Skip navigation

Category Archives: gent

Een tijdje geleden zag ik op Fietsbult, mijn favoriete Gentse fietsblog, een filmpje van iemand die zijn weg van thuis naar het werk met een cameraatje gefilmd had. Het filmpje deelde ik op Facebook, met mijn eerste impulsieve reactie: koel, dat wil ik ook! En kijk, een maat van ons antwoordde dat, als ik dat echt wilde, hij daar wel voor kon zorgen. Als dat niet koel was.

Zo gezegd, zo gedaan, en sinds vorige week dinsdag staat er een action cam op mijn fietsstuur. Bedankt Eric! Woensdag een testritje gedaan, donderdag een beetje geprutst, en vrijdag een beter gelukte poging.

Dit was echter maar om te proberen, het echte werk komt na de paasvakantie, als het weer drukker is op de baan. Want donderdag en vrijdag was het maar stilletjes. Maar van het eerste filmpje mogen jullie al eens meegenieten. Ik doe er maar een vijftal minuutjes over naar het werk, dus volgt hieronder het (zo goed als) integrale filmpje.

Mijn verkeersovertredingen mogen jullie erbij nemen: ik rij nogal eens op het voetpad, en op de terugweg rij ik een stuk tegen de richting. Na de paasvakantie zal ik eens een volledig reglementaire weg volgen, en dan zal wel duidelijk worden waarom ik die niet alle dagen volg. Voor alle duidelijkheid: ik doe een stukje van die onreglementaire terugweg al fietsend, maar ik stap ook een stuk af en doe dat te voet. Anders zou het helemaal te gevaarlijk zijn. Tijdens dat stappend stukje zag ik dat mijn fietstas open was, dus daar was even een onderbreking.

Geniet mee van auto’s die op het zebrapad geparkeerd staan, voetgangers die op het gemakje oversteken, fietsers die zonder kijken de grote baan opgefietst komen, auto’s die de boel blokkeren als het hen uitkomt… maar al bij al was het een gezapig ritje.

Ik zal eens een Fietsbultje doen.

Sinds kort werk ik aan de Dampoort. Ik woon in de buurt van het Heirnispleintje. Mijn woon-werkverplaatsingen doe ik met de fiets.

Doorrijden: geen probleem. Fijn zelfs. Via de straatjes achter de Dendermondsesteenweg kom ik uit naast Het Vuil Geebeetje, steek daar op het fietspad de Land van Waaslaan over, rij via de Pilorijnstraat (denk ik toch? Ik kan er niet goed meer aan uit op Google Maps), de Antwerpsesteenweg en het Antwerpenplein naar de Koopvaardijlaan.

Maar. Het terugkeren. Dat is wat anders. Ik kom dus van de Koopvaardijlaan, en moet richting Dendermondsesteenweg. Richting Dendermondsesteenweg, want om dat kreng van een steenweg te vermijden, rijd ik liever weer via Het Vuil Geebeetje de kleine straatjes tussen Land Van Waaslaan en Dendermondesteenweg in, om zo uit te komen aan het Heirnisplein.

En daarvoor kan ik kiezen tussen de cholera en de pest.

Laten we van de reglementaire weg de cholera krijgen. We komen de Koopvaardijlaan uit, rijden naar rechts en toeren met ons veelootje de hele Dampoort rond. Dus we passeren Dok Zuid, de Dampoortstraat, de Hagelandkaai, de Schoolkaai, de Kasteellaan, het station, het gezellige stukje fietspad aan de lichten en de Midas, en dan begin Dendermonsesteenweg steken we die over om op de kassei te belanden en zo uiteindelijk aan het Vuil Geebeetje naar rechts te gaan. Fijn!

Laten we dan eens van de niet-reglementaire weg de pest krijgen. Ik kom de Koopvaardijlaan uit, en sla linksaf. Vroeger mocht je dit stukje fietspad nog in twee richtingen berijden tot aan de verkeerslichten onder de brug, maar nu niet meer. Dus ben ik al niet meer reglementair bezig. Vroeger mocht je ook niet verder fietsen richting Antwerpsesteenweg, dat mag nu nog steeds niet. Ik blijf nog even niet-reglementair bezig tot ik aan het zebrapad op de Antwerpsesteenweg kom, daar stap ik af en steek ik te voet de Antwerpsesteenweg en de Land Van Waaslaan over. Waarna ik op het plein weer mijn fiets opwip, richting Het Vuil Geebeetjes en mijn favoriete straatjes om dat onding van een Dendermondsesteenweg te vermijden.

Tof hè. Tja, ik kies dus voor de pest en vat mijn rit naar huis niet-reglementair aan. Want de hele Dampoort rondfietsen, aan die dagelijkse aanslag op mijn leven heb ik echt geen behoefte.

Die Dampoort, kan dat écht niet wat fietsvriendelijker?

Vanop het werk kijk ik nu alle dagen uit op een prachtige Gentse skyline:

Ik ben een gelukzak, ik weet het.

Ik heb een weekje van vzw’tje verhuizen gedaan. En nu ben ik dood. Overal pijn. Blauwe plekken op mijn armen. Beurse handen. Rode voeten. Overal pijn.

Maar maandag kunnen we weer aan het werk. En dan moet ik maar 5 minuten fietsen om op het werk te arriveren. Hoezee! En die nieuwe locatie bevindt zich in een zeer hippe buurt, als we al die plannen mogen geloven. Hah!

Ik ga een beetje verder sterven, als het niet geeft. Slaapwel.

Op de 17 jaar dat ik hier woon, moest ik voor de derde keer naar een ‘nieuw’ stembureau. Helemaal in het begin ging het naar De Wijze Boom, niet zo lang later naar de school in de schaduw van de Heilig Hart-kerk, en vandaag voor het eerst naar het Stedelijk Buurtcentrum in de Wittemolenstraat.

Een constante is er evenwel: het gaat altijd snel. We gaan vrij vroeg ’s morgens, tegen half negen. Aan sommige andere kantoren is het vaak wat aanschuiven, maar het kantoor waar wij moeten stemmen, daar is het altijd zo goed als leeg en kunnen we gelijk in het stemkotje.

Andere constante ook: het gefoefel met de stembrieven en het potloodje of vooral, het koordje aan dat potlood. Draaien, keren, kreukelen, trekken aan dat koordje… maar ’t was wel een mooi scherp geslepen potlood.

Op goed twintig minuten waren we heen en weer, stemmen en koeken halen bij den Turk.

Ik doe dat eigenlijk graag, gaan kiezen. Het geeft altijd zo’n speciaal gevoel, op zondagmorgen al zoveel volk op de been, je burgerplicht vervullen… en dan het vacuüm tussen zo vroeg gaan stemmen, en wachten op de uitslagen. Ik heb naar niet één programma gekeken over de verkiezingen, maar vandaag hang ik aan mijn TV gekluisterd. I love it!

En ja, ik heb voor de goeie gestemd. U ook?

Vanmorgen werd ik rond 20 voor 6 gewekt door mijn wederhelft, die met een lampje in een zeer donker huis ronddwaalde. Stroompanne. Voor de zoveelste keer. We wonen in Gent, jawel.

Ik ben dan nog maar even blijfen liggen, veel kon ik toch niet doen. Zelfs warm water is er dan niet. Rond 10 over 6 schoot alles ineens weer in actie. Joepie, elektriciteit!

Minder joepie: geen telefoon, noch internet. Wat dan bij mij garant staat voor een hoop gezoek en gevloek: waar zit het probleem?

Uiteindelijk Nic gebeld (met de GSM, ha ja), of die wist wat het kon zijn, en uiteindelijk heeft hij Telenet gebeld. Slecht nieuws: voeding van de modem kapot door de stroompanne. Duh.

Deze namiddag ben ik dan naar een computerwinkel/Telenetverdeler in de buurt gefietst, nieuwe voeding gekregen, en kijk! Telefoon! Internet! Juij!

Blijkbaar waren de voedingen zoals wij er één hadden nogal gevoelig aan dit soort dingen, en nu hebben we er een nieuwe en zwaardere gekregen.

En digitale TV, haha, toch. Zonder kosten. Helemaal gratis. Waaaaaaaaaaaaaaah!

Ja jongens, het academisch jaar is begonnen zeker? Druk dat het is in Gent, in de buurt van de studentenbuurt! Ik passeer aan de Zuid over de middag met mijn fietsje, en het is verdomd opletten om geen onoplettende studenten aan te rijden. Zonder kijken oversteken is namelijk zeer in. En als ik dan zonder ongelukken de Zuid bijna over ben, werpt zich een suïcidale duif voor mijn wielen, nog net kon ik ze ontwijken.

Gedaan met de rust…

Wat een verschil om naar het werk te fietsen dezer dagen!

Een tijd geleden (voor het echt slechte weer begon) genoot ik van de stilte in de stad. Gent is om 8u uitgestorven tijdens de Gentse Feesten, en een tijdje ervoor en erna. Fantastisch vind ik dat, langs de Zuid fietsen en geen kat tegenkomen. Langs de Bijlokekaai fietsen en nauwelijks moeten opletten waar je rijdt, omdat er geen tegenliggers zijn. Wel veel rondkijken naar de mooie huizen aan de overkant.

Vanmorgen was het helemaal anders. Druk, druk, druk. Veel verkeer, veel fietsers, veel voetgangers. Een vuilniskar die met veel lawaai passeert. Een grote kraanwagen erachter. En ook dat vind ik fantastisch, dat ik mijn ogen kan uitkijken naar mensen en dingen.

Ik hou van Gent, en ik hou van het stadsleven.

Een week of twee geleden is een vrouw overleden na een aanrijding op het zebradpad aan de Noorderdoorgang op de Neermeerskaai. Dat is vlak bij het werk, en we waren er hier allemaal een beetje niet goed van.

Sedert dan steek ik aan het kruispunt ietsje verderop altijd over met de gedachte “ik kan hier doodgereden worden”.

En dat is een héél vieze gedachte.

Eigenlijk vind ik dat daar gigantische borden zouden moeten staan: HIER IS IEMAND DOODGEREDEN! In de hoop dat de automobilisten eindelijke eens hun snelheid een beetje zouden matigen. Want de Neermeerskaai is zone 30, maar daar wordt voor dood gevlamd. Letterlijk. En er is ook niets, geen verkeersdrempels, geen obstructies, dat aanzet om die snelheid een beetje te matigen. Behalve dan een paar miezerige zebrapaden. Maar wat is nu een zebrapad, een voetganger? Niets toch?

Straks, over anderhalf uur, steek ik daar weer over met de gedachte: “ik kan hier doodgereden worden”.

Vies. Echt waar.

Voor alles moet een eerste keer zijn. Ik woon hier nu zo ongeveer 15 jaar, en vanavond hoorde ik voor het eerst de Buffalo’s tot hier roepen en zingen. En ja, effe gecheckt, de Buffalo’s staan 1-0 voor op Kalmar. Raar. Het Ottenstadion is hier nu toch ook niet zó dichtbij.