Skip navigation

Category Archives: muziek

Ik ben niet goed in het schrijven van boekbesprekingen. Ik ga dat hier dus ook niet doen.

Maar, Just Kids, geschreven door Patti Smith, over haar relatie met fotograaf Robert Mapplethorpe, ik kan het u alleen maar aanraden. Twee mooie mensen, twee fascinerende levens, creativiteit in overvloed in en rond hen, Patti Smith die goed, levendig, ontroerend en raak schrijft: lezen, dat boek. Nu.

In het laatste deel zocht ik tijdens het lezen de foto’s op het internet op, hoewel de meesten me levendig voor de geest stonden.

De cover van het album Horses, door Robert Mapplethorpe

Advertenties

Nog één keer Elbow, de laatste keer, dat beloof ik. Maar na mijn drie favoriete clipjes, moet mijn favoriete nummer van Elbow komen, toch? Ja dus. Met de perfecte openingszin:

I’ll be the corpse in your bathtub…

fantastisch vind ik dat. Een nummer met een opbouw om u tegen te zeggen. Rustig opbouwend naar een hevige explosie. Het clipje stopt ergens middenin, maar dat komt omdat het clipje hoort bij de geamputeerde single-versie, terwijl de album-versie zoveel mooier is.

En als ik nog iets mag wensen, dan is het dit: ik benijd diegenen die ooit Coldplay zagen met Elbow als voorprogramma, in zaal. Dat zou ik ook nog wel eens willen meemaken.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=5jECvwTj9bM%5D

Elbow? Elbow! Meer Elbow! Meer fijne filmpjes! Weer zo’n grappig ding…

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=c27xUxK63mU%5D

Het laatste nummer van mijn 30-day Song Challenge was Fugitive Motel van Elbow. Met een fantastisch mooi clipje. Maar Elbow heeft ook heel grappige clipjes. Met van die typische, zalige, Engelse humor. Zoals bij Fallen Angel, de max van een filmpje. Niemand kijkt zo vuil als Guy Harvey, niet normaal!

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=MvAJw4RetUs%5D

Nu gaan we vals spelen. Behoorlijk vals spelen. Ik weet namelijk geen liedje van deze tijd vorig jaar dat ik leuk vond. Gezocht, niet gevonden. En daarbij: niets van Elbow in deze 30 dagen? Dat kan toch niet! Dus, hier komt Elbow, en Elbow heeft niets te maken met deze tijd vorig jaar. Elbow is gewoon mooi. En, Elbow maakt mooie clipjes. Dit is niet mijn favoriete nummer van Elbow, maar dit is wel mijn favoriete clipje van Elbow. Ik vind dit mooi. De emoties die erin zitten, de kleuren, de warmte, de nonchalance, de verveling, de passie. Die sprong in dat water, daar krijg ik kippenvel van. Die kleine humoristische steekjes, vind ik ook fantastisch. Mooi mooi mooi.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=pJDf1atIuBc%5D

Het eerste wat in me opkwam: Funky Town van Lipps Inc. Disco baby! Niet dat ik zo into disco was toen. Ik herinner me dit vooral van op de kermis op de Dries in Wondelgem. Ach, ik had zoveel kunnen kiezen. Gelijk wat van Raymond van het Groenewoud (Kamiel in België!), Urbanus, The Police, Zangeres Zonder Naam, Queen, Patti Smith, Nana Mouskouri, Neil Diamond, Mireille Mathieu, The Beatles, Boudewijn de Groot… maar toch: Lipps Inc.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=5CImrIKNmBo%5D

Ik zit een beetje vast met twee opdrachten waar ik niks mee kan. Een song die me schuldig doet voelen? Huh? Geen idee. Dan zwier ik hier maar iets tussen wat ik heel mooi vind… verder geen commentaar nodig.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=tM1rSTOs7Zs%5D

Ik hou het bij de stem als instrument. Er zijn veel liedjes die ik graag zou kunnen zingen, er zijn zoveel mooie stemmen. Ik ben niet zo’n fan van zangeressen, het moet al heel erg mijn goesting zijn voor ik er iets voor kan voelen. Eén van de zangeressen die ik heel graag hoor, is Harriet Wheeler van The Sundays. Een heel mooi, lief stemmetje… dit gecombineerd met prachtige popliedjes: meer moet dat niet zijn. En als er een liedje is dat ik graag zelf zou kunnen zingen, is het Can’t Be Sure. Ondertussen al meer dan 20 jaar oud, maar het nummer staat nog steeds als een huis.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=yARVs1ZNLjU%5D

Oei. Probleem. Ik speel geen instrument. Het enige wat ik ooit speelde was blokfluit, op school. Bilitis, staat me voor, maar als ik daar naar terugluister, klopt dat gelijk niet. Maar, toen viel het centje: een stem, dat is ook een instrument. En ik kan wel een beetje zingen. Een beetje: ik kan toon houden, maar verder vind ik het weinig spectaculair. Mijn bereik zou wel wat groter mogen zijn, vind ik dan altijd. Maar ik doe het wel graag. Op mijn eentje, ik heb niet graag dat er geluisterd word. Tijdens mijn zoektocht naar een liedje dat ik vrij goed kan meezingen, kwam ik een pareltje tegen. Grijns grijns. De max. Split Enz (de broertjes Finn, remember) live op Pinkpop in 1980, en nog een vrij behoorlijke opname ook (zal wel van TV komen). Pinkpop Indoor, nooit geweten dat dat ook bestaan heeft. The Enz is hier niet op zijn gekst, ze zijn ooit véél gekker geweest, maar ze zien er toch nog altijd grappig uit. En jong, menskes, jóng! ~zucht~ In ieder geval, dit nummer komt van True Colours (laser-etched!), waar ik altijd heel graag mee meegezongen heb. Enjoy!!

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=n39zxSfx7vY%5D

Op sommige opdrachten zit ik dagenlang te kauwen, bij andere weet ik meteen iets. A song that makes you laugh, dat moest iets van Sheik Yerbouti van Frank Zappa zijn, dat leed geen twijfel. Daarop staan hilarische – én fantastisch goede – dingen. Bobby Brown, tja, dat ligt veel te veel voor de hand, er zijn nog zoveel leuke dingen op dit album. Jewish Princess? Broken Hearts Are for Assholes? Nah, laten we het maar bij I’m So Cute houden. Gelachen dat ik hiermee heb, met dat album. De eerste luisterbeurt was een echte ontdekking. Herinnert me aan een periode in de hogeschool, die periode dat we dat meisje achter ons Animal noemden (ze was even lelijk), dat we last hadden van watervlooien, van filosofie, van een acuut gebrek aan goesting om ons te conformeren naar de norm van de school.

A-ren-nen-nen-ah-ren-nen-nen
A-ren-nen-nen-uh-rennda
A-ren-nen-nen-ah-ren-nen-nen
A-rennda-rennda-rahhh

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=W4hI-byPFeM%5D