Skip navigation

Category Archives: kroost

Na een zalige, deugddoende, rustgevende zomervakantie, zijn we weer vertrokken voor een rit van 10 maanden op de school-rollercoaster. Met wisselende goesting.

De ouders hebben er niet zoveel zin in. De ochtenden gaan wel goed, maar de afterschool uren zijn nogal energieverslinders. Zeker die eerste week: stapels formulieren invullen. Elk jaar hetzelfde, Ć©lk jaar hetzelfde zeg ik u! Naam, adres en telefoonnummer van de huisarts. Honderdduust keer heb ik dat al ingevuld. Kunnen ze dat in godsnaam niet zelf bijhouden? Ieder jaar weer die discussie over die groene en rode kaart. Kunnen ze die grotere kinderen niet wat meer als grotere kinderen behandelen? Soit. Kaften, millions of boeken kaften, dat komt daar ook nog eens bij. Hoera voor die grotere kinderen, die doen dat zelf. Of die moeten dat zelfs niet eens doen.

Janna: geen goesting. Veel te veel vrienden en vriendinnen veranderd van school. Saai. Gaat een zwaar 5e middelbaar tegemoet. Heeft een vreselijk lessenrooster, alle dagen een achtste uur en de woensdag een vijfde uur. Met LO op dat moment. Fun.

Milan: had het meest goesting van de hoop. Vond de eerste dag ook leuk. Zal zijn favoriete leerkracht als klastitularis hebben, en zijn beste vrienden zouden bij hem zitten. Elektriciteit ziet er interessant uit. Zal nog steeds weinig moeten uitvreten, heeft nog steeds de leerstof van taal en wiskunde al gezien vroeger.

Jens en Lies: viel wel mee qua goesting, en kwamen zeer enthousiast thuis. Leuke juf. Joepie, Frans. Zitten in het 5e leerjaar, dus het zal werken worden, het 5e leerjaar is nu eenmaal niet van de poes. We zijn benieuwd.

We kunnen beginnen aftellen naar de volgende zomervakantie šŸ˜‰

Advertenties

Vandaag hadden we tot ons groot jolijt (not, geen van de drie had goesting) een afspraak bij de orthodontist.

Janna voor een na-controle, alles staat nog naar behoren. Even gevraagd hoelang ze die controles nog moet hebben: tot ze 21 is. Duh.

Milan is ons volgende beugelbekje. Gelukkig start de behandeling niet tijdens de vakantie, daar heeft niemand zin in. Eerste afspraak op 2 september, voor foto’s en afdrukken en bekijken hoe de behandeling zal verlopen. En daarna wordt de beugel pas geĆÆnstalleerd. Hij zal wel langer moeten dan Janna, er is niet alleen tandcorrectie, maar ook kaakcorrectie. Oh the joy.

Bij Janna was beugeldragen een evidentie, zowat iedereen in haar school had er op een bepaald moment wel eentje. Bij Milan is dat al wat minder, daar zie je nauwelijks jongens met beugels. Maar toch, zijn vriend zal toch ook binnenkort een beugel dragen, best wel een opluchting, vind ik.

Maar nu nog even beugelloos genieten van de vakantie.

En we moesten niks betalen vandaag. Hihi.

Het aftellen loopt zo stilletjes aan naar zijn einde toe. Nog Ć©Ć©n dag, en het is vakantie. Hiep hiep hoera!

De resultaten van Janna zijn al binnen, en die zien er heel goed uit. Geen enkele buis, en voor de hoofdvakken goede punten. Ze heeft ook superhard gewerkt, ze heeft echt goeie punten verdiend! Het ophalen van het rapport is enkel nog een formaliteit.

Zo meteen naar het oudercontact van Milan (ik, samen met Milan), en naar het oudercontact van Jens en Lies (Nic). We zijn benieuwd!

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Ik lag in een deuk vanmorgen toen ik dit zag… tsja, als moeder van tieners heb je al zowat het hele scala erdoor gejaagd. En herken je de rest van vroeger. Of van bij anderen.

Mijn zotte dochter heeft weer eens een blogje šŸ˜€

Nadeel van het wonen naast mensen die deel uitmaken van het lesgevend heir?

Die hebben tijdens de examens blijkbaar veel tijd. Om te verbouwen. Om te kloppen, hameren, dagenlang te schuren met een elektrisch machien (dat alles de vorige 2 of 3 examenperiodes), en chappe te gieten, uren aan een stuk met een lawaaierige camion voor de deur (vandaag).

Dat is vooral een nadeel als je zelf een studerende dochter midden in de examens hebt. Die de PC uit laat, en dus ook geen muziek opzet. En zich al studerend zit te ergeren aan het lawaai. En wij met haar.

… worden groot.

Eentje is vanavond naar een concert in Brussel. Het andertje ging na school helemaal alleen de stad in om een cadeautje te kopen voor zijn zus haar verjaardag.

Genieten dat ik daarvan doe, van die kinderen die groter en steeds zelfstandiger worden. Ik had dat nooit voor mogelijk gehouden.

Janna is jarig vandaag, hoera! Het is het jaar van de mooie getallen, ik 40, zij 15.

De uitgerekende datum was mijn verjaardag. Spannend! Maar het spande zeer inderdaad, alles zat potdicht, en het kind was niet van plan er snel uit te komen. Er kwamen na een paar dagen regelmatig telefoontjes, zo van “hela, zijde gij nu nog nie bevallen?”. Of opmerkingen bij de kruidenier of de slager, zo van “loopte gij hier nu nog?” Jaja. Gelukkig was ik graag zwanger, en had ik nauwelijks last van kwaaltjes. Het lastigste vond ik dat ik zelf nauwelijks nog mijn veters dichtkreeg, met die giga-buik.

Maar zo’n dag of 9 na de uitgerekende datum begon het toch te rommelen in die buik. Zou ze? Na een tijdje kwamen de weeĆ«n vrij regelmatig, ja dus, ze zou. Thuis hield ik het niet meer uit, en ik werd helemaal ongemakkelijk van het idee om in een weeĆ«nstorm in de auto te moeten zitten, dus hup naar de kliniek. Rond 22u was ik daar geĆÆnstalleerd in de arbeidskamer.

Waar men me natuurlijk meedeelde dat het nog wel even zou duren. Na een paar uur werd echtgenoot zelfs naar huis gestuurd, ga thuis nog maar wat slapen meneer, het zal niet voor direct zijn. En eigenlijk was ik opgelucht, want ik kreeg de zenuwen van zijn gewroet in die zetel met similileer, dat kraakte en piepte langs alle kanten.

Tegen een uur of 6 begon het zwaar te worden, tegen 7u was echtgenoot terug. Ik had me voorgenomen om zonder verdoving te bevallen, dus moest ik doorbijten. Maar het werd zo stilaan onhoudbaar, ik wist niet meer hoe ik me moest houden van de pijn. Tegen half 8 heb ik toch om een epidurale gevraagd maar… toen was het te laat. Ik had al 8 cm ontsluiting, het zou wel snel gaan. Ik kreeg een middeltje toegediend dat de ergste pieken zou wegnemen, maar daar heb ik heel weinig van gemerkt. Vanuit mijn bed zag ik de zon opkomen, een prachtige hemel boven Gent, dat herinner ik me nu nog.

Dat ‘snel gaan’ was ook relatief, het duurde nog een kleine twee uur voor ik volledige ontsluiting had. Half van de wereld was ik zo, toen ik naar de verloskamer gerold werd. Eerder was me al verteld dat Janna een ‘sterrenkijkertje’ was. Wat wil zeggen dat ze niet in de ideale positie lag: wel met het hoofdje naar beneden, maar niet met haar ruggengraat tegen mijn ruggengraat aan. Met haar gezichtje naar boven dus, kijkend naar de sterren als ze ter wereld kwam. En dat ze niet in ideale positie lag, dat zullen we geweten hebben. Ik heb geperst en geperst, maar het ging nauwelijks vooruit. Na een uur begon haar hartslag weg te zakken (gelukkig dat ik half van de wereld was, de stress daarrond heb ik niet bewust beleefd), en werd er besloten haar met de vacuĆ¼mpomp sneller te laten komen. Vanaf dan ging het heel snel, knip knip, pomp op haar hoofdje, en floep (nah ja) ze was eruit, om half elf ’s morgens. Een heel alert meiske, zo mooi, met de nodige vingertjes en teentjes, dat geen hinder ondervonden had van de trage laatste fase van de bevalling en de vacuĆ¼mpomp (behalve een tjsoepke op haar hoofd dat een dag later alweer verdwenen was).

Uiteindelijk is de bevalling zwaarder gebleken voor de mama dan voor het kindje. De draadjes van de knip zijn te vroeg verwijderd, waardoor de wonde terug opengegaan is, en als gevolg daarvan heel traag genezen. Ik heb nog wekenlang pijn gehad. In het ziekenhuis stond ik voor mijn bed te draaien en te keren, ik wist begot niet hoe ik erin kon geraken zonder te vergaan van de zeer. Tot een week of zes na de bevalling heb ik overal een kussentje meegesleept, op een gewone stoel zitten, ging niet.

En het baby’tje? Daar had ik de handen vol mee. ‘A zo ne kwik, daar gade nog wa mee tegenkomen’, zei Ć©Ć©n van de vroedvrouwen. En gelijk had ze. Nog voor ze een week oud was kon ze haar hoofdje opheffen als ze op haar buik lag. Je moest ze goed vasthouden, want ze had een soort kikkersprong waarmee ze weg was als je niet bij de pinken was, gevaarlijk madam! Er was leven in huis gegarandeerd vanaf dan!

Zoals beloofd, oudercontact, van Milan.

Milan gaat sedert een maand naar het middelbaar. Naar het beroepsonderwijs. Waar ik met een zƩƩr bang hartje naar uitkeek.

Een maand verder kunnen we evalueren: het is zwaar, maar het is te doen. Hij doet het graag, hij gaat met heel veel plezier naar school. Ondanks de heavy stuff die rond zijn oren vliegt. Wat dat kind daar allemaal meemaakt, je houdt het niet voor mogelijk.

Dingen in de trant van: op vrijdag krijg ik na de schooluren een SMS van hem, “ze gaan hier vechten, ik maak dat ik weg ben”. Hadden een paar gasten over de middag boel gehad, en elkaar beloofd van het aan de bushalte uit te vechten. Op school hadden ze er lucht van gekregen, de politie gebeld, en na school stonden er 4 politiewagens aan de bushalte. Milan is dan gelukkig zo verstandig van zich uit de voeten te maken, en niet te wachten om toe te kijken.

Fysiek geweld is er genoeg, vaak zonder reden. Elkaar slaan, meppen… zomaar voor de lol. Elkaar pesten, ambeteren… noem maar op.

Maar goed, hij gaat nog steeds graag, hoewel hij tegen het einde van de week pompaf is. Hij vindt de praktijklessen de max, de theorie valt goed mee want hij zit wel een eind voor. Dat komt wel goed uit, dat hij al zijn energie kan steken in zich handhaven, en dat hij momenteel niet teveel energie moet steken in de leerstof. Anders was het echt wel te veel.

Op het oudercontact staan we in de refter te wachten tot we bij zijn klastitularis mogen gaan. Komt er een leerkracht op me afgestapt: “Mevrouw, gij hebt echt wel een crĆØme van een zoon”. En ze is weer weg. *bloos bloos* Bij de klastitularis ook niets dan goeds, Milan is de eerste van de klas, is altijd in orde (wat van de anderen niet altijd gezegd kan worden), is altijd beleefd, doet het goed… fantastisch.

Na alle zorgen die ik me erover gemaakt heb, is dit echt wel een opluchting van jewelste. Goed begonnen is half gewonnen, en hopelijk blijft het ook zo. Het loopt niet altijd even van een leien dakje, maar het loopt wel veel beter dan ik verwacht had. Ik heb een tevreden kind, en daar ben ik blij om.

Ik zou er uren over kunnen vertellen (zoals Milan ook tegen mij doet), maar dat zal ik hier maar zo laten. Graag met z’n allen duimen dat het zo goed blijft gaan! Danku!