30-day Song Challenge – 20 – A song that you listen to when you’re angry

Hier zal ik de opdracht weer een beetje moeten ombuigen. Als ik kwaad ben, luister ik geen muziek. Ook niet als ik geïrriteerd ben. Want dan word ik nog kwaaier, dan irriteer ik me nog meer. Radio uit, muziek uit, als moeder haar zenuws werken. Dus, buig ik dit om naar: welke song maakt je kwaad? Awel, er zijn nogal wat nummers die me kwaad maken. Die me mateloos irriteren. Waar ik het vliegend schijt van krijg. Eerst dacht ik aan Zombie van The Cranberries, maar toen viel dit me in… en dit overtreft alles. Puitonnozel word ik hiervan. Gigantisch de zenuwen krijg ik hiervan. Ik kan het niet uitstaan, ik kan dat wijf haar stem niet uitstaan, ik kan die geaffecteerde echootjes niet uitstaan, ik loop er de muren van op. By long and far het nummer waar ik het vreselijkst kwaadst van word. Geniet ervan.

30-day Song Challenge – 19 – A song from your favourite album

Ik denk dat ik vandaag eens zeurzakske ga spelen. Dat is zo moeilijk jong, mijn favoriete album. Ik heb namelijk veel favoriete albums. En ik kan echt niet kiezen tussen Together Alone van Crowded House en Siamese Dream van Smashing Pumpkins. Waarmee ik een beetje in herhaling val, want beide groepen zijn hier al eens aangetreden. Maar goed, favoriete groep, favoriet album, favoriet nummer, dan kan je toch niet anders dan in herhaling vallen? In ieder geval. Together Alone is mijn favoriete Crowded House album. Het is hun laatste (van voor de reünie), en nog met de originele bezetting. Het is wat meer gevarieerd dan de vorige albums, er worden wat meer dingen uitgeprobeerd. Er zijn de tradionele Neil Finn-tragerds, maar er wordt ook al eens stevig uitgehaald. En het is opgenomen met een geschifte producer, dat hoor je er soms wel aan. En nu ga ik eens compleet inconsequent doen na te zitten zwammen over de originele bezetting: onderstaande versie is met een andere drummer, want, deze is opgenomen vorig jaar in Brussel, op een concert waar wij helemaal op de eerste rij zaten te genieten – of toen al stonden, blijkbaar. Joy! (let op paddestoel en bambi op het podium…)

En nu ben ik zo content dat ik dit teruggezien heb, dat ik helemaal geen zin meer heb in zeurzak zijn, de Pumpkins hoeven niet meer.

30-day Song Challenge – 18 – A song you wish you heard on the radio

Dit heb ik vaak: ik hoor een liedje, vind het heel mooi, en kan écht niet begrijpen hoe het geen hit wordt, hoe iederéén dit niet supermooi vindt. Recente voorbeelden kan ik niet bedenken, en ik loop al een hele tijd te denken over voorbeelden, maar er komt niets in mijn hoofd op. Hoewel er plenty voorbeelden zijn. Eentje heb ik er wel gevonden: Selfish van Keith Caputo. Vind ik heel mooi, en heeft volgens mij ook hitpotentieel. Nu ja, vijgen na pasen, het nummer is ondertussen meer dan 10 jaar oud. Maar het blijft mooi.

30-day Song Challenge – 17 – A song that you hear often on the radio

De laatste jaren luister ik niet vaak naar de radio. Maar de paar keren dat Studio Brussel op stond, hoorde ik dit nummer vaak. Het is alweer een tijdje geleden, dus misschien wordt het nu alweer niet meer gedraaid? Ik vond het wel iets hebben: mooie stemmen, catchy, dansbaar ook, en het blijft verdomd in je kop plakken. Hier een versie van bij Jools Holland, en jezus, wat is Boy George een dikke, ouwe nicht geworden zeg!

30-day Song Challenge – 16 – A song that you used to love but now hate

Ah, l’embarras du choix, de nouveau. Een mens moet van mening kunnen veranderen, en in de muziek gaat dat zéker op. Er is zoveel dat ik vroeger mooi vond, maar nu vreselijk vind. Om verschillende redenen. Teveel gehoord. Een later verworven emotionele lading. Mijn verstand gekregen. De wendingen die een groep achteraf zelf nam. Te grote populariteit. You name it. Een voorbeeld hiervan is Queen. Fantastisch vond ik dat, als kind. Dat clipje bij Bohemian Rhapsody, daar zaten we met open mond naar te kijken. Toen ik platen begon te kopen, zat een verzamelaar van Queen toch bij de eerste 10 platen die ik kocht of kreeg. (de eerste was Reggatta de Blanc van the Police, een keuze waar ik wel nog steeds achter kan staan, we spreken trouwens over 1979 hè). Maar nu keert mijn maag spontaan bij het horen van Queen. Veel te veel gehoord. Teveel onnozele clipjes gezien. Teveel gewauwel. Teveel mouwloze T-shirts en lichaamsbeharing. Teveel. Ik moet er niet meer van hebben. Ultieme braak-song: Radio Ga Ga. Pfhuh.

30-day Song Challenge – 15 – A song that describes you

Ook hiervoor ging ik ten rade bij mijn wederhelft, want dit vind ik een vreselijk moeilijke. Een liedje dat mij beschrijft… daar ben ik veel te eigenzinnig voor Tja, ik zou natuurlijk Anne van Clouseau kunnen nemen, of van Herman van Veen, maar dat is gewoon mijn naam, en beschrijft mij niet. Of Marijke van Sam Gooris, zoals Nic voorstelde, maar hoe die daarbij kwam? Euh? Soit. Via Echo & the Bunnymen kwam ik ineens uit bij Gorecki, van Lamb. Een song die me beschrijft bestaat niet, maar er bestaan wel songs die in mijn ziel gekrast staan, en dit is er eentje van. Hier in een mooie live versie van de 2 meter sessies.

30-day Song Challenge – 13 – A song that is a guilty pleasure

Het schijnt een beetje fout te zijn dit nummer leuk te vinden (en als je het filmpje ziet, weet je wel waarom, lijkt me zo), vandaar dat dit mijn muzikale “guilty pleasure” is. Lekker dans- en springbaar.

30-day Song Challenge – 12 – A song from a band you hate

Aan Anouk heb ik een godsgruwelijke hekel. Ik kan het mens niet horen. Ik kan de devotie voor Anouk niet uitstaan. Ik vind het mens een brulboei. Met een mijl voorsprong op een aantal andere bands (ik noem Anouk voor het gemak maar een band) die nogal geliefd zijn, maar die ik ook niet kan uitstaan: Evanescence bijvoorbeeld, of de Cranberries… valt het op dat dit allemaal van die zogenaamde “goede zangeressen” zijn die aan elkaar hangen van de tremolo’s, tics, geloei en gebrul? Zingen kunnen ze namelijk niet. Zeg dat ik het gezegd heb. Anouk dus. Bwaaaaaaaaaaaark. Oh. Ik vergat Krezip nog.

30-day Song Challenge – 11 – A song from your favourite band

Mijn favoriete groep… ik twijfel een heel klein beetje tussen Crowded House en Smashing Pumpkins, maar eigenlijk bestaat er geen twijfel: Crowded House. O ja. Ooit, heel lang geleden (voor uwen tijd, jaja), hoorde ik Message to My Girl op de radio, en dat was het begin van een lange liefde voor de songsmederij van Neil Finn. Hier met broertje Tim, en met de betreurde Paul Hester… misschien niet mijn echt favoriete favoriete nummer van Crowded House, maar het is wel héél goed, en het filmpje is ook zo Crowded House. Enjoy!

30-day Song Challenge – 10 – A song that makes you fall asleep

Muziek waar ik bij in slaap val, kan ik echt niet bedenken. Ik lees mezelf in slaap, met muziek kan ik niet in slaap vallen, daar blijf ik wakker van. Dus buig ik deze lichtjes om: een song die ik slaapverwekkend saai vind. Makkie. Alles van Dire Straits vind ik slaapverwekkend saai. Saaier kan ik echt niet vinden. Slaapverwekkend geneuzel. Boredom, boredom!

(dit zal voor sommigen wel blasfemie zijn, but I don’t give a damn!)