Skip navigation

Tag Archives: brussel

Nog niet veel te lezen over het concert van de Smashing Pumpkins gisteren in Vorst Nationaal. Iedereen ligt wellicht nog uitgeteld in de zetel na de meer dan 3 uur durende lawaaimarathon… zo voel ik me in ieder geval toch. Ik was blij dat ik een dagje vrij genomen had, en we hebben in de namiddag een goeie 2 uur liggen ronken in de zetel.

Het ging op en af met dat concert gisteren: na opener Porcelina kon het naar mijn gevoel niet meer stuk, maar dat was buiten Corgan en de zijnen gerekend, die er tegen het eind (al ruim een half uur nadat hij the end of the concert aangekondigd had) een zware lap feedback en gitaargepriegel tegenaan gooiden, waardoor ik bij momenten echt wel m’n biezen wou pakken en naar huis wou gaan. Maar dat doet een mens niet, en gelukkig kregen we dan nog de bizarre cover van Lips Like Sugar als bis. Bizar, omdat één of andere hit (Disarm? Cherub Rock? Bullet? whatever) een betere afsluiter geweest was.

Best wel mooie dingen gehoord (Tonight, Mayonaise, 1979 akoestisch, wat nog? Perfect, Stand Inside Your Love), maar ook wel wat minpunten, en één daarvan was de slechte geluidsmix. Het kan in Vorst Nationaal (Crowded House, Tool waren heel goed), maar hier lukte het niet. Vanhamel ging al compleet de mist in door het slechte geluid, bij de Pumpkins was het beter, maar niet genoeg. Waardoor alles soms verwerd tot een onaanhoorbare brij. Jammer.

Maar ik ben blij dat ik erbij was, nadat ik naast tickets greep voor de AB vorig jaar. Dit was beter dan de Pumpkins-concerten die ik eerder zag (vooral de stem van Corgan was veel beter), maar algemeen genomen heb ik wel al veel betere concerten gezien.

Oh ja. Corgan hield ook een uitgebreide speech, en excuseerde zich daarbij nog voor het concert in Brussel dat ooit voortijdig (understatement: na 2 nummers) afgebroken werd wegens ziekte van hemzelve. Was wel sympathiek.

Advertenties

Crowded House was gisteren in Vorst behoorlijk lekker. De sfeer zat er meteen in, Four Seasons in One Day was het tweede nummer en dat was meteen de eerste van vele singalongs die avond. Neil Finn was heel goed bij stem (om alle noten in When You Come te halen, moet het wel heel goed gaan), en aan zijn dansjes te zien, heeft ook hij zich goed geamuseerd. Voor de Europese tour was er een 5e man bijgehaald, Davey Lane op acoustische gitaar en backing vocals, en dat was blijkbaar wat we nodig hadden. Samen met Matt Sherod vormden ze een waardige vervanging voor Paul Hester (daar zijn dus wel twee muzikanten voor nodig), Sherod drumde heel natuurlijk en Lane verzorgde gewoonweg fantastische backing vocals.

Mark Hart stond een tijdje voor het concert opzij het binnensijpelende publiek te monsteren, geen kat die hem herkende. Een heel bescheiden en rustige man, die op het eind zwaar rockend uit de hoek kwam met Born on the Bayou. En Nick Seymour is gewoon een heerlijk funkende bassist.

We hebben ons ongelooflijk goed geamuseerd, alle pijn aan ons gat door die mottige stoeltjes en aan mijn voeten door het rechtstaan (Finn kon het weer niet laten de security te jennen en het publiek op hun voeten en vooraan te krijgen) werd vergeten door al het heerlijks dat ons voorgeschoteld werd. De setlist was wat ik altijd van gedroomd heb, nu kan ik blij en content doodgaan. De band had op het laatst niet veel zin om ermee te stoppen, we kregen nog wat extraatjes en uiteindelijk een concert dat 2,5 uur duurde.

Setlist (via het Frenz forum)

1 Private universe
2 Four seasons in one day
3 Don’t stop now
4 Fall at your feet
5 Transit lounge
6 Pour le monde
7 In my command
8 When you come
9 Silent house
10 Hole in the rive / Parting glass
11 Don’t dream it’s over
12 Heaven that I’m making
13 Walked her way down
14 Locked out
15 Distant sun
—————–
16 World where you live
17 Italian plastic
18 Weather with you
—————–
19 Fingers of love
20 Pineapple head / Spirit of the stairs
21 Into temptation
22 Born on the bayou
23 Mean to me
24 Better be home soon

Michel zorgde voor een blijvende herinnering via filmpjes. Nice!

Nog een goed uurke en wij zijn weg, naar Brussel! Hoera!

Via Alcyons nest nog een leuk testje tegengekomen bij De Standaard: De Belgometer. Ben je een separatist of een unionist? Natuurlijk ben ik een unionist.

unionist

Jongens toch, Vlaanderen in zijn eentje door. Wie kent begot Vlaanderen? ’t Is al zo slecht gesteld met de bekendheid van België, eerst moet je ’t Atomium en Brussel vernoemen voor men weet over welk land het gaat. Als ze al niet dachten dat Brussel het land was. En dan zouden we nog als Vlaanderen apart verderwillen? Tsssk.

(en dat je zo’n test met een korrel zout moet nemen, dat weten jullie allemaal wel, ik moet jullie intelligentie niet beledigen met dat hier te gaan uitleggen, niewaar)