Skip navigation

Category Archives: bloggen

Dit is het laatste berichtje op het WordPress domein alhier, meneertje Mertens en ik hebben met vereende krachten mijn blog naar ons eigen domein verhuisd, eindelijk! Ik blijf wel bij het mij vertrouwde WordPress, en ook de lay-out verandert (voorlopig?) niet.

Wil je me blijven volgen, dit is de nieuwe URL: http://www.zonderdank.be/saturnein/

Hopelijk zie ik je daar terug. Als je via een feedreader leest, vergeet niet de link aan te passen!

Advertenties

Het was een wonder dat ik nog wist hoe ik hier moest inloggen, maar kijk.

Tja, er zijn zo wat dingen die me erover doen denken mijn blog te reanimeren. Zoals het zoveel dagen zonder vlees gedoe. Ik ga daar niet aan meedoen, nee. Ik heb hier een partner die zeer donker kijkt als het over veggie gaat, een 16-jarige die zo mogelijk nog donkerder kijkt, en een 12-jarige die toevalligerwijs (omdat het al jaren de gewoonte is) op de veggiedag in de stadsschool blijft eten, en er niks aan vindt. Niet lekker. Soms gewoon niet eet. Dat kan velerlei redenen hebben, bedenkt u ze maar, maar het wakkert haar enthousiasme voor zoveel dagen zonder vlees niet bepaald aan. De 18-jarige ziet dat blijkbaar al wat beter zitten, en ik ook wel een beetje, maar het had meer voorbereiding nodig gehad. Dus misschien wel volgend jaar. Want er zal wel een volgend jaar komen voor dat ding. Maar toegegeven, het kriebelde wel een beetje.

En dan is er de wijvenweek. Ergens in maart. Daarvoor heb ik me ingeschreven. Dan wordt het hier helemaal weer wakker.

En denk ik verder. Wat vang ik hiermee aan? Ik ben niet bepaald hip, geen ijverig wijf, ons huis kan niet zo in de boekskes… allee ja, ik borduurde en haakte voor het opeens zo hip werd (geboortekaartjes en geboortesuiker waren huisvlijt, en nog veel meer), maar nu heb ik er geen zin in. Ik vind ons huis wel schoon (in de zin van mooi, niet proper), maar ik richt het toch niet zo meticuleus in dat het op een plaatje lijkt, en daarbij, met de kinderkamers gaat dat al helemaal niet want met zo’n stel grote, daar doe je je zin niet meer. De weekmenu, daar kan ik mee opnieuw beginnen, maar voor de rest, we zien wel zeker…

Dus, voorlopig: de revival van de weekmenu. Allee hoppa!

Wegens schilderwerken zullen weekmenu en woensdag soepdag wat vertraging hebben. Woensdag soepdag zal voor één keer getransformeerd worden naar zaterdag bakdag of zoiets, we zien wel. En er zitten wat ideeën in de pijplijn om deze blog, al was het maar voor een bepaalde periode, wat uit te breiden met muziek. U ziet het allemaal wel komen, te zijner tijd. Cheerio, de verf roept!

Mijn blog is zo dood als een pier. Feit. Op een occasionele schop in de kont na. Feit. Dat is wel duidelijk. Nu vraag ik me al een tijdje af of ik daaraan iets zou doen in de zin van de posting die ik er net opgezet heb. Eten. Bloggen over eten. Zou ik? Ik weet het niet.

Het is namelijk zo: ik weekmenu al een tijdje. Ik weekmenu al lang, maar deed dat tot voor kort enkel op een papiertje dat onder mijn toetsenbord resideerde. Via Facebook belandde ik bij weekmenuten, een blog waar een aantal dames hun weekmenu online zetten. Ik heb er na wat sukkelen mijn draai in gevonden, en zet nu op mijn vrije woensdag ons weekmenu online.

En nu vraag ik me af of ik dat weekmenu ook hier zou publiceren. Ik twijfel wat, want uiteindelijk is het herkauwen. Anderzijds, het is mijn weekmenu, en ik doe ermee wat ik wil, toch? En misschien kan ik er af en toe wat meer commentaar bij geven. En elke week van woensdag soepdag doen.

Ik twijfel dus, hoewel ik normalerwijs niet zo’n twijfelaar ben.

Wat denkt u, allerliefste volhoudende lezer die hier toch soms nog eens terechtkomt?

Moeferkoe had me een stokske bezorgd, en het was er gelijk nog niet van gekomen. Maar ik ga me er eens aan zetten. 10 ongeweten weetjes. Zou dat lukken? Geen idee…

1. Misschien is dat wel een ongeweten weetje, dat ik geen tijd meer heb. Mijn dagen zijn te kort. En ik krijg er niet ingeperst wat ik eringeperst wil krijgen. Niet dat me dat echt vreselijk frustreert, maar toch. Dat komt misschien nog. Dat weet ík zelfs nog niet. Ha!

2. Ik vind van gedacht veranderen een goed ding. Niks te maken met draaien als een windhaantje, of hypocrisie of whatever. Een mens evolueert, en zijn meningen en levensvisies evolueren mee. Vroeger lustte ik geen witloof, nu vind ik dat lekker. Vroeger vond ik The Carpenters vreselijk, nu hoor ik ze graag.Zo moet dat zijn.

3. Meneertje Mertens lacht graag met mij. Hij is er zelfs op dit eigenste moment nu mee bezig. Maar ik vind dat niet erg. Want dan mag ik ook met hem lachen. Ha! (bis)

4. Ik pik heel snel bad vibes op. Veel te snel. Zo snel dat ik er al rap ambetanter van loop dan diegene waar ik de bad vibes van opvang. Ik vind dat vreselijk ongemakkelijk, en ik doe mezelf er veel miserie mee aan. Ik moet echt eens uitzoeken hoe ik dat moet oplossen.

5. Ik loop constant met liedjes in mijn hoofd. Zo constant, dat ik er zelf soms puitonnozel van word. Dat is soms echt niet gemakkelijk, hele dagen met van die plakkers in uw hoofd lopen. De vreselijkste eerst. Soms hoor ik een liedje, en komt het met vertraging door, dan zit dat een dag later in mijn hoofd. Maar er is geen ontkomen aan.

6. Sommige lezers weten dit, anderen niet, dus deze telt ook. Ik zie zwarte vlekken voor mijn ogen. Een gevolg van heel erg bijziend te zijn. Voor wie dit niet heeft: het is een beetje te vergelijken met je eigen wimpers voor je ogen zien bewegen. Maar die zwarte vlekken zijn er bij mij altijd, en bewegen altijd mee overal waar ik kijk. Vaak zie ik dit zelf niet meer, vaak wel edoch. En niet altijd even plezant.

7. Ik ben lichtjes verslaafd aan ER

8. Oh ja, van ogen gesproken trouwens: mijn ogen hebben een onbestemde kleur. Blauw, grijs, groenig… ik heb al vanalles gehoord. Niemand die het met zekerheid kan zeggen. Zelf hou ik het bij grijs.

9. Ooit was ik vreselijk zot van Spandau Ballet, Kajagoogoo en Duran Duran. Jaja.

10. Over het algemeen kan ik niet lachen met stand-up comedy, komieken in het algemeen (en Geert Hoste, Urbanus, Alex Agnew en Gunter Lamoot in het bijzonder om er maar een paar te noemen), komische films en alles wat bedoeld is om te lachen. Wat niet wil zeggen dat ik geen gevoel voor humor heb, maar heel dat geforceerde gedoe gaat meestal heel snel op mijn systeem werken. Afvoeren die handel!

11. Ik heb het moeilijk om op commando zo een aantal puntjes op te noemen. Dan moet ik zitten wringen en wroeten en zoeken en zuchten om de 10 te vervolmaken. Maar kijk, als 10 gepasseerd is, dan welt het ineens allemaal op.

12. Zo komen we bij 12, ha! (tris) Ik speel graag muziekkwissen. Niet dat ik dat nu nog doe, maar vroeger wel. Nu ook nog trouwens, maar wel privé, met meneertje Mertens. Dan krijgen we het in ons hoofd en doen we een uurtje of twee van muziekkwis.

Voila!

Dit stokje is ondertussen zo oud en belegen, dat ik het aan niemand meer doorspeel. Of kan doorspelen, want iedereen heeft dat al gedaan. Wat handig is, want ik doe dat niet graag, zo stokjes doorspelen. Maar wie er zin in heeft, rape het op!

Of hoe FeedDemon zichzelf bij mij de nek omwringt. Ik ben heel lang heel enthousiast geweest over FeedDemon, in die mate zelfs dat ik ervoor wilde betalen, en ervoor betaald heb. Toen ging FeedDemon over naar Newsgator. Geen probleem, alles bleef hetzelfde. Een tijdje geleden werd FeedDemon dan opeens gratis. Mwah, geen probleem, goh ja, ik heb ervoor betaald, maar ik ga daar niet moeilijk over doen. Dit in tegenstelling tot vele anderen, mocht ik lezen op de weblog van FeedDemon-maker Nick Bradbury. Toen werd er geëxperimenteerd. Kwam er een reclameblokje in FeedDemon. Toen werd een gevraagd om een betalende versie (opnieuw), zonder reclameblokje. Zag ik eigelijk ook wel zitten. Toen werd er langs alle kanten gereorganiseerd bij Newsgator, en zouden ze de synchronisatie stopzetten. Waarop overgeschakeld werd naar synchronisatie via Google Reader. Mja, waarom niet. Overgeschakeld, en man man wat ging dat opeens snel. Geen eeuwigheden om te synchroniseren langs alle kanten, supersnel. Cool. Maar om te synchroniseren via Google Reader, moest je die Google Reader wel gaan instellen. Dus was ik even gepasseerd via Google Reader, en tiens, dat zag er toch wel leuk uit nu. Nog eens gepasseerd. En nog eens. En er nog eens gaan lezen. En nog eens. En raad eens? Pffffff. Ik lees nu zo goed als altijd mijn feeds via Google Reader, en FeedDemon heeft na vele jaren een heel klein beetje afgedaan bij mij. ’t Zijn toeren. Hij heeft er zelf om gevraagd, meneer Bradbury.

Mijn zus is ziek. Je kan haar relaas volgen op de weblog die ze vanuit haar ziekenhuiskamer begonnen is. Klik!

In navolging van Annava’s Revenge heb ik ook zo’n verhaaltje. Achter een wachtwoord. Laat een berichtje in de commentaren als je wil lezen, mail me, of stuur iets via het contactformulier.

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
                                    ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
           en
dag visserke-vis met de pet
         pet en pijp
    van het visserke-vis
         goeiendag

D a a - a g vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Paul van Ostaijen

(gedichtendag, weet je wel)

Mijn zotte dochter heeft weer eens een blogje 😀