Skip navigation

Monthly Archives: oktober 2007

Les excuses sont faites pour s’en servir.

Tja. Of hoe je helemaal op je smoel kunt gaan en je excuses moet aanbieden aan diegenen die terecht al excuses aangeboden hadden gekregen, wat jij maar niks vond. Maar dat was een domme zet, niewaar?

Zielig. Het niveau van sommige politiekers is dezer dagen echt wel ondermaats.

… thuis, in de zetel, met de laptop. Kapot, maar wel content.

Deze middag, naar huis. 12u57 moet de bus aan de halte passeren, en zelfs nu hij een ommetje moet doen, zie ik hem enkele minuten vóór dat uur aan mijn neus voorbijrijden. Duh. Nu ik toch op de Albertbrug moet opstappen, beslis ik met tram 21/22 naar de Zuid te rijden, zo zie ik nog eens een ander stukje Gent. En dan moet ik aan de Zuid maar eventjes op de volgende bus wachten.

Thuis: Janna komt naar beneden, of ik al gaan kijken ben naar haar kamer. Via mail had ik al vernomen dat ze alles netjes afgeplakt hadden, dat de plinten geschilderd waren, en dat ze de schouw ook zou doen. Maar, hoera, ze heeft meteen ook de deur geschilderd, zodat ik dat niet meer moet doen. Flink! En ze kan nogal doorwerken zeg!

In de namiddag: naar Ikea. Eenmaal daar, your usual stuff: de kastjes die we willen, zijn er niet meer. Zal me leren, moet ik op voorhand maar checken via tinternet.  Hebben we daar lopen zoeken en discussiëren en keuren en prijzen vergelijken… help! We moeten iets hebben! Want de kleerkast is al in stukken uit elkaar en aan iemand anders beloofd! Uiteindelijk hebben we na een stressy halfuurtje iets gevonden waar iedereen content mee kon zijn (Janna over hoe het eruit ziet, wij over de prijs), maar ze moet het eerstkomende jaar geen cadeautjes meer verwachten 🙂

En nu ben ik blij dat ik in mijn zetel zit, compleet uitgeteld, het was loeiwarm in de Ikea en zoals gewoonlijk deden mijn voeten gruwelijk hun best om mij helemaal dood te krijgen.

Morgen verven! Yihaa!

Gisteren was dat:

  • jas voor Milan
  • broek voor Milan
  • 2 broeken voor Janna
  • jas voor mij
  • pyjama’s en ondergoed voor Janna en mij
  • 10 liter muurverf, 1 liter lakverf
  • 1 pulleke glitterverf
  • afplaktape (het goede woord ontsnapt me)

Vandaag zal dat nog worden:

  • opbergruimte (in casu een soort kast en 2 ladenkastjes)
  • gordijnen

Niet goed voor de bankrekening, maar wel noodzakelijk.

Gewoonweg zalig 🙂

Als we overschakelen naar zomertijd, vind ik het maar een belachelijke bedoening, foeter ik me te pletter, en loop ik te zuchten en te steunen.

Als we overschakelen naar wintertijd, dan ontplof ik bijna van contentement. Slapen tot half 10, en dan is het nog maar half 9 als je opstaat. De hele dag het gevoel dat je tijd overhebt. Wel kinders die zeuren dat ze honger hebben, maar ze moeten maar wat wachten. Die eerste dag wintertijd, lekker is dat. Alleen jammer dat het zo vroeg donker is. Maar dan nog, morgen kunnen we lekker bij klaarlichte dag vertrekken naar het werk. Bliss!

Correctie: Morgen kan ik bij klaarlichte dag vertrekken naar het werk, Nic vertrekt wat vroeger (zo tussen 5 en half 6) en dan is er nog geen sprake van klaarlichte dag.

Ik keek al een tijdje uit naar het herfstverlof. Bij ons zijn het niet enkel de kindjes die moe en kribbig worden en aan vakantie toe zijn, ook mama heeft daar last van. Dan kijk ik uit naar een week geen kindjes naar school brengen, geen huiswerk, geen muziekschool, geen judo, niet moeten zien dat het eten op tijd klaar is, enzovoort.

Deze keer ben ik door de constante pijn aan mijn voet (die nu blijkbaar toch iets betert) nog vermoeider dan anders, de voorbije weken was ik tegen 8u, half 9 ’s avonds compleet uitgeteld. Want pijn, daar word je zo moe van.

Dit weekeinde was ik echt wel de gezelligste thuis: vrijdagavond in slaap gevallen tijdens de Provincieshow, gisteren tijdens Midsomer Murders. Ik vond dat laatste nochtans heel goed, een goed verhaal… maar het mocht niet baten. Ergens halverwege ben ik in slaap gevallen, om rond half 12 weer wakker te worden. Waarna ik mottig als de pest ben.

Maar goed, 2 avonden in de zetel liggen slapen, deze nacht een uurtje extra, veel minder stress, ik voel me zo opknappen. Een rustige week op het werk en geen kinderschema’s zijn ook zeer aanlokkelijk.

Lang leve de schoolvakanties!

Een tijdje geleden las ik in de wachtkamer bij de dokter een interessant tijdschrift (contradictio in terminis, dokter, wachtkamer, interessant tijdschrift?). Goed geschreven artikels, onderwerpen die me interesseren, niet your usual blah blah en gezever… ik onthield de titel, Milo. Wist me zo wat te herinneren dat het iets nieuws was. Kort daarna zie ik in de krantenwinkel het onderschrift van Milozine: Midlife rocks. Miljaar! Help! Ik probeer het wel te negeren, maar ik nader echt wel de veertig! Nu heb ik het onbewust toegegeven! Midlife crisis nadert… wat een confrontatie zeg. Pfhuh.

Nog een jaartje tijd om depressief te worden, om te besluiten of ik al dan niet midlife ga crisisen (of is dat enkel voor mannen?), om te overdenken of ik al dan niet moet overdenken of ik wel al wat gemaakt heb van mijn leven… vandaag is mijn 39ste verjaardag. Nog even op de trolleybus, voor ik met tram 4 verder moet. Al wie hier in stilte meeleest, mag vandaag (of morgen of overmorgen of daarna) gerust eens de stilte doorbreken om me een gelukkige verjaardag te wensen 😉

Een paar heel druk bekeken berichten (Milieu en Crowded House Vorst) hebben ervoor gezorgd dat het bezoekersaantal wat sneller over de 20.000 gegaan is dan ik verwacht had. De bezoekerspieken waren ongewoon hoog, het was vooral Crowded House all over the place, in de zoektermen, in de bekeken postings… hopelijk blijven sommige van die bezoekers ook wat langer rondhangen en lezen. Ik ben blij met elk lezertje!

Gevaarlijk is dat, zo naar het weekeinde uitkijken. Wat ik al deed sedert maandag. Afgeteld heb ik. Gevaarlijk is dat, omdat het dan ook lelijk kan tegenvallen. Maar tegengevallen is het niet, integendeel. Gevaarlijk is dat ook, omdat achteraf de klop van de dreigende werkweek nogal zwaar kan zijn. En dat is het nu wel. Ik zie als een berg op tegen de komende week. Het zal vastklampen worden aan kleine lichtpuntjes.