Skip navigation

Monthly Archives: oktober 2008

Janna had een boek van Anthony Horowitz gelezen (danke Veerle) waar ze heel enthousiast over was. En dat moest ik dus ook lezen.

Ik had het opzijgelegd omdat ik al twee boeken aan het lezen was, maar ben er dan toch maar in begonnen. Want ik ben al een hele tijd bezig met boeken die niet makkelijk lezen. Rebus in het Engels (niet doodmoeilijk, maar toch moeilijker dan pakweg Elizabeth George), Ian McEwan in het Engels (gene kak maat), Strikt vertrouwelijk van James Ellroy (waar ik maar niet mee wegraakte), en het heel mooie De spoken van Jef Geeraerts van Eleonore Vigenon (zalig uitgegeven met paarse kaft en paars leeslint, zoals gezegd heel mooi, maar geen echt doorleesboek). Ik was echt toe aan een boek dat ik eens in één ruk (of een paar avonden bij deze) kon uitlezen, dat lekker wegleest, dat noodt tot verderlezen wegens spannend, en daar voldeed Raven’s Gate dus helemaal aan.

Hehe! Nu kan ik weer rustig verderdoen met mijn geploeter in andere boeken.

Advertenties

We verdienen een beloning. Echt waar.

We zijn naar Ikea geweest, om bureaustoelen voor Janna en Milan, een cadeau voor 2 gelegenheden (verjaardag en sint voor Milan, sint en nieuwjaar voor Janna wegens zij al naar Simple Plan voor haar verjaardag).

En waarom verdienen we een beloning? Omdat we alleen bureaustoelen meehebben, en niets anders. Geen pottekes, geen pannekes, geen kussens, geen handdoeken, geen dozen, geen…

… ow shit…

wacht.

We hebben nog twee rollen inpakpapier mee.

Daar gaat onze beloning.

Maar eigenlijk hebben we ze toch verdiend, want inpakpapier is nodig in deze barre tijden van verjaardagen en sint en kerst en nieuw en nog meer verjaardagen.

Toch?

Op het werk hebben we een soort wisselbeker. Een bloempot, waar een papieren bloem in zit. En die verhuist iedere keer naar het bureau van de jarige.

Vandaag was het mijn beurt. De bloempot prijkt op mijn bureau. En we hebben gezellig samen brownies gegeten. Jammer dat er niet veel volk was, volgende week zijn de brownies namelijk allemaal op!

De bedding van tram 4 is dus verlegd, die rijdt nu langs ’t Scheld.

Haha, het Glazen Huis komt dit jaar naar Gent, meer bepaald op de Zuid. Zal ik het eens in levenden lijve kunnen meemaken, want ik passeer er om te gaan werken, en de maandag en dinsdag ga ik zeker werken. Eens zien of de collega’s te porren zijn om centen in te zamelen, dan ga ik die afgeven!

Zal ik eens een voorspelling doen? Maandag liggen alle servers van Live Nation zo plat als een vijg. Haha, als dat geen open deur intrappen is. Zelfs een bende ouwe rukkers als AC/DC krijgt die servers al plat.

Al goed dat Metallica me geen beetje interesseert (understatement), of ik zou me weer te pletter ergeren. En ik ben de enige niet, heh. Ook een open deur, maar allez.

Wat ik nu al een tijdje denk, lees ik vandaag hier en hier. Maar veel schoner verwoord natuurlijk dan ik het zelf zou kunnen.

Hup socialisten, schiet in actie, jullie moeten nú wakker worden en iets gaan doen. Nú! Hop! Chop chop!

Mijn blog treurt, mijn feedreader ontploft bijna van de ongelezen berichten.

Maar wat wil je. Zelf aan het bekomen van een vreselijke valling, mijn vent een vreselijke valling, dochterlief een exploderende oorontsteking, zoonlief 3 uur naar school geweest op anderhalve week tijd wegens luchtwegeninfectie met aansluitend oorontsteking… blergh.

Nog 3 dagen en ’t is weekend.

Zoals beloofd, oudercontact, van Milan.

Milan gaat sedert een maand naar het middelbaar. Naar het beroepsonderwijs. Waar ik met een zéér bang hartje naar uitkeek.

Een maand verder kunnen we evalueren: het is zwaar, maar het is te doen. Hij doet het graag, hij gaat met heel veel plezier naar school. Ondanks de heavy stuff die rond zijn oren vliegt. Wat dat kind daar allemaal meemaakt, je houdt het niet voor mogelijk.

Dingen in de trant van: op vrijdag krijg ik na de schooluren een SMS van hem, “ze gaan hier vechten, ik maak dat ik weg ben”. Hadden een paar gasten over de middag boel gehad, en elkaar beloofd van het aan de bushalte uit te vechten. Op school hadden ze er lucht van gekregen, de politie gebeld, en na school stonden er 4 politiewagens aan de bushalte. Milan is dan gelukkig zo verstandig van zich uit de voeten te maken, en niet te wachten om toe te kijken.

Fysiek geweld is er genoeg, vaak zonder reden. Elkaar slaan, meppen… zomaar voor de lol. Elkaar pesten, ambeteren… noem maar op.

Maar goed, hij gaat nog steeds graag, hoewel hij tegen het einde van de week pompaf is. Hij vindt de praktijklessen de max, de theorie valt goed mee want hij zit wel een eind voor. Dat komt wel goed uit, dat hij al zijn energie kan steken in zich handhaven, en dat hij momenteel niet teveel energie moet steken in de leerstof. Anders was het echt wel te veel.

Op het oudercontact staan we in de refter te wachten tot we bij zijn klastitularis mogen gaan. Komt er een leerkracht op me afgestapt: “Mevrouw, gij hebt echt wel een crème van een zoon”. En ze is weer weg. *bloos bloos* Bij de klastitularis ook niets dan goeds, Milan is de eerste van de klas, is altijd in orde (wat van de anderen niet altijd gezegd kan worden), is altijd beleefd, doet het goed… fantastisch.

Na alle zorgen die ik me erover gemaakt heb, is dit echt wel een opluchting van jewelste. Goed begonnen is half gewonnen, en hopelijk blijft het ook zo. Het loopt niet altijd even van een leien dakje, maar het loopt wel veel beter dan ik verwacht had. Ik heb een tevreden kind, en daar ben ik blij om.

Ik zou er uren over kunnen vertellen (zoals Milan ook tegen mij doet), maar dat zal ik hier maar zo laten. Graag met z’n allen duimen dat het zo goed blijft gaan! Danku!

Vanmorgen werd ik rond 20 voor 6 gewekt door mijn wederhelft, die met een lampje in een zeer donker huis ronddwaalde. Stroompanne. Voor de zoveelste keer. We wonen in Gent, jawel.

Ik ben dan nog maar even blijfen liggen, veel kon ik toch niet doen. Zelfs warm water is er dan niet. Rond 10 over 6 schoot alles ineens weer in actie. Joepie, elektriciteit!

Minder joepie: geen telefoon, noch internet. Wat dan bij mij garant staat voor een hoop gezoek en gevloek: waar zit het probleem?

Uiteindelijk Nic gebeld (met de GSM, ha ja), of die wist wat het kon zijn, en uiteindelijk heeft hij Telenet gebeld. Slecht nieuws: voeding van de modem kapot door de stroompanne. Duh.

Deze namiddag ben ik dan naar een computerwinkel/Telenetverdeler in de buurt gefietst, nieuwe voeding gekregen, en kijk! Telefoon! Internet! Juij!

Blijkbaar waren de voedingen zoals wij er één hadden nogal gevoelig aan dit soort dingen, en nu hebben we er een nieuwe en zwaardere gekregen.

En digitale TV, haha, toch. Zonder kosten. Helemaal gratis. Waaaaaaaaaaaaaaah!

Bart Steenhaut was een beetje enthousiast precies 🙂 Hij niet alleen, ik hoor zowat van iedereen die er was zeer enthousiaste geluiden.