… wat doe je nu?
Ik ben ontgoocheld. Een held is van zijn voetstuk gevallen. Zijn vorige misstappen wilde ik nog wel goedpraten, maar cocaïne gebruiken, na zijn ‘folieke’ van 180 te rijden waar je 90 mag… bah bah bah. Dure auto’s, Monaco, cocaïne… of hoe eenvoudige jongens door teveel roem toch naast hun schoenen gaan lopen, wat ze zelf ook mogen zeggen.
Jammer, maar de wielerjongens zijn met z’n allen heel hard hun best aan het doen om me van mijn voorliefde voor de wielersport af te helpen.
Het is Bruno’s verjaardag vandaag, las ik zowaar! Gelukkige verjaardag Bruno!
Ik wilde hier al eerder eens over Bruno schrijven, maar ik wist (en weet nog steeds) niet goed hoe eraan te beginnen. Zonder klef over te komen. Maar goed. Ik probeer.
Als ik Bruno’s weblog lees, voel ik me soms heel nietig. Als ik hier ga teruglezen, over ons leven en onze probleempjes, voelen die ook soms heel nietig aan. Zelfs als ik rekening houd met mijn censuurregel, en ik zelden over onze grotere problemen schrijf. Bruno’s oudste zoon, een jongen van 12 die op de school zit waar mijn kinderen zaten en Nic’s kinderen nu zitten, heeft botkanker. Dat te lezen, sloeg me in het gezicht. Wat het voor Inigo zelf, voor zijn mama, papa, broertje en familie moet zijn, kan ik me nauwelijks inbeelden. Ik lees bij Bruno wat voor een inpact de ziekte heeft op hun leven, op hun geestelijke gesteldheid, ik lees Bruno’s woede en pijn… en ik kan alleen maar onbegrip voelen. Onbegrip zijnde: er is geen god. Er is geen god die zoiets doet. Er is geen hogere macht. Het heeft geen zin. Wat is de zin van kanker? Wat is de zin van zo’n jong kind met kanker? Waarom moet dat ventje al die miserie, al die pijn, al die ellende doormaken? Ik zie er nul, nada, niks, noppes nut van in.
En ik hoop zo heel erg dat Inigo zal genezen. Ik was heel blij te lezen dat er toch al een positieve wending is. Ik hoop op meer.
Dus Bruno, als je dit leest: ik hoop dat je kan genieten van je verjaardag, dat het een fijne dag is (of was), en dat je kan genieten van elk mooi moment dat je gegeven wordt. Het is je heel erg gegund.
Het is juni, dus het is weer zover: examens. Hoera! Met een dochter in het derde middelbaar, weten we wel wat het is. De anderen hebben er niet zoveel last van: in het buitengewoon onderwijs doen ze niet aan examens (ook niet in het laatste jaar, wat eindproeven wel maar daar moest niet voor geleerd worden), en de andere twee hebben blijkbaar ook weinig voorbereidwerk.
Echte examens dus, met gisteren een niet zo geslaagde wiskundedag, en vandaag een zeer geslaagde aardrijkskundedag. Simpel, haha! Gisteren heb ik bij wijze van uitzondering eens haar leerstof opgevraagd, en ik heb me te pletter geërgerd (naast de slappe lach die we hadden bij het zeik-lee-polder-land-schap, nee, dat staat daar toch niet? Het zeekleipolderlandschap!). Dat hier tussen haakjes zegt al genoeg: wie is in godsnaam geïnteresseerd in het feit dat Zeeland bestaat uit zeekleipolderlandschap? Hoeveel inwoners Zeeland heeft? Of IJsland? Welk reliëf? Welk klimaat? Percentage gras-landbouwgrond-whatever? Er lijkt nog maar heel weinig veranderd in die pakweg 25 jaar, toen ik in het 3e middelbaar zat. Dat zijn toch geen dingen meer om nog vanbuiten te blokken? Er zouden toch veel interessantere dingen behandeld kunnen worden in de lessen aardrijkskunde? Want google en wikipedia zijn toch your friend?
Ach wat, het is gepasseerd. Op naar het volgende examen. Nog anderhalve week lang.
