mijn hoofd. Dan dit, dan dat, kan dat dan nog? En ik raas mezelf compleet zot. En van genieten van het weekje verlof is geen sprake. Stom kieken dat ik ben.

Ik heb altijd wel last gehad van die lijstjes in mijn hoofd, van dat stressen over de timing van dingen. Ik ben echter een tijd in staat geweest dat redelijk op de achtergrond te schuiven. Maar nu lukt het dus even niet. Wellicht ook door het nakende nieuwe schooljaar, en alles wat dan weer moet na twee maanden van niets moet en alles mag…

Omdat mijn vorig bericht over muziek die ik haat met passie nogal succesvol was, brei ik er een vervolg aan. Er is nog genoeg muziek waar ik een hekel aan heb. Veel berichtjes om te vullen dus. Voorlopig blijft het bij mainstream muziek, want in de mainstream muziek kan ik behoorlijk mijn gram halen. Ik zou zo ook eens wat alternatieve muziek moeten bovenhalen die ik haat. Misschien voor een later bericht. Want ik beperk het tot 5 artiesten per bericht.

Deze hieronder vind ik allemaal even verwerpelijk, er staat niet echt zoals de vorige keer iets met stip op één.

Bon Jovi. Urgh. En bij uitbreiding veel meer van die hair rock wangedrochten. Maar Bon Jovi slaat alles. Fake, plastic, nep geblondeerde krullen, opgeblazen mediocriteit, noem maar op. Ik hou niet van dat soort bombast. Hoewel een goeie portie bombast bijwijlen best wel aan mij besteed is. Maar niet deze bombast.

Tina Turner. I hate you, woman. Dat zenuwslopende kattengekrijs, dat goedkope gewiebel met haar kont, en kijk eens hier met dat plastieken kleedske en dat haar! Blurgh. De ouwe (dus jonge) Tina vond ik wel goed. De nieuwe (dus ouwe) Tina Turner mag wat mij betreft zo snel mogelijk met pensioen gaan. Da-aag!

Bruce Springsteen. Zagevent. Saai politiek correct. Brulboei. Dat gedoe met die Amerikaanse vlag. Bweikes. Next!

Queen. Man man man. Ik geef toe: als kind keek ik met grote ogen naar het clipje bij Bohemian Rhapsody. Vond ik het fantastische muziek. Het wás ook fantastische muziek. Eén van de eerste platen die ik kocht (of kreeg, het moet de 5e of zo geweest zijn) was die verzamelaar van Queen. Maar, ergens onderweg zijn ze het kwijtgeraakt. Radio Ga Ga, I’ve Got to Break Free… bráák. The Show Must Go On… help! Vreselijk! En daardoor zijn die oude nummers ook verknoeid voor mij. En door het feit dat ik ze veel te veel gehoord heb. Zo is dat eigenlijk wel met veel populaire muziek uit mijn kinderjaren: beugehoord. Grijsgedraaid. Jammer.

Metallica. Ik haat die zeikerds echt met een passie van hier tot ginder. Kan ze niet horen. Moh zeg, zo’n fantastische drumbeat. Ga weg met je computergestuurd-precieze-koude-cleane drumbeat. En neem die lul van een zanger gelijk mee.

Neh. Dat lucht op!

Een week of twee geleden is een vrouw overleden na een aanrijding op het zebradpad aan de Noorderdoorgang op de Neermeerskaai. Dat is vlak bij het werk, en we waren er hier allemaal een beetje niet goed van.

Sedert dan steek ik aan het kruispunt ietsje verderop altijd over met de gedachte “ik kan hier doodgereden worden”.

En dat is een héél vieze gedachte.

Eigenlijk vind ik dat daar gigantische borden zouden moeten staan: HIER IS IEMAND DOODGEREDEN! In de hoop dat de automobilisten eindelijke eens hun snelheid een beetje zouden matigen. Want de Neermeerskaai is zone 30, maar daar wordt voor dood gevlamd. Letterlijk. En er is ook niets, geen verkeersdrempels, geen obstructies, dat aanzet om die snelheid een beetje te matigen. Behalve dan een paar miezerige zebrapaden. Maar wat is nu een zebrapad, een voetganger? Niets toch?

Straks, over anderhalf uur, steek ik daar weer over met de gedachte: “ik kan hier doodgereden worden”.

Vies. Echt waar.

Voor alles moet een eerste keer zijn. Ik woon hier nu zo ongeveer 15 jaar, en vanavond hoorde ik voor het eerst de Buffalo’s tot hier roepen en zingen. En ja, effe gecheckt, de Buffalo’s staan 1-0 voor op Kalmar. Raar. Het Ottenstadion is hier nu toch ook niet zó dichtbij.