Navigatie overslaan

Daily Archives: maart 25th, 2008

Yves Desmet schrijft zó wat ik denk. Respect. Ik neem zijn tekst hier over, u vindt hem ook hier, of in de papieren De Morgen van vandaag.

Respect

Een deel van het katholieke deel der natie, onder aanvoering van kardinaal Danneels, stoort zich mateloos aan de euthanasie van Hugo Claus en de mediaberichtgeving daarover. Die opwinding zou de meester niet alleen zeer bevallen zijn, hij zou er zelfs van genoten hebben. Omdat ze nogmaals aantoont hoe weinig medevoelen en mededogen sommige katholieken kunnen opbrengen voor medemensen die hun geloof, hun normen en waarden niet delen.

Mogen we de kardinaal herinneren aan de maandenlange lijdensweg die de vorige paus verkoos om zijn Schepper te ontmoeten? Zelden is de cultus van het lijden heftiger beleden, onder het niet aflatende oog van de wereldpers. Heeft ooit één niet-katholiek zelfs maar een opmerking gemaakt over deze overgemediatiseerde omhelzing van de dood en het lijden? Nee, iedereen respecteerde de keuze van de paus.

Omgekeerd ligt dat blijkbaar veel moeilijker. Sommigen gaan zover te beweren dat alzheimerpatiënten die niet voor euthanasie kiezen hierdoor een schuldgevoel wordt aangepraat. Wie heeft dat ooit beweerd? Waar ergens werden alzheimerpatiënten opgeroepen om in de wachtrij te gaan staan? Nergens. Alleen al de suggestie oproepen dat zulks wel gebeurde is, met permissie, een tjevenstreek.

Mogen we vragen wat de kardinaal en de zijnen denken van het geval van Chantal Sébire? De afzichtelijk verminkte vrouw kreeg van de Franse staat geen toestemming om haar lijden te beëindigen, zodat uiteindelijk zelfmoord de enige uitweg bleek. Is het dat wat men wil? Is dat de heldhaftigheid in het oog van de dood en het lijden waar Danneels het over heeft? Want als dat zo is, dan is zijn godsdienst er niet een van liefde, maar een van wreedheid.

Als kardinaal Danneels en zijn geloofsgenoten ervoor kiezen hun leven te laten terugnemen door de Schepper, op het tijdstip dat Hij bepaalt, met het lijden dat Hij voor hen in petto heeft, dan zal niemand hen dat verhinderen. Niemand zal hen ooit oproepen of opleggen euthanasie te laten uitvoeren. Integendeel, iedereen zal het volste respect opbrengen voor hun keuze.

Is het te veel gevraagd datzelfde respect ook in omgekeerde zin te verwachten? Het respect voor het wettelijke recht van een autonoom individu om zelf te kiezen hoe hij met zijn levenseinde omgaat?

Yves Desmet
Politiek hoofdredacteur

 wijvenweek

Elke vrouw heeft mannelijke kantjes. Elke man heeft vrouwelijke kantjes. De één al meer dan de ander natuurlijk. Mijn wederhelft heeft wat vrouwelijke kantjes die ik fantastisch vind. En ik heb mannelijke kantjes die hij fantastisch vindt. Zo ligt kaartlezen hem niet echt, en mij wel. Hij heeft geen gevoel voor richting. Zonder kaart of GPS gaat hij gegarandeerd de verkeerde kant op. Met mij erbij niet, ha. Ik ben soms de levende GPS and I like it. Ik kaffer ook met bijzondere graagte de madam van de GPS uit.

Shoppen is een ander mannelijk kantje van me. Ik heb iets nodig, ik ga naar de winkel, ik zoek het, ik vind het (hopelijk toch), ik koop het, ik ben zo snel mogelijk de winkel weer uit. Boodschappen doen kon soms ontaarden in een race tegen de tijd: plezant vond ik het als ik binnen het kwartier terug was van de Delhaize, fietsritje van 500m heen en terug inbegrepen.

Het ‘echte’ shoppen ook zo. Ik ga enkel winkelen als ik iets nodig heb, voor de andere huishoudenaars of mezelf.  Met lang rondzeulen in een winkel kan je me alleen maar straffen. Shoppen moet functioneel zijn. Van slenterende shoppers in winkelstraten krijg ik het gigantisch op mijn zenuwen. Ze zouden een snelbaan moeten vrijhouden voor degenen die niet willen slenteren.

Alleen in de solden wil ik wel eens van winkel tot winkel gaan zonder dat ik precies weet wat ik nodig heb. Maar dan nog zijn het bepaalde winkels, en dan koop ik vaak zonder te passen, omdat het me te lang duurt.

Gelukkig is mijn dochter ook een doelgerichte shopper, en als we gaan samen gaan winkelen zie je een dubbele tornado passeren!

In ons hofke, dat dringend eens opgeruimd moet worden.

sneeuw