Skip navigation

Monthly Archives: januari 2007

Soms krijg ik het van mezelf. Ik doe verwoede pogingen om mijn administratieve chaos georganiseerd te krijgen, maar dat lukt niet altijd even schitterend.

Vanmorgen op zoek naar een afleveringsbewijs dat we die DVD-recorder binnengegeven hadden voor herstelling. Ik *dacht* dat ik dat gezien had, en bij mijn onbetaalde facturen gestoken had. Omdat daar dus de papieren zitten die ik nog nodig heb. Nope, daar zat dat niet. Beginnen roefelen in de kast tussen de andere papieren en mappen, de orginele faktuur daar gevonden, maar dat papier niet. Tot uteindelijk Nic zijn frank veil dat dat papier nog in zijn jaszak zat, en daar de hele tijd was blijven zitten.

Oef.

In de auto onderweg naar het werk dan begon ik opeens te panikeren dat een aanpassing van mijn arbeidscontract en mijn ingevuld papier voor de uitbetalingsinstelling gisteren op mijn bureau lagen, en dat ik die niet meehad naar huis. Op mijn bureau lagen ook een grote en 5 gewone enveloppes om op de brievenbus te doen. HELP, die papieren zouden daar toch niet tussengezeten hebben? Pfffff… ik ben toch erg. Maar gelukkig: de papieren lagen gewoon nog op mijn bureau.

Oef.

Ik moet daar toch echt eens iets aan doen. Het zou me redelijk wat stress besparen.

’t Was een plezante dag gisteren. De nieuwe microgolfoven is gearriveerd, en meteen ook uitgeprobeerd. En dat gaat goed: hij is gemakkelijk en eenvoudig in gebruik. En zwaarder dan de vorige, wat ik even vergeten was, waardoor mijn paprika’s nogal heel gaar waren. Maar goed, dat leren we wel.

Tegelijk heb ik weer wat veranderd in de keuken, zodat we meer plaats overhouden. Wat spullen van een mooi servies klaargemaakt om op zolder te weg te stelem, en dan één en ander verhuisd en logischer weggestoken, zodat we meer plaats overhouden. En we de bloem van Aveve wat makkelijker kunnen wegsteken, in plaats van te moeten duwen en proppen. En terwijl ik bezig was, die drie kasten meteen ook uitgewassen, dus ik ben flink geweest.

Bij de post zat dan nog een brief dat de DVD-recorder (die weg was voor reparatie, het ding heeft nooit gemarcheerd zoals het moest) kan opgehaald worden. Mijn dag kon niet meer stuk!

Vanavond kijk ik TV. Monumentenstrijd Oost-Vlaanderen. Ik weet nog altijd niet wat kiezen: mijn favoriete Gentse toren, of het Pere Lachaise van Sint-Amandsberg. Moeilijk!

(eerst even kijken naar Bracke die het over Windauws Vista zal hebben)

We hebben ons kinderrestaurant ten huize aan ’t Scheld omgedoopt, vanaf nu heet het: Restaurant Eet en Zwijgt.

*gniffel*

Niet dat het tegenviel hoor. Er is hier flink gegeten vandaag. Gisteren bij het winkelen geen idee wat we vandaag zouden eten, Lies stelde vissticks met spinaziepatatjes voor, en da’s er bij allen zeer vlot ingegaan.

Ik ben eindelijk weer eens in vorm wat Zonder Dank betreft, en het mocht wel eens, want het was daar de laatste tijd een beetje stilletjes. Hou de blog maar in de gaten, daar verschijnen de komende dagen ettelijke berichtjes met leuke gratis software, het ene al leuker en nuttiger (of nuttelozer, ’t is maar hoe je ’t bekijkt) dan het andere.

Ik ben normalerwijs niet zo aan de grapjes en fotootjes en filmpjes doorgestuurd via e-mail, maar deze kreeg ik van mijn lief en vond ik passend bij al mijn bus-avonturen. Je kan irritating ook vervangen door stinking en fat en zo. En plane or train or bus or tram…

Travel Advice for when somebody irritating sits down beside you

If you are sitting next to someone who irritates you on a plane or
train…

1. Quietly and calmly open up your laptop case.

2. Remove your laptop.

3. Turn it on.

4. Make sure the guy who won’t leave you alone can see the screen.

5. Open this email.

6. Close your eyes and tilt your head up to the sky.

7. Then hit this link: http://www.thecleverest.com/countdown.swf

Het is ondertussen zowat overal te lezen, maar ik refereer hier toch eens naar het persbericht: er komt een Crowded House Reünie ! Bweik, reünie, dat klinkt vies. En het wordt afwachten wie Paul Hester gaat vervangen. Maar toch: Neil Finn, Nick Seymour én Mark Hart… mijn hart gaat wat sneller kloppen. En ze gaan touren… Europe please!

Ik vrees wel zo’n beetje dat Paul Hester onvervangbaar is, zijn gevoel voor ritme en humor waren uniek. Nadat hij Crowded House verliet, was het anders, matter, wat mij betreft. Maar… ik zie het positieve er ook van in. Finn, Seymour en Hart samen, en Nick Seymour die altijd zei dat er nog een album inzat, voor de band uit elkaar spatte.

’s Ochtends zijn wij als een geoliede machine. Alles werkt, alles draait als radertjes in elkaar, en netjes op tijd zijn we met onze vier koters klaar om te vertrekken. Alles in schuifjes, en daardoor loopt het wellicht zo geolied. Wij zorgen dat we vroeg op zijn, en dat we gewassen zijn en de tafel gedekt is voor de kinderen opstaan. Aankleden, eten, tanden poetsen, en dan vertrekt iedereen in staties na elkaar. Milan om 10 over 7 (staat wel klaar om 7u, voor moest de bus eens op tijd zijn), Nic met Jens en Lies tussen 7u20 en 7u30, en Janna rond 7u40. En dan mag ik nog even genieten van de stilte (en een was en een broodje insteken), voor ik rond 8u20 vertrek. Meestal lukt dit alles zonder stress, zonder haasten, zonder al te veel mopperen (wel een beetje over eten dat opgegeten moet worden en schoenen en jassen die moeten aangetrokken worden).

Het geeft een goed gevoel, dat het zo goed draait.

Gek is het toch. Ik was gisteravond vergeten de wekker te zetten, of ik heb hem vannacht in mijn slaap uitgezet.

Feit is: 5 minuten nadat de wekker normaal gezien moest aflopen (zo rond 5u30) was ik wakker. Om dus te merken dat ik de wekker was vergeten zetten.

Ik heb de wekker iets later gezet, want weer indommelen zonder snooze was een te groot risico. En nog even rustig verder gedommeld.

Toch raar, hoe dat gaat met dat interne alarm van mij. Had ik dat niet, dan was het een grote ramp vanmorgen.

Het was weer zo’n slechte busochtend. De vorige bus was te laat, waardoor ik wel op tijd was, maar de bus propvol zat. Ik kon zitten, en op het nog vrije plaatsje naast mij komt een madam zitten. Een voluptueuze madam, die anderhalf stoeltje nodig heeft, waardoor ik nog een half stoeltje overheb. En dan nog zo’n moppermadam, die de hele tijd zat te zeuren over de bussen en hoe traag ze wel zijn en wat een slechte chauffeurs het zijn.

Madam stapt af aan de Zuid, en tegenover me komt een meneer zitten. En die meneer stinkt. Stinken hè, in de betekenis van STINKEN!! En die moest er maar aan dezelfde halte af als ik.

Onder dat alles lees ik fervent door in mijn boek, alsof ik niets merk. Maar vanbinnen…

Openbaar vervoer, soms is het echt zo’n plezier om te gebruiken.