Skip navigation

Monthly Archives: november 2008

Ik heb mijn nieuwjaarscadeautje al gekregen. Woehoe!

Vandaag stapte aan de Zuid iemand op de bus die stonk, die stónk, ongelooflijk! Het gebeurt wel regelmatig, dat er vies ruikende mensen op de bus stappen. Maar dit sloeg werkelijk alles. Ik ben in mijn sjaal gedoken, heb me achter mijn krant verscholen, maar niets hielp. Ik heb ook overwogen 2 haltes vroeger af te stappen, maar ach ja. Wat een opluchting om dan eindelijk van die bus te kunnen.

Bij deze dus een oproep.

Beste mensen. Als je gebruik maakt van het openbaar vervoer, wil je alsjeblieft voor enige persoonlijke hygiëne zorgen. Het is echt walgelijk om in de buurt van zo’n stinker te moeten zitten. Doen, echt.

(en eigenlijk niet alleen als je gebruik maakt van het openbaar vervoer, maar soit)

Via Annava’s nieuwe blog word ik verzocht 6 triviale rarigheden over mezelf te vertellen (regels onderaan dit bericht). Ahum, dat kan niet moeilijk zijn, ik hang aan elkaar van de rare dingen. Maar dan zo 6 dingen bedenken? Toch niet simpel. En terwijl ik over dit bericht aan het kauwen ben, tagt ook Moeferkoe me.

Here goes.

  1. Ik heb iets nodig om naar uit te kijken. Heb ik niets om naar uit te kijken, dan word ik depri. Het hoeven geen reizen zijn, geen grote dure dinges. Gewoon kleine dingetjes zijn goed genoeg. Een weekendje met ons tweetjes, zonder dat we ergens heen moeten. Een concert. Een dagje verlof. Boeken besteld die met de post gaan aankomen. Dat soort dingen.
  2. Hoe ouder ik word, hoe meer ik op mijn moeder begin te lijken. Gelukkig vind ik dat niet erg. Soms denk ik het zelf: “Miljaar, dat zou mijn ma ook gedaan hebben”. Soms krijg ik het te horen van mijn dochter: “Mama, jij begint steeds meer op oma te lijken, zij zou dat ook gezegd hebben”. Funny. Vooral omdat mijn moeder hetzelfde fenomeen voorheeft met haar moeder en vader. Mijn vader heb ik niet lang genoeg gekend om dit zo te ervaren.
  3. Social networking is niet aan me besteed (voor mij geen Faceboek, LinkedIn, nee danku, Netlog is het verste dat ik wil gaan omdat ik al eens naar de foto’s wil kijken die mijn dochter aldaar zet). Maar ik maak dagelijks toch minstens een paar minuten zoek op Neopets. ’t Is voor kindjes, ik weet het, maar ik vind dat plezant.
  4. Ik krijg iets van dt-fouten. En al even erg van stoplappen als “toen had ik zoiets van…”. Maar ik betrap mezelf erop dat ik heel vaak stoplappen als “gewoon” en “eigenlijk” en aanverwanten gebruik. Stom kieken dat ik ben.
  5. Als ik me fysiek niet goed voel, word ik prikkelbaar. Snel geïrriteerd. Kort lontje. Ambeteer me dan vooral niet, want ik durf uit mijn slof schieten. En zeker als ik dan zelf nog lomp en onhandig ben en stomme dingen doe, dan gaat het wel eens luid. Ook tegen mezelve, ja.
  6. Als ik een ‘opdracht’ krijg als deze, weet ik nauwelijks iets te bedenken. Tot ik mijn 6 puntjes gevuld heb, op ‘publiceer’ klik, en dan valt me vanalles in. Wacht maar. Allee ja, niet dat jullie daar last van hebben, maar ik wel.

De regels:
Link the person who tagged you.
Mention the rules in your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

En nu nog één van de moeilijkste dingen. 6 fellow bloggers taggen. Bij nader inzien denk ik dat ik de 2 laatste regeltjes aan mijn laars ga lappen. Wie zich geroepen voelt bij het lezen dezer, beschouwt zichzelf maar als getagt. En laat het weten in de commentaren 😉

Deze zag ik bij De Gentse Zwijger, en vond ik wel leuk. Klik!

Een maand of 2 geleden hebben we de volledige slaapkamer omgegooid, en zo ben ik ook aan een boekenkast geraakt waar ik heel content van ben.

Ik had ervoor al 4 boekenkastjes van Ikea (Flärke, toen nog aan 15 euro ’t stuk), maar die stonden verspreid over de kamer. Door de reorganisatie van de kamer konden er 4 naast elkaar, en nog eentje apart voor wat andere brol (DVD’s, foto-albums…). Dus nu staan er 4 kasten mooi naast elkaar, alle boeken staan er netjes alfabetisch in, een paar series staan samen, de Engelstalige boeken staan samen, en, haha, er is zelfs nog plaats over voor toekomstige boeken!

Vanuit mijn bed kan ik nu nog bij momenten gelukzalig liggen kijken naar mijn boekenkast. Ik ben niet bepaald een boekenverzamelaar, maar ik koop toch graag boeken (ik herlees ook graag boeken), en vind het fijn dat ze niet ergens weggestopt staan, zoals het een tijdje geweest is wegens plaatsgebrek.

We waren hier juist gelijk dominosteentjes.

Zondagnamiddag: Lies ziek. Kotsen. Haha. De ochtend nadien de grootouders bellen om haar te komen halen, want ze leek niet echt beter.

Dinsdagmorgen vroeg vroeg: Jens ziek. Kotsen. Haha. De grootouders verwittigd om hem te komen halen.

Dinsdagavond: Janna ziek. Kotsen. Haha. Gelukkig de dag na haar verjaardag en het concert.

Woensdagavond: Milan ziek. Kotsen. Haha. Pffff.

Zo ergens tussendoor: ik ook ziek. Niet kotsen, maar kaduke maag en darmen.

Vanavond: Nic ziek. Kotsen zal er wel van komen. Haha. Zal de dokter toch nog moeten komen, want hij mag niet thuisblijven zonder doktersbriefje. Gna.

Een soort uitermate zeer besmettelijke buikgriep, die wel op een dag of 2 zo goed als over is.

Maar ik voelde me in dominosteentjesland. Tik-tik-tik-tik-tik-tik, allemaal omver.

Ik ben eigenlijk een beetje jaloers op de Amerikanen. Ik zou ook willen gaan stemmen! Ik doe dat namelijk graag, mijn stem uitbrengen. Stem voor de goeie jongens!

Wel lollig eigenlijk, politiek is saai voor de kinderen, maar als het over de Amerikaanse verkiezingen gaat, dan is het opeens wel spannend. Misschien is het een opstapje naar…

… worden groot.

Eentje is vanavond naar een concert in Brussel. Het andertje ging na school helemaal alleen de stad in om een cadeautje te kopen voor zijn zus haar verjaardag.

Genieten dat ik daarvan doe, van die kinderen die groter en steeds zelfstandiger worden. Ik had dat nooit voor mogelijk gehouden.

Janna is jarig vandaag, hoera! Het is het jaar van de mooie getallen, ik 40, zij 15.

De uitgerekende datum was mijn verjaardag. Spannend! Maar het spande zeer inderdaad, alles zat potdicht, en het kind was niet van plan er snel uit te komen. Er kwamen na een paar dagen regelmatig telefoontjes, zo van “hela, zijde gij nu nog nie bevallen?”. Of opmerkingen bij de kruidenier of de slager, zo van “loopte gij hier nu nog?” Jaja. Gelukkig was ik graag zwanger, en had ik nauwelijks last van kwaaltjes. Het lastigste vond ik dat ik zelf nauwelijks nog mijn veters dichtkreeg, met die giga-buik.

Maar zo’n dag of 9 na de uitgerekende datum begon het toch te rommelen in die buik. Zou ze? Na een tijdje kwamen de weeën vrij regelmatig, ja dus, ze zou. Thuis hield ik het niet meer uit, en ik werd helemaal ongemakkelijk van het idee om in een weeënstorm in de auto te moeten zitten, dus hup naar de kliniek. Rond 22u was ik daar geïnstalleerd in de arbeidskamer.

Waar men me natuurlijk meedeelde dat het nog wel even zou duren. Na een paar uur werd echtgenoot zelfs naar huis gestuurd, ga thuis nog maar wat slapen meneer, het zal niet voor direct zijn. En eigenlijk was ik opgelucht, want ik kreeg de zenuwen van zijn gewroet in die zetel met similileer, dat kraakte en piepte langs alle kanten.

Tegen een uur of 6 begon het zwaar te worden, tegen 7u was echtgenoot terug. Ik had me voorgenomen om zonder verdoving te bevallen, dus moest ik doorbijten. Maar het werd zo stilaan onhoudbaar, ik wist niet meer hoe ik me moest houden van de pijn. Tegen half 8 heb ik toch om een epidurale gevraagd maar… toen was het te laat. Ik had al 8 cm ontsluiting, het zou wel snel gaan. Ik kreeg een middeltje toegediend dat de ergste pieken zou wegnemen, maar daar heb ik heel weinig van gemerkt. Vanuit mijn bed zag ik de zon opkomen, een prachtige hemel boven Gent, dat herinner ik me nu nog.

Dat ‘snel gaan’ was ook relatief, het duurde nog een kleine twee uur voor ik volledige ontsluiting had. Half van de wereld was ik zo, toen ik naar de verloskamer gerold werd. Eerder was me al verteld dat Janna een ‘sterrenkijkertje’ was. Wat wil zeggen dat ze niet in de ideale positie lag: wel met het hoofdje naar beneden, maar niet met haar ruggengraat tegen mijn ruggengraat aan. Met haar gezichtje naar boven dus, kijkend naar de sterren als ze ter wereld kwam. En dat ze niet in ideale positie lag, dat zullen we geweten hebben. Ik heb geperst en geperst, maar het ging nauwelijks vooruit. Na een uur begon haar hartslag weg te zakken (gelukkig dat ik half van de wereld was, de stress daarrond heb ik niet bewust beleefd), en werd er besloten haar met de vacuümpomp sneller te laten komen. Vanaf dan ging het heel snel, knip knip, pomp op haar hoofdje, en floep (nah ja) ze was eruit, om half elf ’s morgens. Een heel alert meiske, zo mooi, met de nodige vingertjes en teentjes, dat geen hinder ondervonden had van de trage laatste fase van de bevalling en de vacuümpomp (behalve een tjsoepke op haar hoofd dat een dag later alweer verdwenen was).

Uiteindelijk is de bevalling zwaarder gebleken voor de mama dan voor het kindje. De draadjes van de knip zijn te vroeg verwijderd, waardoor de wonde terug opengegaan is, en als gevolg daarvan heel traag genezen. Ik heb nog wekenlang pijn gehad. In het ziekenhuis stond ik voor mijn bed te draaien en te keren, ik wist begot niet hoe ik erin kon geraken zonder te vergaan van de zeer. Tot een week of zes na de bevalling heb ik overal een kussentje meegesleept, op een gewone stoel zitten, ging niet.

En het baby’tje? Daar had ik de handen vol mee. ‘A zo ne kwik, daar gade nog wa mee tegenkomen’, zei één van de vroedvrouwen. En gelijk had ze. Nog voor ze een week oud was kon ze haar hoofdje opheffen als ze op haar buik lag. Je moest ze goed vasthouden, want ze had een soort kikkersprong waarmee ze weg was als je niet bij de pinken was, gevaarlijk madam! Er was leven in huis gegarandeerd vanaf dan!

Ik ben meestal niet zo voor Open Vld-madammen, maar nu kan ik Katia della Faille wel kussen. Ze wil namelijk de LPG-taks afschaffen. En net die LPG-taks vind ik één van de meest irritante taksen ooit.

Wij hebben ons een jaar of 2 geleden een nieuwe tweedehands wagen aangeschaft. Die op benzine rijdt. En gezien de grote afstanden die we afleggen, toen nog meer dan nu, hebben we besloten er een LPG-tank te laten inbouwen. De inbouwkost is niet van de poes, maar je haalt ‘m er na een tijdje toch uit, want LPG is en blijft goedkoop. Wat daarbij voor mij ook belangrijk is: LPG is veel milieuvriendelijker dan benzine en diesel. Waar vroeger nog een probleem met veiligheid was, is dat nu zeker niet meer het geval. En die parkeergarages, tja, dat neem je er gewoon bij.

Maar die LPG-taks vind ik dus echt bij de haren getrokken. Afgelopen jaar hebben we 150 euro moeten betalen. Ik vind dat dus erg, je wordt gestraft om milieu-vriendelijker rond te rijden.

Hopelijk krijgt deze dame hierin steun, en slaagt ze in haar missie.