Skip navigation

Monthly Archives: juli 2007

Deze voor- en namiddag heb ik me kostelijk geamuseerd, ik heb heel erg lekker gelachen met wat gezever op een forum. Waar dan abrupt een einde aan kwam: er werd iets in de brievenbus gestoken, ik kwam in de gang en zag een doodsbrief liggen, en in een flits ging door me heen van wie dat zou zijn. En inderdaad, de schoonvader van mijn zus is overleden. Ik zag hem de laatste tijd maar heel zelden, ondanks het feit dat we heel dicht bij elkaar woonden. Maar aan hem blijven altijd herinneringen verbonden, aan de bezoekjes samen met mijn mémé nu al meer dan 20 jaar geleden, de Jommekes die ik er soms kreeg, de lieve mensen, en ook hoe ik daardoor wist dat de huizen in deze straat best mooi waren, en ik daarom enthousiast was toen dit huis hier te koop kwam. Rest in peace R., het zijn mooie herinneringen.

Het was een was een bizarre Tour, een Tour vol opwinding en verrassingen, bepaald niet in positieve zin. Maar toch bleef ik graag kijken, op een enkele rit na waar het even niet meer hoefde. Mooi dat Boonen twee keer kon winnen, mooi dat hij de groene trui heeft. Hopelijk verliest die niet van z’n glans door wat er allemaal in deze Tour gebeurde. Hopelijk kan hij deze mooie prestatie later nog eens herhalen, in een propere Tour.

Het zal wennen zijn, de komende dagen, zo zonder Tour op TV en in het nieuws.

’t Is me toch wat, schilderwerken in het huis. Eerst moet alles wat in de kasten en rekken en schuiven zit, naar boven. En de CD’s, niet te vergeten. Dan is de woonkamer geschilderd, en moet alles weer naar beneden. Het lijkt zo nutteloos, als je ermee bezig bent. Ik wil niet weten hoeveel keer ik de trappen op en af geweest ben. 38 stuks, naar de kamer van Milan, waar de CD’s stonden.

Maar goed, we zijn er zo’n beetje door. Nog 4 volgeladen curverbakken, die vandaag nog naar beneden en opgeruimd moeten worden. Gisteren hebben we van ons hart een steen gemaakt, en heel veel nutteloze brol weggegooid. Een buttload aan MP3’s die toch ergens op onze PC staan. Films waar we nooit nog eens naar gaan kijken. Verouderde software. Dozen met spullen voor de PC. Hamsteraars dat wij zijn. Ongelooflijk. Maar nu niet meer.

Nu zitten we hier dus gezellig achter ons muurke CD’s. Fotootje volgt nog wel eens. En vandaag ga ik papieren opruimen. Oh the joy.

Ik was de afgelopen dagen content dat de TV tijdens de werken vaak op zijn plekje kon blijven staan, zodat ik tijdens het schilderen kon luisteren en af en toe ook kijken naar de Tour. Dat Vinokourov zaterdag de tijdrit won, daar kon ik ergens nog inkomen. In die inzinking van zondag al helemaal. Een half uur kwijt. Maar gisteren keek ik met groeiende dégout naar zijn prestaties. En dat daar in de commentaren geen gewag gemaakt werd van enige referentie naar Floyd Landis vorig jaar.

Om dan daarstraks het nieuws te zien, met openvallende mond, maar tegelijk met een gevoel van bevestiging van een vermoeden. Hoe kan, in godsnaam, een coureur tijdens een koers als de TdF zo stom zijn om zich te doperen? Die weet toch dat, als hij door zijn stommiteit de rit wint, hij linea recta naar de dopingcontrole moet? Dat de kans groot is dat er een tussentijdse controle is? Een onverwachte controle? Een random controle?

Kalf. Dat doe je je ploegmaats niet aan, want die worden ook uit de Tour geknikkerd. Wat moet zo’n Klöden denken, die zich nog opofferde om bij His Vinokourovness te blijven. Wat moeten al die fans denken. Wat moeten al die kijkers denken. Wat moeten al die liefhebbers denken. Wat moeten al die sceptici denken. Merde. Ik vind het gewoon walgelijk.

Maar morgen kijk ik wel weer naar de volgende bergrit. Want ik blijf het een mooie sport vinden. Als er een mooie winnaar is.

’t Is hier een beetje doods, niet? Dat ligt niet aan de Gentse Feesten, want daar hebben we onze kop niet vertoond (op een etentje na). We zijn zelfs springlevend! Zo springlevend dat de woonkamer bijna klaar is: nog een balk verven, nog wat retoucheren hier en daar, de verf van de gordijnbak wassen (don’t ask), plinten zetten, en dan is het klaar. Kan alles weer op zijn plaats gezet worden. Geen gesleur meer met rekken, bureau’s, zetels, dat monster van een kast… ik zal binnenkort eens een fotootje publiceren. Want we zijn trots op ons werk!

Of ik daarna weer enthousiast ga bloggen, zal een beetje aan de verdere vorderingen liggen: ergens in de kelder ligt nog een rol glasvezelpapier waarmee we de keuken gaan behangen, en de verf is al aangeschaft. Dat moet deze zomervakantie ook nog gebeuren! We weten wat gedaan…

Vandaag hebben we dan toch de Gentse Feesten zo’n beetje zijdelings aanschouwd. Er zat namelijk een uitnodiging in mijn postbus om eens te gaan eten deze avond, in de vroege vooravond dan wel, bij één of andere Turk in het Oudburg. Wij meteen enthousiast, voor een etentje bij de Turk hebben we veel over.

Nic dus vanmorgen extra vroeg gaan werken, zodat we op tijd konden vertrekken. Oeps, reed die bus toch helemaal anders rond dan verwacht, en mochten we de Korenmarkt over. En de Lange Munt door. Maar goed, dat lukte wel.

Bij Örnek was veel plaats, daar hebben we dan een portie mezze verorberd, en daarna een scampipannetje. Lekker, en veel! Nog een koffie na, en dan zijn we, flink als wij nu eenmaal zijn, helemaal te voet naar huis gegaan. Eerst omdat we geen zin hadden nog eens de Korenmarkt over te steken, en eenmaal we in de buurt van de Dampoort waren, leek die warme en dichtbevolkte bus ons niet zo aanlokkelijk, en zijn we dan maar helemaal te voet naar huis gestapt.

Dat was dan onze portie Gentse Feesten voor dit jaar!

(ja, ik weet het, we zijn niet normaal)

In de late namiddag kwam een stroompanne op kousevoutjes aangeslopen. Zo opeens werd het scherm van mijn flaptop een beetje donkerder. Hm? Eens gaan kijken naar het klokje van het fornuis. Zo dood als een pier. Stroompanne. Duh. Vermits ik geen klik gehoord had van de hoofdschakelaar, vermoedde ik dat het wel algemeen zou zijn. En zo hoorde ik al snel, op straat, ‘edde gaa nog elektriek? Nieje!’.

En toen werd het best gezellig. Samen met de buren op straat een klapke doen. Zo heb ik mijn portie plat Gents weer gehad. En mijn portie kommeren op stroat uuk. Dat de madam van de slager moet bevallen. En die van hiernevenst in augustus. En die van hier rechtover in oktober. Of zoiets. En allerlei dolle verhalen over de stroompanne. Want daar was iets, de brandweer was met loeiende sirenes gepasseerd.

Den elentriek is ondertussen terug, en dankzij ’t internet weten we ook al wat er gebeurd is. Snel, toch? En er was toch iets van aan, van al die wilde verhalen.

Wijzelve zullen er niet veel in levenden lijve te vinden zijn, vrees ik, wegens te druk met werken en te asociaal, maar wat ik in ’t echt niet meemaak, haal ik virtueel in op Gentblogt. Daar wordt dezer dagen namelijk met man en macht gewerkt aan verslaggeving van de Gentse Feesten, en die verslaggeving mag er zijn! Voorbeschouwingen, recensies, massa’s foto’s en filmpjes, nauwelijks bij te benen!

Het was weer enkele dagen geleden dat ik hier nog eens iets geschreven had. Niet omdat er geen inspiratie was, wel omdat het heel druk geweest is.

De werken in de woonkamer vorderen gestaag. Gisteren heeft Nic het plafond geschilderd, en ondertussen heb ik het behangpapier in de keuken afgetrokken. De eerste laag verf op het plafond dekt vrij goed, daar moet enkel nog eens overgegaan worden om te retoucheren. Planning: dat woensdag doen, en op 2 avonden tussendoor de schouw. Dan kunnen we in het weekend samen aan de slag gaan om de muren te schilderen (het plafond was niks voor mij, hoogtevrees) (lach niet zo zeg). We hebben vandaag tot onze grote opluchting een stelling op de kop kunnen tikken voor de rest van de schilderwerken!

En gisteravond kwam 3/4e van ons kroost terug van Tsjechië. Ophalen in Londerzeel, en gezwind naar bed, want het was al laat. Vandaag dan een heel drukke dag met het ophalen van de pasjes en SiS-kaarten (onnozelaars dat we zijn, zo altijd vanalles vergeten), spullen uitpakken, en spullen inpakken. Want om 14u vertrokken J&M met hun papa voor 14 dagen, en om 17u brachten we J&L naar hun mama voor 14 dagen.

Nu is het hier weer onwezenlijk stil. Maar we hebben allebei de rust gevonden om daar met volle teugen van te genieten. Batterijen op te laden. En te werken, natuurlijk 😉

Ik had er eigenlijk maar weinig zin in, in Windows Live Writer uitproberen. Wellicht omdat dat ‘Windows’ me er teveel aan was. Ondanks het feit dat ik regelmatig positieve ervaringen van gebruikers erover las. Mja. De koppigaard in mij zeker.

Tot ik gisteren op de WP blog op een artikeltje over Windows Live Writer botste. En dan ben ik maar overstag gegaan.

En kijk eens aan, het bevalt me. Het bevalt me zelfs heel erg. Heel veel mogelijkheden, intuïtief in gebruik (alleen die categorieën, dat was even zoeken), mooi qua interface nog ook…

Ik postte al een tijdje vanuit het dashboard van m’n blog zelf, omdat ik problemen had met BlogDesk (om één of andere redenen werden de comments steeds uitgezet bij het posten van een artikel), maar ik heb toch liever een applicatie van waaruit ik kan posten. Vanaf nu Windows Live Writer, jaja.