Skip navigation

Monthly Archives: maart 2007

’t Is erg. Sommige mensen behandelen me als – ik zou zeggen str*nt maar dat riekt en ze bekeken me niet dus dat was het niet – lucht, en ik laat het dan nog aan mijn hart komen ook. Ik zou gewoon hetzelfde moeten doen en er eens mee lachen.

Soit. De paasvakantie is bezig en ik ga me verder niet meer ergeren.

Advertenties

Wekenlang heb ik afgeteld. Het is begonnen meteen na de krokusvakantie. Nog 5 weken, en het is paasvakantie. Nog 4 weken, en het is paasvakantie. Enzoverder. De kinderen telden mee. Vandaag is het eindelijk zover. Paasvakantie!

Blijde gezichten bij het thuiskomen. Oef, vakantie! Hehe, goed rapport. En nu, foert school! Janna en Milan een weekje naar Chaam, anderhalve dag thuis, en dan naar papa. Jens en Lies een weekend thuis, twee dagen bij meme en opa, een dagje thuis (en naar Chaam), twee dagen bij meme en opa, een dagje thuis, en dan naar mama.

Voor ons geen verlof (behalve paasmaandag en de vrijdag erna), maar toch voelt het aan als verlof. De kinderen moeten niet vroeg de deur uit, geen schoolsleur, geen judo, geen muziek- en traversoles, geen kine… en dat voor 2 weken. Ook voor ons voelt dat als een beetje vakantie aan. We gaan ervan genieten, da’s zeker!

Leuke vraag. (via Nick Bradbury’s Share)

Mijn permanent age moet 22, 23 jaar zijn. Zoiets. Geen 18. Toch wat ouder dan dat, iets meer levenservaring. Ik voel me zo vaak jonger dan ik ben, in mijn gedachten dan toch. Mijn lijf, da’s iets anders. Ik vraag me vaak af of mijn moeder zich ook zo voelde op die leeftijd, of toen ik zo oud was als Janna nu is.

En ik leef niet in het verleden. De meeste herinneringen kunnen voor mij zo’n beetje de pot op. Ik krijg het van al dat nostalgisch gedoe. Now rules. En wat de toekomst brengt, dat zullen we ook wel zien.

Sommige fietsers hebben dezelfde irritante manieren als sommige automobilisten. Voorbijsteken, en dan trager gaan rijden. Tot tweemaal toe. Op de fiets zitten SMS-en en bellen. Was ik content dat een tegenliggerende voetganger haar in de Lammerstraat een pinnige opmerking toevoegde. Dan hoefde ik het niet meer te doen 😉

Vanmorgen dus lustig met vers opgepompte bandjes naar ’t werk gefietst.

Deze namiddag lustig weer naar huis, met al even een ?? toen ik de oprit van ’t werk afreed. Dat voelde raar. Om dan in de St.-Pietersnieuwstraat te constateren dat mijn achterband plat stond. Dus nog meer dan 2km zo naar huis.

Weeral! Alweer! Ik heb meer platte banden dan waddanders. Hop, naar de fietsenmaker. Nee, ik kan geen platte band herstellen. Al zeker geen achterband. Mijn collega wel, maar ik ga haar niet wéér vragen om mijn band te herstellen. Urgh.

Het is misschien omdat ik ziek geweest ben, daardoor de hele zondag verslapen heb en gisteren ook nog een paar uiltjes geknapt heb, dat de wissel naar het zomeruur mij compleet ontgaan is. Ik heb er niks van last van, opstaan valt me niet lastig, bij het slapengaan ben ik even moe als anders. Gek. Alleen al die klokken verzetten is altijd een hele klus.

Vandaag ben ik ongeveer beter. Nog een wee gevoel in de buik, weinig eetlust, en wat lamlendig. Maar goed genoeg om te gaan werken. Met de fiets, want aan het mooie weer kan ik niet voorbijgaan. Ik vrees wel dat ik sommige stukken te voet zal moeten doen.

Amai, het was lang geleden, maar nu ben ik toch deftig geveld. Vrijdag al een beetje symptomen, gisteren ging het nog redelijk tot ik ’s avonds dan echt misselijk was en buikkrampen had. Een heel slechte nacht, waarin de misselijkheid en buikkrampen verdwenen, maar een algeheel griepgevoel toesloeg. Ik kon mijn draai niet vinden: woelen en wroeten in bed, beetje in de zetel gaan liggen, weer naar bed, terug naar de zetel… ik heb vele uren zien passeren, ook het onbestaande uur tussen 2 en 3.

Vandaag heb ik grotendeels verslapen in de zetel. Het is blijkbaar een halve buikgriep: zonder kotsen of diarree maar wel met een buik die ambetant doet, zonder koorts, maar met pijnlijk lijf. Morgen thuisblijven, denk ik.

Op de site van de Academie E. Hullebroeck staan foto’s van de generale repetitie en de uitvoering van de voorstelling Klein groen koffertje waaraan Janna meedeed. Zelf staat ze er niet op (wel eens ergens haar achterhoofd) maar het zijn leuke beelden van die gigantische bende op het podium.

Janna is vanmorgen naar de orthodontist geweest, en toen ik thuiskwam lag er een briefje klaar met de volgende afspraken. Op 2 juli 2007: ‘sloop’, zo staat letterlijk op het briefje. Sloop!

Maar woehoe, op anderhalf jaar tijd zal ze dus verlost zijn van die ellendige beugel. Dat ging snel, veel sneller en vlotter dan verwacht. Ze zal content zijn!

En ik die dacht dat hokjesdenken meer tot de katholieke signatuur toegerekend kon worden (op zich is dat al hokjesdenken, niewaar), maar het is blijkbaar ook des vrijzinnigen.

Twee jaar geleden was het Janna’s lentefeest, en via de school vierde ze het Feest van de Vrijzinnige Jeugd. Dat vond ze een fantastische dag, met workshops en veel creativiteit en alle klasgenootjes, een dag met inhoud, meer dan enkel een feestje.

Nu dacht ik dat Milan misschien wel hetzelfde kon doen. Maar: ondertussen zit hij in een katholieke school. Gevolg van weinig keuze in het buitengewoon onderwijs, en de stads- en gemeenschapsschool volgens verschillende bronnen niks voor hem.

Dus, dacht ik, ik bel naar zijn oude school De Wijze Boom, en vraag daar of het mogelijk is dat Milan samen met zijn oude klasgenoten het Feest van de Vrijzinnige Jeugd viert. En dan moest ik nog even verderbellen, naar de juf zedenleer, en naar het Geuzenhuis

Blijkt dat dat niet zo simpel is. Dat dat eigenlijk enkel is voor kinderen die in het gemeenschapsonderwijs zitten. Maar dat er wel uitzonderingen gemaakt worden, en dat het overwogen zal worden. Mja. OK. Het kind is niet gedoopt, maar dat is blijkbaar onvoldoende. Wordt dus vervolgd…

Tijdens mijn ritje met de bus naar het werk (’t is veel te slecht weer voor deze mooi-weer-fietser om met de fiets te gaan) rijd ik langs dat nieuwe appartementsgebouw in de Jozef Kluyskensstraat. En daar zie ik mensen zitten in hun appartementje, op het gemak in de zetel hun gazet lezend. Of samen aan het ontbijt, mevrouw onbestemd naar buiten starend, meneer zijn gazet lezend. En dan ben ik jaloers. Dan wil ik niet op die bus van 8u15 richting werk zitten. Dan wil ik ook thuis zitten, rustig mijn gazet lezend met een kop koffie erbij.