Skip navigation

Category Archives: Liefde

Meneertje Mertens en ik zijn ongeveer 4,5 jaar getrouwd. Niks spectaculairs. We kennen elkaar nu 9 jaar. Ook niks spectaculairs.

Wat ik wel spectaculair vind, is hoe onze relatie nog steeds zo heel erg goed is, geloof me of niet, een beetje zoals in het begin dat we samen waren. Zot hè. Ze is wel anders, natuurlijk, anders zou het een beetje onnozel zijn. Maar ze is nog steeds even goed. En ik zal u daar eens een paar redenen voor gegeven. Misschien dat u er voor uzelve nog iets kan uithalen. Over the completely obvious dingen zeg ik niks. Sex bijvoorbeeld, sex is heel belangrijk voor een relatie. Als de sex niet goed zit, dan zit de relatie niet goed. Maar verder ga ik u daar niet veel over aan uw neus hangen.

We zijn, trouwens, allebei voor de tweede keer getrouwd. We hebben daar lessen uit getrokken, uit die foutgelopen eerste huwelijken. We hebben geanalyseerd (vaak ook samen), geïnterpreteerd, en we hebben vallen gezien waar we geen tweede keer willen intrappen. We zijn er heel bewust mee bezig. Er zijn stommiteiten die we echt geen tweede keer gaan herhalen. En we praten daar ook over. Praten, weet je wel hoe belangrijk dat is?  We hebben ook geleerd dat we niets als vanzelfsprekend mogen beschouwen. En dat we zeker onze relatie niet als vanzelfsprekend mogen beschouwen. Bewust mee bezig zijn, dat proberen we zo vaak mogelijk te doen. Want eraan ‘werken’, dat vind ik weer zo zwaar, dat is zo lastig jong.

Daarbij zijn we een goeie match. Dezelfde interesses, dezelfde dingen die we niet graag doen. We maken weinig ruzie. Als we ruzie maken, is het over de kinderen. Als de kinderen er niet zijn, maken we geen ruzie. Ook zot hè. Het hoeft niet persé, dezelfde interesses hebben en dezelfde dingen graag of niet graag doen. Maar voor ons werkt het. Heel goed. Ik weet dat het niet voor iedereen werkt, en dat er mensen zijn die liever ook dingen apart doen, bewust ademruimte geven. Wij hebben dat niet nodig. We zijn graag samen, ook omdat we heel gemakkelijk samen zijn zonder dat we persé constant met elkaar bezig moeten zijn en babbelen. Samen zijn maar toch ruimte geven, ja, dat gaat ook goed.

En dan zijn er zo van die kleine dingen, die ik toch belangrijk vind. Zoals: als we kunnen, gaan we met ons tweetjes in bad. Dat is gezellig, dan zijn we lekker dicht bij elkaar, dan kunnen we babbelen, of zwijgen, als we dat willen. Na al die jaren doen we dat nog steeds, ja. Of: als ik aan het koken ben, is meneertje Mertens meestal wel ergens in de buurt. Of kan ik hem roepen. Dan helpt hij, dan doen we dingen samen. Zijn we lekker dicht bij elkaar, kunnen we babbelen, of niet babbelen, als we dat willen. Maar na een lange werkdag is dat toch meestal: babbelen. En ondertussen sta ik niet in mijn eentje gefrustreerd te wezen in de keuken, en gaat alles wat sneller vooruit.

Wat ik ook doe, is mee opstaan met meneertje Mertens, ondanks het feit dat hij héél vroeg naar Brussel vertrekt. En ik ga ook vroeg mee slapen. Hield ik mijn vroegere ritme aan, dan zagen we elkaar nauwelijks meer. Nu ben ik vroeg op, geniet ik van paar stille ochtendlijke uren, en hebben we elkaar nog heel even gezien. Zo begint onze dag beter.

En die twee hondjes, hierboven op de foto? Dat zijn wij. Links is meneertje Mertens, rechts ben ik. Cadeautje dat we kregen van de kinderen met nieuwjaar. Op een ochtend stonden ze opeens met hun neusjes tegen elkaar. Zo zien onze kinderen ons, dus het valt wel op dat het goed zit tussen ons 🙂

Advertenties

Meneertje Mertens en ik mogen vieren vandaag. In katoen. Want we zijn 2 jaar getrouwd. 2 jaar gelukkig getrouwd zelfs! 6 jaar dat we elkaar kennen. En dat we gelukkig samenzijn.

Cheers!

Wij zijn vandaag van papier. 1 jaar getrouwd. Hiep hiep hoera!

Daarstraks stond ik in de keuken spaghetti te maken, en hoorde ik Clocks van Coldplay. Hét nummer van ons tweetjes, dat ook mooi onder de fotoreportage van onze trouwdag gemonteerd werd. En al meezingend besefte ik weer eens: ik ben gelukkig. Echt waar.

Wat er fijn was (en is) aan Valentijn dit jaar? Dat we gewoon samen waren. Samen opstaan, samen gaan slapen. Zonder te moeten regelen. Of zonder dat we, zoals wel vaker de afgelopen jaren, niet samen waren en enkel konden bellen.

Het is iets dat nog vaak door mijn hoofd speelt. Weet je nog… en terugdenken aan de avonden alleen, het over en weer gesleur, de uren aan de telefoon. Gedaan, fini, foetsjie… we zijn nu altijd bij elkaar. Heerlijk!

… zo zong een collega me toe op het werk vanmorgen. En ja, dat is het zo’n beetje. Onze vakantie-wittebroodsweek is voorbij. Weer vroeg(er) opstaan, boterhammen smeren, nu ook weer kinderen naar school brengen, en gaan werken. Auw, dat doet pijn. Vakantie is zo leuk! En zeker een wittebroodsvakantie! Maar de wittebroodsweken blijven ondanks alles nog even duren…

4 september is een dag die hier ten huize vanaf nu een feestdag is. Onze trouwdag. Het was een heel fijne dag, en nu zijn we uitgeteld. Moe, maar tevreden. En met een warm hartje.

Er zijn heel veel foto’s genomen, waarvan er hier wel een paar zullen volgen. Op z’n minst van de Pacificatiezaal en de trouwkapel in het Gentse Stadhuis, want die zijn gewoonweg prachtig. Later. Als ze allemaal verzameld zijn.

Het verschil is groot: de afgelopen jaren vertrok Nic op de laatste dag van de grote vakantie met heel zijn hebben en houden weer naar zijn eigen kot. En zat ik hier vreselijk ongelukkig te zijn, na een happy summer together.

Niks daarvan dit jaar: daarnet is hij vertrokken om de kinderen te halen, en komen ze straks lekker samen terug. Om te blijven. En brengen we ze samen naar school morgen. En trouwen we zelfs overmorgen! Groot verschil, toch?

Ik ben een beetje opgewonden, net zoals de kinderen denk ik. Morgen gaan we allemaal samen Jens en Lies naar school brengen, Janna moet pas om 9u15 beginnen, en Milan kunnen we ook nog op het gemakje naar school brengen. Dus kunnen we allemaal samen naar De Wijze Boom. Ik zie het zitten! En de dag nadien gaan ze al meteen een dagje spijbelen, want natuurlijk moeten ze erbij zijn als we trouwen!

Het wordt een leuke week, onze wittebroodsweek 🙂

We zijn content: de laatste aankopen voor de trouw zijn gedaan. Nic heeft nu ook kleren en ook 2 ringen hebben we vlot gevonden. We zijn nog eens de buurt van het stadhuis gaan verkennen voor een café om er eentje te gaan drinken na de trouwerij. Dat alles was in een paar uurtjes beklonken. Nu nog een klein detailletje (huwelijkscontract tekenen) en dan zijn we er helemaal klaar voor!

Sedert we samenwonen, ben ik heel erg tot rust gekomen. Ik keek er enorm naar uit, maar ik wist niet hoe rustgevend het zou zijn, de wetenschap dat we elke avond samen gaan slapen, en elke ochtend samen opstaan. Geen telefoons meer in de avonduren, niet meer bellen bij het opstaan. Gewoon gelijk gewone mensen samen babbelen, tegen elkaar aan schurken bij het slapengaan, en ’s morgens mompelen dat het tijd is om op te staan. Simpel allemaal, maar voor ons jarenlang niet vanzelfsprekend. Deze simpele feiten brengen zo’n rust in mijn hoofd, ook al is de hele regeling nog niet zoals we ze zouden willen. Maar dat komt misschien, na de grote vakantie. Nog even afwachten…