Vanavond is als een voorhamer het besef op me geland dat nu ook Milan het einde van zijn (deels buitengewone) lagere schoolcarrière nadert. Ik ben buitengewoon weemoedig, en heb me op de schoolverlatersavond moeten vermannen, de tranen zaten soms heel hoog. Het was zo mooi. Morgen meer. Een bewogen avond. Ik denk dat ik nog even wakker ga liggen.
Vandaag met een collega naar het UZ Gent geweest, om wat boeken af te geven bij de Vakgroep Huisartsgeneeskunde.
En we werden daar lichtelijk niet goed. Heel dat gebouw K3 ziet er compleet onderkomen uit, oeroude ramen en raamlijsten, onderkomen ingang… de gang op de eerste verdieping ziet er vintage jaren 70 uit. Niet onderhouden, vieze kleurtjes, bejaarde lichten… een ziekenhuisgang, maar wellicht omdat er geen patiënten komen, is vernieuwing er geen prioriteit.
En dan denk ik, een beetje elitair wellicht, “is dat de manier waarop wij onze intelligentsia stimuleren om aan de medische vooruitgang te werken?” Een aangename werkomgeving helpt toch om plezier te hebben aan je werk?
Collega en ik waren meteen al bezig met herinrichten… mooie kleurtjes aan de muren en deuren, aangename verlichting, die hoek zou toch een fantastische lounge kunnen zijn… maar ja, wie zijn wij, en waar zijn de centen.
Triestig vond ik het.
