Skip navigation

Tag Archives: slapen

Na een paar dagen wachten, dan eindelijk toch vrij positief nieuws. Ik was vreselijk ongerust, en probeer dat te verdringen, maar achteraf voel ik aan de opluchting dat die spanning toch heel groot was. Het sijpelt door tot in mijn dromen, ik droomde van insecten… mieren, bijen, en een gigantische soortement bloedzuiger die zich op mijn arm vastgeklemd had en die ik eraf moest trekken. Waarna een paar schone zuigsporen in mijn arm stonden. Vies maat, zo’n beestige dromen. Bah.

Oh ja, dit kindje is moe. Moeh! Elke dag wakker voor dag en dauw, ook al is dag en dauw vroeg in juni. Vanmorgen lekker geslapen tot kwart voor zes. Not: om kwart voor zes opgestaan, al veel langer liggen draaien en keren. Moeh. Op weekdagen? Oh, rond 5u opstaan, niks mis mee. ’s Avonds kruip ik in mijn heerlijk zachte warme bed, ben ik er bijna verliefd op, zo lekker is het. Maar onder de morgen? Neuh, draai- en keerplaats ja, met vervelend deken en hard hoofdkussen en bleh.

Och ja.

Leuke dinges? Ook wel.

  • nieuwe lampen boven de keukentafel. Mooi!
  • een nieuwe mat in de keuken om de vorige ramp te vervangen. Mooi oranje. Stofzuigt lekker.
  • voorraadkast gemaakt. Veel netjeser dan alles in de gang zetten wegens te lui om voorraad naar de kelder te brengen.
  • handdoekrekjes en nieuwe handdoeken voor de kinderen en onszelve.
  • (veel naar Ikea geweest ja).
  • nieuwe brievenbus waar de postbode heel blij mee moet zijn. Eindelijk in orde.
  • kaarten voor Massive Attack liggen te wachten in de kast. Verjaardagscadeau.
  • het huis is eindelijk bijna helemaal van ons (vooral de bank eigenlijk but who cares).
  • de grote vakantie is in aantocht. Can’t wait.
  • nog een halve week en het werk is verhuisd, en dan werk ik hieha op een goeie kilometer van thuis, c’est quand-même drôle ça!

Er zijn nog wel wat minpuntjes waardoor ik die langverlangde urenlange ongestoorde slaap laat, maar da’s voor een ander bericht. Wellicht. Rijmen en dichten. Zonder mijn gat op te lichten.

Oh ja, morgen stemmen. Stem voor de goeie hè!

’t Is hier weer maar stillekes de laatste tijd. Tot mijn eigen grote frustratie. Ik heb een geraamte van een boekenbericht klaarstaan, maar ik heb de fut niet om eraan te beginnen. Moet trouwens ook nog wat mails en zo beantwoorden. Maar dat komt er niet van.

Niet dat het is omdat ik me niet lekker voel. Allez, gedeeltelijk toch. Een heerlijke week vakantie gehad. De maandag erna dacht ik nog, het is lang geleden dat ik hoofdpijn gehad heb. Guess what, dinsdag is het begonnen. Migraine. Behoorlijk onder controle te houden, maar toch elke dag opstaan en/of gaan slapen met hoofdpijn. Tot vandaag in ieder geval. Het is onder controle te houden maar… ik was zo heerlijk uitgerust na onze vakantie, en 2 dagen later was dat al om zeep, door de combinatie migraine/slecht slapen. Grmph.

Maar, tegelijk blijf ik genieten van dat vakantiegevoel. Ondanks het feit dat ik weer moet gaan werken. Op het werk hangt een vakantiesfeertje, op de baan is het rustig (zowel met de fiets als met de bus), hier thuis is het zalig rustig… en daar geniet ik met volle teugen van.

Woensdag/donderdag waren Janna en Milan even thuis, en hebben we hen heerlijk in de watten gelegd. Lekker gegeten, wezen shoppen, gezellig. Gisteren zijn we Jens en Lies gaan droppen bij de grootouders, en die zijn nu onderweg naar hopelijk zonniger oorden.

En vandaag heb ik zalig in bed naar Tour 2008 van gisteren gekeken (heel mooi programma, vind ik, Karl Vannieuwkerke doet dat heel goed, de gasten zijn vaak onderhoudend, de reportages zijn kort maar interessant; het programma spreekt ook de Tour-leken aan en geeft hen een beter beeld van het hele circus), en daarna naar de rit van vandaag. Hoewel ik daar hoop en al een half uurtje van gezien heb, verder heb ik geslapen. Dat was ook de bedoeling: vanavond wil ik wakker blijven tijdens Dalziel en Pascoe!

Oooh mannekes wat heb ik lekker geslapen dit weekeinde. Vrijdagavond: van een uur of 9 (denk ik) tot half 1. En dan verder in bed. Zaterdag een namiddagdut van een uur of 2. En vandaag weer een drietal uur in de namiddag. Naast de nachtrust, uiteraard.

Voordeel is dat ik eindelijk nog eens de zaterdagse Canvas-avond zonder in te dommelen uitgekeken heb. Dat was lang geleden. Nadeel is dat ik nogal suf loop nu.

Bedgeheimen. Zo luidt het onderwerp van het stokje dat ik door Ruben toegegooid kreeg. Onschuldige bedgeheimen, dat wel, gelukkig maar! Die zijn net zo leuk, en stoute bedgeheimen blijven geheim! Onschuldige bedgeheimen, zo heb ik er wel wat.

Eentje dat echt geheim is, dat ik nooit aan iemand vertelde, bijvoorbeeld. Ik sliep als kind vaak bij mijn grootouders. Heelder vakanties, en ook vaak 1 weekend om de 2. Ik was er heel graag, kwam met spijt in het hart terug naar huis. Tot ik een jaar of 12 was. Ik had er een grote slaapkamer, die ik eerst deelde met mijn zus (toen we er alledrie nog vaak waren, moest ik bij mijn grootmoeder het bed in, wat ik helemaal niet leuk vond, maar dit terzijde). Een hele periode was ik vaak alleen, en dan was die kamer best griezelig. Groot, een tweepersoonsbed waar ik in sliep, nog een groot zetelbed, een kast met spiegel, en vooral een gordijn waarachter vanalles bewaard werd. Oude stoelen (inclusief kakstoel), stoffen, tapijten, speelgoed, you name it. In de winter was het er ook giga-koud, de ijsbloemen stonden op de vensters. Regelmatig voelde ik me er op mijn ongemak. Zouden er geen griezelige creaturen onder het bed huizen? Brrrr. Daarvoor had ik een afspraak met mezelf: als ik alles wat op het bed lag vasthield, dan zou me niets gebeuren. Dus hield ik het kussen vast, het laken, het deken, een hand op het onderlaken… en mijn hoofd op Beer (zie hieronder). En dan was ik helemaal veilig. En viel ik meestal toch in slaap.

Het andere bedgeheim noemde ik hierboven al: Beer. Hij was niet echt een geheim, want velen wisten van Beer. Beer was een, euh, knuffelbeer. Die ik trouw Beer noemde, een andere naam klonk niet voor Beer. Iemand (ik weet niet meer wie) bracht hem ooit mee, en ik heb hem niet meer losgelaten. Beer was een platte, grijsbruine knuffelbeer met 2 kleine en 1 grote bruin-paarse parel als oogjes en neus. Die onderweg allemaal gesneuveld zijn. Ik sliep op mijn buik, en legde hem het liefst onder mijn hoofd, zodat ik niet in het kussen wegzakte. Beer ging overal mee, overal waar ik ging slapen. Want, ondanks het feit dat hij hier buiten mocht in de tuin:

beer 1

(met mijn oudste zus, en hoe oud zou ik geweest zijn, een jaar of 3?)

Dus ondanks het feit dat ie af en toe buiten mocht, bleef hij meestal gewoon thuis, in bed. Daar bleef Beer lief op me wachten tot ik terug kwam slapen, en dan waakte hij over mij, droeg zorg voor mij, was lief voor mij.

Ik heb met Beer geslapen tot ik het huis uit gegaan ben, echt waar.

Beer is nu nog altijd niet weg, Beer is er nog altijd. Hij ligt nu bij pop Nella, in haar mandje. Op het kastje van mijn grootvader, met een oud ganzenbord van mijn moeder. In onze slaapkamer, ah ja.

beer 2

Mogen hun bedgeheimen onthullen: Marijke en Ivan.

Ik heb besloten dat het zonde is van die vrijdagavond om om half negen (zie 2 berichtjes lager) al te liggen ronken in de zetel. Dus toen de oogleden zwaar begonnen te worden, eruit geklommen, en nu zit ik hier te suffen voor de PC. Ach ja.

Voorspelling: komende vrijdag om half negen ’s avonds liggen er hier twee in de zetel te ronken. Ik voel het gewoon aankomen.

Gebeurt het je ook soms dat je zo moe bent dat je dreigt in slaap te vallen bovenop je toetsenbord op het werk? Vraag waarmee ik impliceer dat dat bij mij wel al eens gebeurd is. *ahem* Vandaar dat ik de 5 (eigenlijk 25) uitvluchten die je daarvoor kan bedenken, zo grappig vond. Klik. Aanradertje trouwens, die site.

Ik keek al een tijdje uit naar het herfstverlof. Bij ons zijn het niet enkel de kindjes die moe en kribbig worden en aan vakantie toe zijn, ook mama heeft daar last van. Dan kijk ik uit naar een week geen kindjes naar school brengen, geen huiswerk, geen muziekschool, geen judo, niet moeten zien dat het eten op tijd klaar is, enzovoort.

Deze keer ben ik door de constante pijn aan mijn voet (die nu blijkbaar toch iets betert) nog vermoeider dan anders, de voorbije weken was ik tegen 8u, half 9 ’s avonds compleet uitgeteld. Want pijn, daar word je zo moe van.

Dit weekeinde was ik echt wel de gezelligste thuis: vrijdagavond in slaap gevallen tijdens de Provincieshow, gisteren tijdens Midsomer Murders. Ik vond dat laatste nochtans heel goed, een goed verhaal… maar het mocht niet baten. Ergens halverwege ben ik in slaap gevallen, om rond half 12 weer wakker te worden. Waarna ik mottig als de pest ben.

Maar goed, 2 avonden in de zetel liggen slapen, deze nacht een uurtje extra, veel minder stress, ik voel me zo opknappen. Een rustige week op het werk en geen kinderschema’s zijn ook zeer aanlokkelijk.

Lang leve de schoolvakanties!