Skip navigation

Monthly Archives: september 2008

“De reiziger moet de nodige schikkingen treffen”, dixit zowel De Lijn als de NMBS. Jaja, staken voor meer koopkracht, maar ondertussen mogen de reizigers hun auto van stal halen en meer kosten maken om op het werk te geraken.

Neeje, ik ben geen rechtse. Neeje, ik ben niet tegen het stakingsrecht. Maar van deze stakingen voor meer koopkracht krijg ik het vliegend sch**t.

En ondertussen zit ik te piekeren hoe ik mijn zoon die dag op school moet krijgen. Ja, hij wordt binnenkort 13. Néén, hij gaat *niet* alleen met de fiets die dag. Neen, hij kan dat verdorie nog niet. En ja, daar is een goede reden voor. OK?

Hm. ’s Morgens zou ik eventueel nog samen met hem kunnen fietsen. Zal wel lollig worden, als het nog stukken drukker is door geen openbaar vervoer. ’s Namiddags zou ik hem dan met de fiets weer moeten gaan halen. Lalala, wat leuk, wat leuk.

Ja jongens, het academisch jaar is begonnen zeker? Druk dat het is in Gent, in de buurt van de studentenbuurt! Ik passeer aan de Zuid over de middag met mijn fietsje, en het is verdomd opletten om geen onoplettende studenten aan te rijden. Zonder kijken oversteken is namelijk zeer in. En als ik dan zonder ongelukken de Zuid bijna over ben, werpt zich een suïcidale duif voor mijn wielen, nog net kon ik ze ontwijken.

Gedaan met de rust…

We zijn geplooid, we hebben daarnet de verwarming opgezet. Ik denk dat ik in mijn hele carrière in dit huis nog nooit zo vroeg op het jaar de verwarming opgezet heb. Meestal probeer ik dat te rekken tot halfweg à eind oktober. Nu lukte het echt niet. Dat heeft deels wel te maken met het feit dat de kinderen groter worden, zij meer op hun kamers resideren, en het daar kouder is dan beneden. Want beneden hebben we veel ramen op het zuid-westen, en schijnt de zon een hele namiddag jolig naar binnen. Dat excuus geldt nu even niet, want de kinderen zijn er een heel weekeinde niet. Maar het was ons te koud.

Nu kan het hele lolletje weer beginnen: welke radiatoren werken, welke werken half, welke staan koud, moeten we lucht aflaten, wat is de oorzaak dat sommige radiatoren het vertikken op te warmen… pfhuh.

… gasten! Zal ik u eens wat zeggen? Nog 1 dag, en het is weekend. Kinderloos weekend dan nog! En zal ik u nog eens wat zeggen? Wij kijken daar zoooo naar uit! Geen gezeur, geen geruzie, geen geruzie vermomd als ‘dat was voor de grap!’, geen geroep, geen onnozeliteiten, geen honderd keer zeggen dat de voordeur tegenaan moet als ze buiten spelen, geen honderd keer zeggen dat de deuren dicht moeten want dat het anders tocht, geen bergen eten maken, geen… ach je weet wel. Gewoon niets.

Nog 1 dag!

Mijn site bij Telenet ligt plat, en zolang dat duurt, zijn verschillende prentjes op mijn weblog (o.a. op de pagina Waar) niet meer zichtbaar. Ik hoop dat het snel opgelost geraakt!

Update: Mijn website, én mijn prentjes alhier, zijn terug. Hoera!

OK.

We hadden een uitnodiging. Voor een feestje. Bij familie. Om 14u. Dacht ik.

Dus om 14u15 waren wij daar. Hm vreemd, zijn wij de eersten. Mijn ma en Herman zijn toch altijd stipt? Ding dong. Niemand antwoordt. Hm. Het was een feestje voor mijn nichtje dat afgestudeerd was en ging samenwonen, Zou dat misschien op hun nieuwe adres zijn? Nog eens ding ding. Oh, ze doen open. Zijn we te vroeg? Euh, ja? Veel? Mwa, toch een paar uurtjes…

Oeps, we waren uitgenodigd om 17u, en wij stonden er om 14u. Vrijdag 14 september om 17u, den dezen had die 14 geabsorbeerd als 14u. Du-uh. Sssshit. Het was wel 17u. Schaam schaam.

Soit. Om 17u is het dan toch een fijn feestje geworden. Met de nodige sangria en rosé en lekkere yum-yum hapjes. En een afspraak dat we toch eens terug gaan muziek-kwissen. Juij! Can’t wait. Geen flauw idee, ergens eindigend in de middenmoot, maar om winnen was het me niet te doen, gewoon een leuke muziek-avond.

Iemand die bovenstaande stommiteiten herkent, mag zich altijd melden. Dan voel ik me wat minder idioot.

Het beest genaamd hoofdpijn achtervolgt mij weer.

’s Morgens sta ik ermee op, ’s avonds ga ik ermee slapen. Het lost zijn greep tijdens de namiddag en avond (het beest moet ook wel eens slapen zeker), maar tegen bedtijd is het daar weer. En ’s nachts ook. Ik word wakker middenin de nacht, hoofdpijn. Ik word wakker ’s morgens, hoofdpijn. Beetje eten, iets innemen, maar het beest wil niet lossen. Tot straks, als het moe wordt.

Maar ik ben het zelf wel moe. Vurt beest.

… van een drukke dag, gisteren

  • 6u: opstaan, effe PC rommelen, in bad gaan
  • 7u: kinderen op, ontbijt, boterhammen maken, kinderen de deur uitsturen
  • 8u: terug stilte, alleen Janna nog thuis, dingen doen die ik anders ’s namiddags doe
  • 9u45: fiets op, naar de zuid
  • 10u: veel gezever bij Pearle, waar uiteindelijk Janna’s bril gelast wordt. Zij blijft nog om te wachten op haar bril, ik rij naar het werk
  • 10u30: werk
  • 13u40: naar huis. Een uur langer gewerkt, en mijn uurtje van de maandag is meteen opgesoupeerd
  • 14u thuis, rondsurfen en rondbellen voor inlichtingen ivm bril
  • 15u: soep maken, voorbereidingen avondeten
  • 16u45: naar Pearle in de Lange Munt. Richting onweer. Montuur kiezen. Promo. Gelukkig korting krijgen voor de glazen (duur!).
  • 17u30: terug naar huis fietsen, doortrappen om het onweer voor te zijn
  • 17u45: thuis, eten maken
  • 19u: Jens en Lies naar de judo (Nic doet dat, ik gelukkig niet)
  • 19u10: eten
  • 19u40: nog wat rondlummelen
  • 21u15: doodvermoeid in bed en naar docudrama over 9/11 kijken

Kijk, zo’n dagen hoeven niet al te veel voor mij, ik word er zot van. En moe.

Nog geen maand geleden naar de oogarts geweest, zelfs maar 2 weken geleden denk ik. Janna maar een kwartje meer, dus die kon nog een jaartje verder met haar bril. Mis poes! Bril kapot.

Er was al een tijdje een probleem met een vijsje dat steeds weer loskwam, en vandaag is het montuur gewoon gekraakt terwijl ze haar bril poetste. Verdomd rotding. Ik weet dat ze voorzichtig is met haar bril, dat het haar schuld niet is. Slechte bril. Pffff.

Morgen dus een noodschema in gang steken, en zorgen dat we om 10u bij de optieker staan, want de juffer ziet niet goed genoeg om zonder bril naar school te gaan. En hopen dat we daar dan meteen geholpen kunnen worden.

Een tijdje geleden ben ik gezwicht voor het fenomeen MP3-speler. Ik heb me een goedkoop klein brolding gekocht (10 euro, 128mb, meer moet dat niet zijn), en ik wissel regelmatig van MP3’s. Zo heb ik op de bus naast mijn gazet nu ook muziek (ik vind het altijd aangenaam me af te sluiten van het buspubliek, heel asociaal ik weet het, maar sociaal doen op de bus geeft alleen maar gedoe), en zo kan ik ook met aangename muziek naar het werk fietsen.

En daar zit hem wat ik niet snap. Ik kan het niet laten om mee te swingen met die muziek, op mijn fiets. Ik kan me nu eenmaal niet stilhouden. Je ziet heel veel mensen op de fiets met oortjes, en dan neem ik aan dat dat ook muziek is. Maar de meeste mensen fietsen als zoutzuilen. Het is net alsof die muziek hen helemaal onberoerd laat. Geen tappend handje kan eraf, geen beetje meewiebelen, geen tikkende voet bij het wachten voor het rood licht. Behalve eens hier en daar een uitzondering. En dat snap ik niet. Zo van die onbewogen mensen.